Σύνοψη: Με σκληρή γλώσσα κατά της κυβερνητικής πολιτικής, η Δημοτική Αρχή Χαϊδαρίου καταγγέλλει ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση οδηγείται σε οικονομική ασφυξία, καθώς το κράτος παρακρατεί περίπου το 60% των θεσμοθετημένων πόρων που προβλέπονται για τους Δήμους. Ο δήμαρχος Μιχάλης Σελέκος παρουσίασε στοιχεία για την υποστελέχωση, τις ανεπαρκείς χρηματοδοτήσεις, τις ανεξόφλητες οφειλές δημόσιων φορέων και τις αυξημένες ανάγκες ενός Δήμου με ιδιαίτερα γεωγραφικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά. Παράλληλα, εξαπέλυσε επίθεση στον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης, υποστηρίζοντας ότι ενισχύει τη μεταφορά του κόστους στους δημότες και διευρύνει τον ρόλο ιδιωτών στις δημοτικές υπηρεσίες. Η Δημοτική Αρχή δηλώνει ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί τους θεσμοθετημένους πόρους, μόνιμες προσλήψεις και την εξόφληση όλων των οφειλών προς τον Δήμο.
————–
Αναλυτικά…
Την ώρα που η κυβέρνηση διαφημίζει διαρκώς τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ως απόδειξη οικονομικής επιτυχίας, στους Δήμους η πραγματικότητα μοιάζει εντελώς διαφορετική. Οι αριθμοί που παρουσιάστηκαν από τη Δημοτική Αρχή Χαϊδαρίου σκιαγραφούν μια εικόνα οικονομικής ασφυξίας, όπου η καθημερινή λειτουργία των υπηρεσιών στηρίζεται περισσότερο στην υπεράνθρωπη προσπάθεια εργαζομένων και διοίκησης παρά στη θεσμική στήριξη της Πολιτείας.
Κατά τη συνέντευξη Τύπου της 8ης Ιουλίου, ο δήμαρχος Μιχάλης Σελέκος υποστήριξε ότι το κεντρικό κράτος εξακολουθεί να παρακρατεί περίπου το 60% των θεσμοθετημένων πόρων που προβλέπονται για την Τοπική Αυτοδιοίκηση μέσω των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων. Πρόκειται για ένα διαχρονικό ζήτημα που απασχολεί την Αυτοδιοίκηση επί σειρά ετών, καθώς πολλές δημοτικές αρχές, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, έχουν καταγγείλει ότι οι πραγματικές αποδόσεις απέχουν σημαντικά από όσα προβλέπει το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.
Στο Χαϊδάρι, όμως, η πίεση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ο Δήμος καλείται να διαχειριστεί μία από τις μεγαλύτερες εκτάσεις της Δυτικής Αθήνας, με σημαντικό δασικό όγκο, αυξημένες ανάγκες πολιτικής προστασίας, τρία μεγάλα δημόσια νοσοκομεία και τρία στρατόπεδα που επιβαρύνουν καθημερινά τις δημοτικές υπηρεσίες καθαριότητας, πρασίνου και υποδομών χωρίς αντίστοιχη κρατική ενίσχυση.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική στην πολιτική προστασία. Ένας μόλις μόνιμος υπάλληλος, λίγοι συμβασιούχοι και εποχικοί πυροφύλακες καλούνται να καλύψουν τεράστιες ανάγκες σε μια περίοδο όπου οι πυρκαγιές αποτελούν μόνιμη απειλή. Σύμφωνα με τον Δήμο, η κρατική χρηματοδότηση δεν επαρκεί ούτε για τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού.
Την ίδια στιγμή, το Δημόσιο εμφανίζεται να οφείλει στον ίδιο τον Δήμο. Περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ από δημοτικά τέλη νοσοκομείων παραμένουν ανεξόφλητα, ενώ για τα στρατόπεδα δεν προβλέπεται καν καταβολή ανταποδοτικών τελών, παρά το γεγονός ότι απολαμβάνουν πλήρως τις υπηρεσίες του Δήμου. Παράλληλα, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά εξακολουθούν να οφείλουν περίπου 3,7 εκατομμύρια ευρώ, με την είσπραξη να προχωρά αποσπασματικά μέσω δόσεων.
