Σύνοψη: Το Περιστέρι διαθέτει αντιπολιτευόμενες δημοτικές παρατάξεις, με παρεμβάσεις και δημόσιες τοποθετήσεις, όμως το κρίσιμο ερώτημα είναι διαφορετικό: πόσο συστηματικός, καθημερινός και αποτελεσματικός είναι ο έλεγχος της διοίκησης;
Η Λαϊκή Συσπείρωση έχει τρία μέλη στη Δημοτική Επιτροπή, ένα όργανο που η ίδια χαρακτηρίζει αποφασιστικής σημασίας, ενώ καταγράφονται παρεμβάσεις τόσο στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και σε ειδικές υποθέσεις.
Ωστόσο, η πολιτική εικόνα που προκύπτει από τη δημόσια παρουσία των αντιπολιτευόμενων παρατάξεων αφήνει ένα μεγάλο κενό: την καθημερινή, επίμονη και τεκμηριωμένη παρακολούθηση της λειτουργίας του Δήμου, από τις δαπάνες και τις συμβάσεις μέχρι την κατανομή έργων, τη δημοτική περιουσία, τα έσοδα και την ισόρροπη αντιμετώπιση των γειτονιών.
Και αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Όχι αν ακούγονται φωνές στο Δημοτικό Συμβούλιο, που ενίοτε «σώζουν» την ανθρωπότητα, αλλά αν η διοίκηση αισθάνεται ότι κάθε απόφαση θα βρεθεί απέναντι σε έναν οργανωμένο μηχανισμό πολιτικού, οικονομικού και θεσμικού ελέγχου.
————–
Αναλυτικά….
Το Περιστέρι έχει αντιπολίτευση. Έχει όμως έλεγχο στα πεπραγμένα της διοίκησης του;
Εδώ βρίσκεται η ουσία και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
γράφει ο «Σκεπτικιστής»
Στο Περιστέρι δεν υπάρχει θεσμικό κενό αντιπολίτευσης με την κυριολεκτική έννοια. Υπάρχουν δημοτικοί σύμβουλοι, παρατάξεις, παρεμβάσεις, ανακοινώσεις και τοποθετήσεις, ενώ η Λαϊκή Συσπείρωση διαθέτει τρεις εκπροσώπους στη Δημοτική Επιτροπή, την οποία η ίδια χαρακτηρίζει «αποφασιστικής σημασίας» για τη λειτουργία του Δήμου, ακριβώς επειδή συγκεντρώνει σημαντικές αρμοδιότητες που αφορούν την καθημερινή διοίκηση.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν υπάρχει αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι τι αντιπολίτευση υπάρχει.
Γιατί η πραγματική αντιπολίτευση στον Δήμο δεν μετριέται μόνο σε ομιλίες, ψηφίσματα και γενικές πολιτικές καταγγελίες, αλλά στο πόσες αποφάσεις ξεψαχνίστηκαν, πόσες συμβάσεις ελέγχθηκαν, πόσα ποσά συγκρίθηκαν, πόσα έργα παρακολουθήθηκαν από την αρχική ανάθεση μέχρι την ολοκλήρωσή τους, πόσα ερωτήματα επανήλθαν μέχρι να δοθούν απαντήσεις και πόσες φορές η διοίκηση υποχρεώθηκε να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία.
Εκεί, όμως, διαπιστωτικά και πιστοποιημένα με στοιχεία, η εικόνα γίνεται πολύ πιο αδύναμη. Με απλά λόγια δεν υπάρχει πραγματικός, ουσιαστικός και σε βάθος θεσμικός έλεγχος της διοίκησης του δήμου…
- Η καθημερινότητα δεν ελέγχεται με συνθήματα
Το Περιστέρι δεν διοικείται μόνο με μεγάλες πολιτικές αποφάσεις και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, αλλά μέσα από εκατοντάδες μικρότερες διοικητικές πράξεις που αθροιστικά καθορίζουν ποιος δρόμος θα ανακατασκευαστεί, ποια πλατεία θα αναμορφωθεί, πού θα κατευθυνθούν δημοτικοί πόροι, ποια ακίνητα θα αξιοποιηθούν, ποια προβλήματα θα μπουν πρώτα στην ατζέντα και ποια θα περιμένουν.
