Σύνοψη
- Το φιάσκο της ΔΕΘ: Η ασυνεννοησία για τα 7 δισ. ετησίως αντί τετραετίας και οι αναφορές σε τραπεζικές θυρίδες εξανέμισαν το rebranding του Παλλάς και του Θησείου.
- Κόμμα ενός ανδρός, μηδέν στρατός: Η ΕΛΑΣ θυμίζει προσωποπαγή θίασο με άπειρους «κομπάρσους» στα τηλεοπτικά πάνελ που αυτοδιαψεύδονται καθημερινά.
- Ιδεολογικό τραμπολίνο: Από τα ιδιωτικά ΑΕΙ στην κατάργηση της 13ης σύνταξης, το νέο σχήμα κατάφερε να εξαγριώσει τους αριστερούς χωρίς να κερδίσει ούτε έναν κεντρώο.
- Ο «κανείς» που έγινε εφιάλτης: Το αλαζονικό σύνθημα «ή εμείς ή κανείς» γυρίζει μπούμερανγκ, καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ροκανίζει επικίνδυνα τη διαφορά για τη δεύτερη θέση.
————-
Αναλυτικά…
Το παραμύθι της μεγάλης ολικής επαναφοράς του Αλέξη Τσίπρα κράτησε όσο ένα καλοκαιρινό επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Οι εμφανίσεις στο Παλλάς με τις βιτριολικές αιχμές για τους πρώην συντρόφους, οι φιέστες στο Θησείο και τα παραπολιτικά λιβανιστήρια περί «πολιτικής Τζοκόντας» μπορεί να έφτιαξαν κλίμα στο εσωτερικό ακροατήριο, αλλά η πρόσκρουση στην πραγματικότητα ήταν εκκωφαντική.
γράφει ο «Σκεπτικιστής»
- Το Βελλίδειο ως επιταχυντής της απομυθοποίησης
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποδείχθηκε το Βατερλώ του νεότευκτου εγχειρήματος της ΕΛΑΣ. Εκεί όπου ο πρώην πρωθυπουργός υποτίθεται πως θα παρουσίαζε το ώριμο, θεσμικό του προφίλ, ξέθαψε τις χειρότερες συνήθειες του 2015: κατάσχεση θυρίδων, κυνήγι μαγισσών για τους «έχοντες» και ένα ασύλληπτο πακέτο παροχολογίας.
Το νούμερο των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ προκάλεσε γέλια και πανικό ταυτόχρονα. Στην ομιλία είπε για τετραετία, στα χαρτιά προέκυπτε ετήσιο κόστος, και οι διαρροές των συνεργατών του προσπαθούσαν επί μέρες να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Αντί για πειστική εναλλακτική εξουσίας, η εικόνα που έμεινε ήταν εκείνη μιας παρέας που μοιράζει υποσχέσεις χωρίς να ξέρει ούτε πρόσθεση.
- Ο προσωποπαγής θίασος και τα τηλεοπτικά αυτογκόλ
Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, τα στελέχη της ΕΛΑΣ παρέλασαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα μόνο και μόνο για να διαψεύσουν ο ένας τον άλλον. Χωρίς συγκροτημένη δομή, χωρίς έμπειρο επιτελείο και με στελέχη που κάνουν τους πρωτοεμφανιζόμενους του 2015 να μοιάζουν μπαρουτοκαπνισμένοι διπλωμάτες, το νέο κόμμα αποκαλύφθηκε ως ένα απόλυτα προσωποπαγές όχημα.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το ιδεολογικό αλαλούμ. Τη μία ημέρα έκλειναν το μάτι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια παριστάνοντας τους εκσυγχρονιστές, την άλλη τα γύριζαν για τη 13η σύνταξη για να μην τρομάξουν τα δημοσιονομικά γεράκια. Αποτέλεσμα; Οι αριστεροί ψηφοφόροι είδαν μια άτσαλη δεξιά στροφή, οι κεντρώοι είδαν έλλειψη σοβαρότητας, και το πολυδιαφημισμένο «χάρισμα» του προέδρου βρήκε το απόλυτο ταβάνι του.
- Η αλαζονεία του «ή εμείς ή κανείς» και ο κίνδυνος Ανδρουλάκη
Μέσα σε αυτή τη θολούρα, ο πρώην πρωθυπουργός θεώρησε σκόπιμο να μοιράσει ρόλους εξουσίας, κλείνοντας ραντεβού για τη «δεύτερη Κυριακή». Η αλαζονική αποστροφή «ή εμείς ή κανείς» αποκάλυψε όχι μόνο τον βαθύ του εκνευρισμό, αλλά και την αγωνία του να υποτιμήσει τη Χαριλάου Τρικούπη, βαφτίζοντας τον Ανδρουλάκη πολιτικό μέγεθος του «τίποτα».
Μόνο που οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει αντοχές και τσιμπάει ποσοστά, ενώ η ΕΛΑΣ έχει καρφωθεί σε μια επικίνδυνη στασιμότητα, παλεύοντας να φτάσει τα συντριπτικά ποσοστά της ήττας του 2023. Αν η ψαλίδα κλείσει κι άλλο, ο Τσίπρας δεν θα κινδυνεύει απλώς να μείνει χιλιόμετρα μακριά από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά να δει τον υποτιθέμενο «κανένα» να του παίρνει τα σκήπτρα της αντιπολίτευσης μέσα από τα χέρια.
Συνολικά…
Το επικοινωνιακό λίφτινγκ και τα στημένα σκηνικά έχουν ημερομηνία λήξης όταν δεν συνοδεύονται από ουσία και πολιτικό σχέδιο. Ο Αλέξης Τσίπρας πίστεψε ότι η προσωπική του ακτινοβολία αρκεί για να σβήσει τις παλιές αμαρτίες και να τον επιβάλει ξανά ως τον μοναδικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδεικνύεται πολύ πιο σκληρή: η ΕΛΑΣ φυλλοροεί πριν καν ανθίσει, το οικονομικό της αφήγημα κατέρρευσε με τον πρώτο έλεγχο κοστολόγησης, και η Χαριλάου Τρικούπη μυρίζει αίμα. Αν ο πρώην πρωθυπουργός δεν καταλάβει ότι η πολιτική δεν παίζεται με τσιτάτα και ρεβανσισμούς, η επιστροφή του θα καταγραφεί ως μια ακριβή, κακόγουστη επανάληψη ενός έργου που οι πολίτες έχουν ήδη απορρίψει.