Ανάλογη είναι η κατάσταση και στην εκπαίδευση. Τα 126.000 ευρώ που διατίθενται ετησίως για τη συντήρηση 44 σχολικών μονάδων δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν επαρκή. Η σύγκριση που παρουσίασε ο δήμαρχος είναι αποστομωτική: μόνο για περιορισμένες εργασίες σε ένα σχολείο προβλέφθηκαν 376.000 ευρώ μέσω ειδικού προγράμματος. Η αναλογία αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος της χρόνιας υποχρηματοδότησης.
Σημαντικό πρόβλημα αποτελεί και η υποστελέχωση. Με 163 κενές οργανικές θέσεις, πολλές υπηρεσίες λειτουργούν χάρη στους συμβασιούχους, των οποίων η εργασιακή ανασφάλεια παραμένει διαρκής. Η Δημοτική Αρχή δηλώνει ότι θα συνεχίσει να στηρίζει τη μονιμοποίησή τους, υποστηρίζοντας πως χωρίς αυτούς βασικές δημοτικές λειτουργίες θα κατέρρεαν.
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η κριτική στον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης. Σύμφωνα με τη Δημοτική Αρχή, το νέο πλαίσιο δεν αντιμετωπίζει τις ελλείψεις αλλά μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στους δημότες, ενισχύει την είσοδο ιδιωτών και εργολάβων στις δημοτικές υπηρεσίες και περιορίζει τις δυνατότητες αντίδρασης των αιρετών και των εργαζομένων.
Παράλληλα, ο δήμαρχος υπερασπίστηκε την επιλογή της δημοτικής διοίκησης να μην αυξήσει τα δημοτικά τέλη, να διατηρήσει τις απαλλαγές στα τροφεία για την πλειονότητα των οικογενειών και να κρατήσει χαμηλές τις συνδρομές σε αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, υποστηρίζοντας ότι οι οικονομικές δυσκολίες δεν μπορούν να μετακυλίονται συνεχώς στους πολίτες.
Το κεντρικό πολιτικό ερώτημα που αναδεικνύεται είναι σαφές: πώς είναι δυνατόν μια χώρα να καταγράφει συνεχώς υψηλά δημοσιονομικά πλεονάσματα, όταν οι Δήμοι δηλώνουν ότι αδυνατούν να συντηρήσουν σχολεία, να στελεχώσουν κρίσιμες υπηρεσίες και να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες της καθημερινότητας; Αν η δημοσιονομική επιτυχία μετριέται μόνο στους πίνακες του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά όχι στις γειτονιές, στα σχολεία, στην καθαριότητα και στην πολιτική προστασία, τότε οι πανηγυρισμοί δύσκολα συμβαδίζουν με την πραγματικότητα που βιώνουν οι τοπικές κοινωνίες.
Συνολικά…
Η παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής Χαϊδαρίου δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη πολιτική καταγγελία. Αναδεικνύει ένα χρόνιο ζήτημα που αφορά το σύνολο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: την απόσταση ανάμεσα στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις του κράτους και στην πραγματική χρηματοδότηση των Δήμων. Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με την πολιτική επιχειρηματολογία της δημοτικής διοίκησης, τα ερωτήματα που τίθενται για τη στελέχωση, τις δημόσιες υποδομές, τις ληξιπρόθεσμες οφειλές και τη βιωσιμότητα των δημοτικών υπηρεσιών απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ποιότητα της Αυτοδιοίκησης δεν αποτυπώνεται στους κρατικούς πίνακες, αλλά στις υπηρεσίες που λαμβάνει καθημερινά ο πολίτης.