Ακριβώς εκεί θα έπρεπε να βρίσκεται η καθημερινή πίεση της αντιπολίτευσης.
Στις γειτονιές, στα πεζοδρόμια, στους πεζόδρομους, στην κυκλοφορία, στη στάθμευση, στα έργα που επαναλαμβάνονται, στις αναπλάσεις, στη δημοτική περιουσία, στα δημοτικά έσοδα, στις συμβάσεις, στις αναθέσεις, στις δαπάνες πολιτισμού και εκδηλώσεων….
Και κυρίως στη σύγκριση: ποια περιοχή παίρνει τι, πόσο κοστίζει, γιατί το παίρνει και ποια άλλη περιοχή περιμένει. Γιατί η άνιση μεταχείριση μιας πόλης δεν αποδεικνύεται με πολιτική εντύπωση. Αποδεικνύεται με πίνακες, χάρτες, ποσά, αποφάσεις και συγκρίσεις.
- Η αντιπολίτευση πρέπει να ανοίγει φακέλους
Η διοίκηση Παχατουρίδη διαθέτει εδώ και χρόνια ένα εξαιρετικά ισχυρό πολιτικό και διοικητικό αποτύπωμα στο Περιστέρι, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο σημαντικό τον ρόλο της αντιπολίτευσης ως του αντίβαρου και όχι λιγότερο σημαντικό.
Όσο ισχυρότερη είναι μια διοίκηση, τόσο περισσότερο χρειάζεται απέναντί της μια αντιπολίτευση που να μην αρκείται στο να διαφωνεί, αλλά να ελέγχει.
Και έλεγχος σημαίνει φάκελος. Σημαίνει απόφαση. Σημαίνει ποσό. Σημαίνει σύμβαση. Σημαίνει χρονοδιάγραμμα. Σημαίνει παραδοτέο. Σημαίνει ερώτηση που επανέρχεται. Σημαίνει «πού πήγαν τα χρήματα;». Σημαίνει «γιατί εδώ και όχι εκεί;». Σημαίνει «ποιος αποφάσισε;». Σημαίνει «με ποια κριτήρια;»….
Σημαίνει, τελικά, να μην μπορεί καμία διοικητική επιλογή να περάσει στη σφαίρα της πολιτικής συνήθειας χωρίς να αντιμετωπίσει απέναντί της τεκμηριωμένο έλεγχο.
- Υπάρχουν παρεμβάσεις. Δεν αρκούν όμως για να αλλάξουν την εικόνα
Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί με ακρίβεια. Η αντιπολίτευση δεν είναι ανύπαρκτη με την κυριολεκτική έννοια. Η Λαϊκή Συσπείρωση έχει καταθέσει συγκεκριμένα ζητήματα στο Δημοτικό Συμβούλιο, έχει παρέμβει για θεσμικά ζητήματα και έχει ασκήσει κριτική σε υποθέσεις δημοτικής περιουσίας, όπως η υπόθεση της Παλαιάς Ψαραγοράς.
Ακριβώς γι’ αυτό, η κριτική πρέπει να είναι αυστηρότερη και όχι ηπιότερη. Γιατί όταν υπάρχει θεσμική παρουσία, εκπροσώπηση στα όργανα και δυνατότητα παρέμβασης, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να υπάρχει η φωνή, αλλά να παράγεται σταθερό πολιτικό αποτέλεσμα ελέγχου.
Και αυτό δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει την απαιτούμενη ένταση, συνέχεια και καθημερινότητα. Η ίδια η Λαϊκή Συσπείρωση έχει αναγνωρίσει ότι η Δημοτική Επιτροπή είναι κρίσιμο πεδίο λειτουργίας του Δήμου και έχει δεσμευτεί για παρακολούθηση και παρεμβάσεις.
