Πολιτισμός ή Τσιμέντο στο Περιστέρι; Το Κόλπο Γκρόσο με το Πάρκο Καραϊσκάκη – Όταν οι σύμβουλοι ψήφισαν τσιμεντάρισμα του Άλσους

Πολιτισμός ή Τσιμέντο στο Περιστέρι; Το Κόλπο Γκρόσο με το Πάρκο Καραϊσκάκη - Όταν οι σύμβουλοι ψήφισαν τσιμεντάρισμα του Άλσους

Σύνοψη

  • Η Ενορχήστρωση της Παραχώρησης: Με 28 ψήφους υπέρ, το Δημοτικό Συμβούλιο Περιστερίου ενέκρινε αστραπιαία την παραχώρηση 1.000 τετραγωνικών μέτρων του Πάρκου Καραϊσκάκη στην Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση (ΔΕΠΑΔΠ), χρησιμοποιώντας ως θεσμικό πρόσχημα τη δημιουργία «πολιτιστικού πολυχώρου».
  • Οι «Επιφυλακτικοί» και οι Απούσες Φωνές: Παρά τη φαινομενική συναίνεση, η απόφαση συνοδεύτηκε από ηχηρές πολιτικές διαφοροποιήσεις, καθώς καταγράφηκαν δύο αρνητικές ψήφοι, δύο αποχές και πέντε δημοτικοί σύμβουλοι που ψήφισαν μεν «ναι», αλλά κατέθεσαν ρητές «επιφυλάξεις», αποδεικνύοντας τις έντονες υπόγειες αντιδράσεις.
  • Θεσμικό Άλλοθι με Διαδικασίες Εξπρές: Η ταχύτατη μεθόδευση, που βασίστηκε σε προηγούμενες αποφάσεις της 2ης Δημοτικής Κοινότητας και του Δ.Σ. της ΔΕΠΑΔΠ, εγείρει ερωτηματικά για το κατά πόσο η τοπική αυτοδιοίκηση λειτουργεί ως πραγματικός προστάτης του πράσινου ή απλώς ως τοπικό γραφείο real estate.

—————-

Αναλυτικά….

Το Κόλπο Γκρόσο με το Πάρκο Καραϊσκάκη στο Περιστέρι και η «πολύτιμη» ψήφος των συμβούλων για το τσιμεντάρισμα

Το ημερολόγιο έγραφε 8 Δεκεμβρίου 2015, όταν στα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου Περιστερίου γράφτηκε άλλη μια πράξη στο γνώριμο, πικρό θέατρο σκιών της τοπικής αυτοδιοίκησης, αποδεικνύοντας με απόλυτη σαφήνεια πώς ακριβώς παίζεται το παιχνίδι των παραχωρήσεων στις πλάτες των δημοτών. Το διακύβευμα της συγκεκριμένης συνεδρίασης; Χίλια πολύτιμα τετραγωνικά μέτρα, ένα πραγματικό “φιλέτο” από το εναπομείναν Πάρκο Καραϊσκάκη, τα οποία παραχωρήθηκαν εν μία νυκτί στην Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης, την περιβόητη ΔΕΠΑΔΠ. Η θεσμική ταμπέλα της κοινωφελούς επιχείρησης είναι πάντα επικοινωνιακά ελκυστική και το πολιτικό της περιτύλιγμα απίστευτα λαμπερό: «λειτουργία πολιτιστικού πολυχώρου». Ποιος άλλωστε, σε μια υποβαθμισμένη περιβαλλοντικά Δυτική Αθήνα, θα μπορούσε να πει όχι στην προώθηση του τοπικού πολιτισμού;

Το ουσιαστικό ερώτημα, βέβαια, που πλανάται στους δρόμους και τις γειτονιές του Περιστερίου δεν είναι αν η πόλη έχει ανάγκη από τέχνες, μουσική και γράμματα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι από πότε ακριβώς η απροκάλυπτη τσιμεντοποίηση ενός πολύτιμου πνεύμονα πρασίνου βαφτίζεται, με την επίσημη βούλα του δήμου, ως «πολιτιστική ανάπτυξη». Το Δημοτικό Συμβούλιο, με προεδρεύοντα τον Βασίλειο Λώλο και την επιβλητική, σιωπηρή παρουσία του Δημάρχου Ανδρέα Παχατουρίδη, έστησε ένα εξαιρετικά καλοκουρδισμένο θεσμικό άλλοθι για να νομιμοποιήσει γρήγορα και αθόρυβα μια πρακτική που μυρίζει ξεκάθαρα περισσότερο real estate παρά πραγματική, ανιδιοτελή κοινωφελή δράση.

