Σύνοψη: Η διοίκηση της Κατερίνας Μαϊχόσογλου στον Δήμο Διονύσου βρίσκεται αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη δοκιμασία πολιτικής συνοχής. Η παράταξη «Ο Διόνυσος του Αύριο» είχε κερδίσει το 2023 την απόλυτη πλειοψηφία των 21 εδρών, με τη Μαϊχόσογλου να εκλέγεται δήμαρχος στον δεύτερο γύρο με 56,10%.
γράφει ο «Σκεπτικιστής»
Σήμερα, όμως, το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει αισθητά. Οι ανεξαρτητοποιήσεις στελεχών της παράταξης, αλλά και οι νέες διαφοροποιήσεις σε επίπεδο δημοτικών κοινοτήτων, αποτυπώνουν ένα πρόβλημα που δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως απλή εσωτερική διαφωνία. Η περίπτωση του Αβραάμ Αβραμίδη είναι χαρακτηριστική, καθώς το όνομά του περιλαμβάνεται στην αρχική σύνθεση του Τοπικού Συμβουλίου Αγίου Στεφάνου.
Το κρίσιμο πλέον είναι αν η δημοτική αρχή μπορεί να διαμορφώνει σταθερές πλειοψηφίες και να παράγει διοικητικό αποτέλεσμα μέσα σε ένα ολοένα πιο κατακερματισμένο πολιτικό περιβάλλον.
——-
Αναλυτικά…
Το «συνωστισμένο» ασανσέρ της διοίκησης Μαϊχόσογλου
Στον Δήμο Διονύσου υπάρχει πλέον μια πολιτική εικόνα που δύσκολα κρύβεται πίσω από δελτία Τύπου, ανακοινώσεις και εκατέρωθεν αιχμές.
Η παράταξη που ξεκίνησε τη θητεία της με την άνεση των 21 εδρών έχει περάσει σε μια εντελώς διαφορετική φάση. Και το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι κάποιοι διαφώνησαν.
Το πρόβλημα είναι ότι οι διαφωνίες απέκτησαν διάρκεια, δημόσιο χαρακτήρα και πλέον αφήνουν πολιτικό αποτύπωμα.
Η Κατερίνα Μαϊχόσογλου κέρδισε τις εκλογές του 2023 με καθαρή επικράτηση στον δεύτερο γύρο και 21 έδρες για τον «Διόνυσο του Αύριο». Ήταν μια εκλογική αφετηρία που επέτρεπε στη νέα δήμαρχο να διοικήσει χωρίς να χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο να αναζητά πολιτικά δεκανίκια. Μόνο που η αυτοδιοικητική πραγματικότητα αποδείχθηκε λιγότερο βολική.
- Από την πλειοψηφία στην πολιτική διαχείριση
Οι αποχωρήσεις δημοτικών συμβούλων αποτέλεσαν το πρώτο μεγάλο καμπανάκι. Και όταν το καμπανάκι χτυπά επανειλημμένα, δύσκολα μπορεί κάποιος να επιμένει ότι πρόκειται απλώς για «παρεξήγηση».
Ακολούθησαν νέες διαφοροποιήσεις σε επίπεδο τοπικών κοινοτήτων. Η περίπτωση του Αβραάμ Αβραμίδη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή αφορά έναν άνθρωπο που συμμετείχε στην τοπική πολιτική σκηνή του Αγίου Στεφάνου και είχε εκλεγεί με την ίδια παράταξη. Η επίσημη σελίδα του Δήμου εξακολουθεί να καταγράφει το όνομά του στη σύνθεση του Τοπικού Συμβουλίου Αγίου Στεφάνου, ενώ παλαιότερη καταγραφή της σύνθεσης επιβεβαιώνει την εκλογή του με τον «Διόνυσο του Αύριο».
Το ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος αποχωρεί. Βρίσκεται στο γιατί αποχωρεί. Και ακόμη περισσότερο στο εάν η διοίκηση έχει καταφέρει να αντιληφθεί εγκαίρως το πολιτικό μήνυμα.
- Όταν για όλα φταίνε οι άλλοι
Η εύκολη πολιτική συνταγή είναι γνωστή: φταίει η αντιπολίτευση, φταίνε οι ανεξάρτητοι, φταίνε όσοι δεν στηρίζουν τη διοίκηση. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτή την εξήγηση. Οι ανεξάρτητοι δεν εμφανίστηκαν από τον ουρανό.
Πολλοί από εκείνους που σήμερα βρίσκονται απέναντι ξεκίνησαν από την ίδια πολιτική αφετηρία.
