Σύνοψη: Η υπόθεση των συγχωνεύσεων τμημάτων σε σχολεία του Μοσχάτου και του Ταύρου μεταφέρεται πλέον στο δημοτικό συμβούλιο και στην αντιπαράθεση της δημοτικής αρχής με τη σχολική κοινότητα. Ο Δήμος ζητά επανεξέταση των αποφάσεων, επικαλούμενος τον αριθμό μαθητών, τις διαγνωσμένες εκπαιδευτικές ανάγκες και τις συνθήκες λειτουργίας των σχολείων. Ωστόσο, η χρονική στιγμή της παρέμβασης δημιουργεί ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της διεκδίκησης, καθώς η σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει.
————-
Αναλυτικά…
Η συζήτηση για τις συγχωνεύσεις τμημάτων σε Μοσχάτο και Ταύρο δεν ξεκίνησε με την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Είχε προηγηθεί μια περίοδος αντιδράσεων από τη σχολική κοινότητα, την ώρα που οι αποφάσεις για τη λειτουργία των σχολείων διαμορφώνονταν ενόψει της νέας χρονιάς.
Η δημοτική αρχή του Ανδρέα Ευθυμίου επέλεξε τελικά να ανεβάσει θεσμικά το ζήτημα, ζητώντας την επανεξέταση και ανάκληση των συγχωνεύσεων. Η κίνηση αυτή, ωστόσο, ήρθε όταν τα σχολεία είχαν ήδη ανοίξει και οι νέες συνθήκες λειτουργίας είχαν αρχίσει να αποτυπώνονται στην καθημερινότητα μαθητών και εκπαιδευτικών.
- Το πραγματικό πρόβλημα πίσω από τους αριθμούς
Στο 3ο Γυμνάσιο Μοσχάτου, η Γ΄ Γυμνασίου αριθμεί 81 μαθητές, οι οποίοι από τέσσερα τμήματα κατανεμήθηκαν σε τρία. Το αποτέλεσμα είναι τμήματα των 27 μαθητών, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και παιδιά με διαγνωσμένες μαθησιακές και εκπαιδευτικές ανάγκες.
Αντίστοιχη εικόνα καταγράφεται στο 1ο Γυμνάσιο Ταύρου, όπου 53 μαθητές της Β΄ Γυμνασίου κατανέμονται σε δύο τμήματα των 26 και 27 μαθητών. Σύμφωνα με την εισήγηση του Δήμου, στην ίδια τάξη υπάρχουν 15 μαθητές με διαγνώσεις, στοιχείο που αποτελεί βασικό επιχείρημα υπέρ της διατήρησης μικρότερων τμημάτων.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της αντιπαράθεσης. Η διοικητική λογική μιας συγχώνευσης μπορεί να στηρίζεται σε αριθμητικά δεδομένα, όμως η εκπαιδευτική πραγματικότητα δεν εξαντλείται στον αριθμό των εγγεγραμμένων μαθητών.
- Η οικονομία των τμημάτων και η εκπαιδευτική πραγματικότητα
Οι αποφάσεις για τον αριθμό των τμημάτων συνδέονται άμεσα με τον σχεδιασμό του εκπαιδευτικού προσωπικού, τη διαχείριση των διαθέσιμων πόρων και τη λειτουργία κάθε σχολικής μονάδας. Από την άλλη πλευρά, κάθε επιπλέον μαθητής σε μια τάξη μεταβάλλει τις συνθήκες διδασκαλίας, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αυξημένες ανάγκες υποστήριξης.
Το ζήτημα δεν αφορά επομένως μόνο το εάν ένα τμήμα «χωρά» αριθμητικά, αλλά εάν μπορεί να λειτουργήσει παιδαγωγικά και με όρους που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μαθητών.
Η διάσταση αυτή αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς στη Δ΄ Αθήνας έχουν καταγραφεί και άλλες περιπτώσεις μείωσης τμημάτων. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΕΛΜΕ, στο 3ο Γυμνάσιο Μοσχάτου η συνολική δύναμη των τμημάτων μειώνεται από 12 σε 9.
- Το πολιτικό κόστος της καθυστερημένης παρέμβασης
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ικανοποιεί σε επίπεδο διατύπωσης το βασικό αίτημα της σχολικής κοινότητας: ζητά άμεση επανεξέταση και ανάκληση των συγχωνεύσεων, καθώς και συνεκτίμηση των ιδιαίτερων εκπαιδευτικών αναγκών κάθε σχολείου.
Το κρίσιμο, όμως, είναι τι μπορεί να ακολουθήσει. Ο Δήμος δεν έχει την αρμοδιότητα να αποφασίσει μονομερώς για τη συγκρότηση των τμημάτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η παρέμβασή του είναι κατά βάση θεσμική και πολιτική: μπορεί να πιέσει, να τεκμηριώσει, να κινητοποιήσει τη σχολική κοινότητα και να διεκδικήσει αλλαγή των αποφάσεων από τα αρμόδια όργανα.
Αυτό ακριβώς καθιστά σημαντικό τον χρόνο της παρέμβασης. Όσο νωρίτερα κατατίθενται τεκμηριωμένες αντιρρήσεις, τόσο περισσότερα περιθώρια υπάρχουν για διορθώσεις πριν οι εκπαιδευτικές δομές παγιωθούν.
Η συνάντηση της δημοτικής αρχής με διευθύνσεις σχολείων και εκπροσώπους γονέων αναμενόταν να λειτουργήσει ως γέφυρα. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν, όμως, δείχνουν ότι η δυσπιστία απέναντι στους χειρισμούς παραμένει.
Και αυτό είναι πλέον το δυσκολότερο σημείο για τον Δήμο: να μετατρέψει μια απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου από πολιτική διακήρυξη σε αποτελεσματική θεσμική διεκδίκηση.
Συνολικά…
Η υπόθεση των συγχωνεύσεων στα σχολεία του Μοσχάτου και του Ταύρου βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σημείο. Η δημοτική αρχή έχει καταγράψει επισήμως την αντίθεσή της και ζητά αλλαγή των αποφάσεων, επικαλούμενη συγκεκριμένα στοιχεία για τον αριθμό των μαθητών, τις εκπαιδευτικές ανάγκες και τις συνθήκες λειτουργίας των σχολικών μονάδων.
Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι πλέον μόνο εάν οι συγχωνεύσεις είναι παιδαγωγικά κατάλληλες. Είναι και εάν η αυτοδιοικητική παρέμβαση έγινε στον χρόνο που θα μπορούσε να επηρεάσει ουσιαστικά τις αποφάσεις.
Η αντιπαράθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα της δημόσιας εκπαίδευσης: τη σύγκρουση ανάμεσα στη διαχείριση του ανθρώπινου και οικονομικού δυναμικού και στην ανάγκη κάθε σχολείο να αντιμετωπίζεται με βάση τις πραγματικές του συνθήκες.
Για τη δημοτική αρχή, το επόμενο διάστημα θα αποτελέσει δοκιμασία αξιοπιστίας. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου είναι το πρώτο βήμα· το εάν θα υπάρξει αποτέλεσμα στα σχολεία είναι το ουσιαστικό ζητούμενο.