  • Τα Μαθηματικά της Υποκρισίας και οι Βολικές «Επιφυλάξεις»

Η αριθμητική της συγκεκριμένης συνεδρίασης είναι από μόνη της εντυπωσιακά αποκαλυπτική για τη βαθιά παρασκηνιακή ζύμωση που προηγήθηκε. Από το σύνολο των συμβούλων, δεκατρείς αιρετοί –ανάμεσά τους τρανταχτά ονόματα των τοπικών παρατάξεων– φρόντισαν να είναι βολικά και στρατηγικά απόντες, παρότι είχαν κληθεί απόλυτα νόμιμα, αφήνοντας 32 παρόντες συναδέλφους τους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Η απόφαση πέρασε πανηγυρικά με 28 ψήφους υπέρ, όμως το πραγματικό πολιτικό «ζουμί» κρύβεται πίσω από τις λέξεις των πρακτικών: πέντε εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι (οι κ.κ. Πλέστης, Μουκουβίνας, Δημητρίου, Αλεξοπούλου, Παπαδόπουλος) ψήφισαν «ναι», αλλά έσπευσαν να καταγράψουν ρητά τις «επιφυλάξεις» τους.

Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η διττή, θολή στάση για ανθρώπους που διεκδίκησαν την ψήφο των πολιτών; Είναι η κλασική τακτική του Πόντιου Πιλάτου στο απόγειό της. Από τη μία πλευρά, στηρίζουν πειθήνια την κομματική ή παραταξιακή γραμμή της δημοτικής αρχής, δίνοντας το απόλυτο πράσινο φως για να κοπεί ένα τεράστιο κομμάτι 1.000 τ.μ. από το ελάχιστο εναπομείναν πράσινο. Από την άλλη πλευρά, κλείνουν πονηρά το μάτι στους δυσαρεστημένους περιοίκους, επιχειρώντας να διασώσουν το προσωπικό πολιτικό τους προφίλ. Οι μόνες πραγματικά ξεκάθαρες διαφοροποιήσεις στο όλο σκηνικό ήρθαν από τους κ.κ. Παπανικολάου και Αθανασοπούλου που καταψήφισαν ευθέως το σχέδιο, καθώς και από τους κ.κ. Κουγιουμτζή και Ζούτσο που επέλεξαν, έστω, τον ξεκάθαρο δρόμο της αποχής.

  • Ο Πολιτισμός ως Δούρειος Ίππος και το Κόλπο της ΔΕΠΑΔΠ

Η όλη μεθόδευση παρουσιάζει ιδιαίτερο θεσμικό και οικονομικό ενδιαφέρον για όσους διαβάζουν προσεκτικά πίσω από τις γραμμές των ανακοινώσεων. Το συγκεκριμένο αίτημα έσκασε στο τραπέζι του Συμβουλίου ήδη «μαγειρεμένο» και προαποφασισμένο, μέσω της υπ’ αριθ. 252/23-10-2015 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΠΑΔΠ και με τις πρόθυμες, αυτοματοποιημένες ευλογίες της 2ης Δημοτικής Κοινότητας, μέσω της απόφασης 72/2015. Είναι κοινό μυστικό πως η τοπική αυτοδιοίκηση αρέσκεται διαχρονικά να παίζει το χαρτί των ευέλικτων δημοτικών επιχειρήσεων, όταν θέλει να παρακάμψει τους αργόσυρτους, ενοχλητικούς ελέγχους των κεντρικών υπηρεσιών του δήμου.

Στη σκληρή πραγματικότητα, η μόνιμη παραχώρηση 1.000 τετραγωνικών μέτρων του Πάρκου Καραϊσκάκη σημαίνει αυτομάτως τη βίαιη αλλοίωση του φυσικού και κοινόχρηστου χαρακτήρα του. Η μαγική λέξη «πολυχώρος» στο ευφάνταστο λεξιλόγιο των δημάρχων μεταφράζεται συχνότατα στην πράξη σε άφθονα εμπορικά τραπεζοκαθίσματα, επικερδείς καντίνες, αδιαφανείς εργολαβίες συντήρησης και, φυσικά, άφθονο μπετόν. Ο περιβόητος πολιτισμός γίνεται με αυτόν τον ύπουλο τρόπο ο τέλειος, αψεγάδιαστος Δούρειος Ίππος για την έμμεση εμπορευματοποίηση του ελάχιστου δημόσιου χώρου, με τους ανυποψίαστους πολίτες να παρακολουθούν αδύναμοι, ως απλοί θεατές, τη συστηματική υφαρπαγή των πάρκων της γειτονιάς τους.

  • Ο Πράσινος Λογαριασμός που Πληρώνουν οι Δημότες

Οι δήμοι της ευρύτερης Δυτικής Αθήνας, και με προεξάρχον το υπερβολικά πυκνοκατοικημένο Περιστέρι, ασφυκτιούν καθημερινά από την τραγική έλλειψη επαρκών, ελεύθερων πράσινων χώρων. Κάθε δέντρο που θυσιάζεται στο βωμό της δήθεν «αξιοποίησης», κάθε τετραγωνικό μέτρο χώματος που σφραγίζεται με άσφαλτο ή βιομηχανικό δάπεδο για να υποδεχθεί πολιτιστικές δράσεις, υποβαθμίζει άμεσα και αμετάκλητα την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Η διοίκηση του δήμου όφειλε –και οφείλει ακόμα– να εξηγήσει πειστικά γιατί ο περιβόητος «πολιτισμός» δεν μπόρεσε με κανέναν τρόπο να στεγαστεί σε κάποιο από τα δεκάδες ανενεργά κτίρια ιδιοκτησίας του δήμου ή σε εγκαταλειμμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις της ευρύτερης περιοχής.