Και αυτό καθιστά την υπόθεση πολύ πιο δύσκολη για τη διοίκηση. Γιατί άλλο να έχεις απέναντί σου μια αντιπολίτευση που σε αμφισβητεί και άλλο να βλέπεις ανθρώπους που εξελέγησαν μαζί σου να παίρνουν αποστάσεις.
Στην πρώτη περίπτωση έχεις πολιτικό αντίπαλο. Στη δεύτερη έχεις πρόβλημα πολιτικής συνοχής. Και αυτά τα δύο δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα.
- Το πραγματικό τεστ είναι οι αποφάσεις
Στο τέλος της ημέρας, βέβαια, η αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται από το ποιος κερδίζει μια λογομαχία στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου.
Κρίνεται από το αν περνούν οι αποφάσεις, αν λειτουργούν οι υπηρεσίες, αν υλοποιούνται τα έργα και αν υπάρχει η απαιτούμενη πολιτική συνεννόηση για να προχωρήσει ο Δήμος. Και εδώ η συγκυρία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Ο Δήμος έχει μπροστά του σοβαρές οικονομικές και λειτουργικές προκλήσεις. Σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου παρουσιάστηκε εικόνα σημαντικών δημοσιονομικών πιέσεων, με πολυετείς δεσμεύσεις άνω των 19 εκατ. ευρώ, αυξημένο κόστος νερού και χρηματοδοτικό κενό στις υπηρεσίες ύδρευσης.
Άρα η πολιτική αστάθεια δεν είναι απλώς παραπολιτικό θέαμα για κατανάλωση. Έχει πρακτικές συνέπειες.
Όσο πιο δύσκολο γίνεται να συγκροτηθούν σταθερές πλειοψηφίες, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για συνεννόηση, διαπραγμάτευση και πολιτικές συμμαχίες. Και τώρα ποιος κλείνει την πόρτα;
Το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο, επομένως, δεν έχει γραφτεί ακόμη. Γιατί εάν η διοίκηση θεωρεί ότι η υπόθεση τελείωσε με τις προηγούμενες αποχωρήσεις, κινδυνεύει να διαβάζει την πολιτική πραγματικότητα με καθυστέρηση.
Και εάν, αντιθέτως, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει βαθύτερο πρόβλημα, τότε χρειάζεται κάτι περισσότερο από ανακοινώσεις καταγγελίας. Χρειάζεται πολιτική επανεκκίνηση.
Στον Διόνυσο, άλλωστε, το ζητούμενο δεν είναι να βρεθεί ο καλύτερος χαρακτηρισμός για τον τελευταίο ανεξάρτητο σύμβουλο. Το ζητούμενο είναι να αποδειχθεί ότι υπάρχει ακόμη μια συμπαγής διοίκηση.
Γιατί η καρέκλα του δημάρχου μπορεί να παραμένει απολύτως σταθερή. Το ίδιο, όμως, δεν φαίνεται να ισχύει για όσους κάθονταν μέχρι χθες γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα της Μαϊχόσογλου: όχι ποιος χτύπησε την πόρτα φεύγοντας, αλλά πόσοι ακόμη κοιτούν προς την έξοδο.
Συνολικά…
Η διοίκηση Μαϊχόσογλου δεν βρίσκεται μπροστά σε μια απλή επικοινωνιακή αντιπαράθεση. Βρίσκεται μπροστά σε δοκιμασία πολιτικής αντοχής.
Η αρχική εκλογική άνεση του 2023 έχει δώσει τη θέση της σε ένα πολύ πιο σύνθετο σκηνικό, όπου οι ανεξαρτητοποιήσεις και οι διαφοροποιήσεις στελεχών μεταβάλλουν διαρκώς τις ισορροπίες.
Την ίδια στιγμή, οι οικονομικές απαιτήσεις του Δήμου καθιστούν ακόμη πιο αναγκαία τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων και δημιουργίας συναινέσεων.
Επομένως, το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν η διοίκηση μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία ανασύνταξης ή εάν θα συνεχίσει να μετρά απώλειες.
Γιατί στην αυτοδιοίκηση υπάρχει ένας κανόνας που δεν χρειάζεται ούτε κανονισμό ούτε ψηφοφορία:
όταν οι αποχωρήσεις γίνονται επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, κάποια στιγμή η συζήτηση παύει να αφορά αυτούς που φεύγουν και αρχίζει να αφορά αυτούς που μένουν.