Γιατί, τελικά, έπρεπε να βάλουν χέρι στο Πάρκο Καραϊσκάκη; Η σκληρή απάντηση μάλλον κρύβεται στις γνωστές, φωτογραφικές διατάξεις της ελληνικής αυτοδιοίκησης και στις μοναδικές ευκολίες που παρέχουν οι νομικές μορφές των δημοτικών επιχειρήσεων για «ευέλικτες», δηλαδή απολύτως ανεξέλεγκτες, διαχειρίσεις. Όσο οι μισοί εκλεγμένοι σύμβουλοι προτιμούν σκοπίμως να λείπουν και οι άλλοι μισοί ψηφίζουν ναι με μόνιμες «επιφυλάξεις», το Περιστέρι θα συνεχίσει να βλέπει τα λιγοστά πάρκα του να συρρικνώνονται με συνοπτικές διαδικασίες fast-track. Και οι τοπικοί άρχοντες θα συνεχίσουν, με περίσσιο θράσος, να στήνουν φανταχτερές φιέστες εγκαινίων ακριβώς πάνω στο φρέσκο τσιμέντο που οι ίδιοι μόλις ενέκριναν.

Συνολικά…

Η περίπτωση του Πάρκου Καραϊσκάκη αποτελεί ένα κλασικό, σχεδόν εργαστηριακό, παράδειγμα της βαθιάς υποκρισίας που μαστίζει την ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση. Πίσω από τα μεγαλόστομα, κούφια οράματα για «πολιτιστική αναβάθμιση» και τις λαμπερές επικοινωνιακές κορδέλες, κρύβεται η πάγια, αθόρυβη τακτική της τμηματικής αλλοίωσης των πολύτιμων ελεύθερων χώρων. Η παραχώρηση των 1.000 τετραγωνικών στη ΔΕΠΑΔΠ δεν είναι απλώς μια τυπική γραφειοκρατική μεταβίβαση μεταξύ δημοτικών οργάνων. Αποτελεί μια ευθεία πράξη πολιτικής ιδιοποίησης της περιουσίας των δημοτών, από έναν στενό αυτοδιοικητικό κύκλο που προτιμά να αποφασίζει κεκλεισμένων των θυρών. Οι αποχές και οι «συναινέσεις με επιφυλάξεις» αποδεικνύουν περίτρανα πως τα δημοτικά συμβούλια λειτουργούν πλέον ως συλλογικά πλυντήρια πολιτικών ευθυνών παρά ως πραγματικοί θεματοφύλακες της ποιότητας ζωής. Αν η εκάστοτε δημοτική αρχή επιθυμεί να παράγει έργο με προστιθέμενη αξία, οφείλει να αφήσει τα πάρκα στην ησυχία τους – και κυρίως, να τα διατηρήσει αποκλειστικά πράσινα.

———-

Για την ιστορία: Η απόφαση για την δημιουργία φαραωνικού πολυχώρου 1.000 τετραγωνικών μέτρων, που ουσιαστικά προορίζονταν να λειτουργήσει  σαν ένα δεύτερο αναψυκτήριο σε Άλσος στην πόλη, με ταυτόχρονη κοπή  πολύχρονων πεύκων, ουδέποτε υλοποιήθηκε γιατί συνάντησε την κάθετη άρνηση του Δασαρχείου Αιγάλεω, που με έγγραφό του, απαγόρευσε οποιαδήποτε  μεταβολή και νέα κατασκευή  στο Άλσος Νέας Ζωής (ή όπως ονομάζε4ται επίσημα «Πάρκο Καραϊσκάκη) – Έκτοτε, η δημοτική αρχή ροκανίζει την δενδροφυτευμένη έκτασή του, επεκτείνοντας σιωπηλά την «Παιδική Χαρά που λειτουργεί μέσα σε αυτό και η οποία  έχει φθάσει να ξεπερνά πλέον το 1.5 στρέμμα από τα 200 τετραγωνικά μέτρα που ήταν αρχικά…

Ο αναγνώστης ας αναζητήσει στο Διαύγεια την απόφαση (ΑΔΑ: 6Τ7ΟΩΞ2-ΙΜΞ)  και  θα αντιληφθεί  αρκετά για την λειτουργία της δημοτικής αρχής Παχατουρίδη και πως λαμβάνονται οι αποφάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πόλης

———

Πηγές

  • Απόφαση 325/2015 Δημοτικού Συμβουλίου Περιστερίου, ΑΔΑ: 6Τ7ΟΩΞ2-ΙΜΞ
  • Δημοσιογραφική Έρευνα και επιμέλεια ομάδας portal
Facebook
Threads
Twitter
Email
Print
Νέο πειθαρχικό δίκαιο υπαλλήλων δημοσίου και ΟΤΑ: Σε ισχύ από σήμερα – Οι πρόσθετες πειθαρχικές ποινές
Επιλογές Δυτικής Αθήνας