Το ζήτημα, λοιπόν, είναι κατά πόσο αυτή η θεσμική δυνατότητα μετατρέπεται σε διαρκή μηχανισμό ελέγχου της διοίκησης.
- Και κάπου εδώ η αντιπολίτευση χάνει το πολιτικό της βάρος
Η μεγάλη αδυναμία δεν βρίσκεται στην απουσία λόγου. Βρίσκεται στην απουσία συστηματικότητας.
Μια αντιπολίτευση που εμφανίζεται όταν υπάρχει ένα μεγάλο πολιτικό ζήτημα, μια καταγγελία ή μια γενικότερη κοινωνική διεκδίκηση, αλλά δεν βρίσκεται με την ίδια ένταση πάνω από τις καθημερινές διοικητικές αποφάσεις, αφήνει ένα τεράστιο κενό.
Και το κενό αυτό δεν μένει κενό. Το καταλαμβάνει η διοίκηση. Εκεί δημιουργείται η πραγματική πολιτική άνεση.
Όχι επειδή κανείς δεν μιλά, αλλά επειδή δεν υπάρχει διαρκής, οργανωμένος και τεκμηριωμένος αντίλογος πάνω σε κάθε κρίσιμο πεδίο της λειτουργίας του Δήμου.
- Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι δημοκρατικό
Όταν η αντιπολίτευση δεν παρακολουθεί συστηματικά την κατανομή πόρων, τις αναθέσεις, τα έργα, τις αποφάσεις, τη δημοτική περιουσία και τις διαφοροποιήσεις μεταξύ γειτονιών, ο δημότης δυσκολεύεται να γνωρίζει με καθαρούς όρους πώς διοικείται η πόλη.
Και τότε η δημοκρατική λειτουργία περιορίζεται στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Μια αντιπολίτευση, όμως, δεν εκλέγεται για να καταγράφει απλώς την παρουσία της στα πρακτικά.
Εκλέγεται για να δημιουργεί πολιτικό κόστος στις κακές αποφάσεις, να ζητά εξηγήσεις στις αμφισβητούμενες επιλογές, να απαιτεί στοιχεία εκεί όπου υπάρχει ασάφεια και να μεταφέρει στο δημοτικό επίπεδο τα πραγματικά προβλήματα της πόλης.
Αν δεν το κάνει αυτό με συνέπεια, η διοίκηση αποκτά ένα πολύτιμο πλεονέκτημα: τον χρόνο και την άνεση να καθορίζει μόνη της την ατζέντα.
- Η πόλη χρειάζεται αντιπολίτευση του φακέλου
Το Περιστέρι δεν χρειάζεται άλλη μία αντιπολίτευση της γενικής καταγγελίας. Χρειάζεται αντιπολίτευση του φακέλου, του αριθμού, του εγγράφου, της σύγκρισης, της επιμονής και της γειτονιάς.
Να ξέρει πόσο κόστισε. Να ξέρει γιατί κόστισε τόσο. Να ξέρει ποιος το αποφάσισε. Να ξέρει ποιος ωφελείται. Να ξέρει ποια περιοχή περιμένει. Να ξέρει τι προβλέπει η σύμβαση. Να ξέρει τι παραδόθηκε. Να ξέρει τι δεν παραδόθηκε.
Και να επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο ζήτημα μέχρι να υπάρξει απάντηση.
Αυτό είναι πολιτικός έλεγχος. Όλα τα υπόλοιπα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πολιτική παρουσία.
Συνολικά…
Η πιο σκληρή κριτική που μπορεί να γίνει σήμερα στην αντιπολίτευση του Περιστερίου δεν είναι ότι «δεν υπάρχει». Τα διαθέσιμα στοιχεία αποδεικνύουν ότι υπάρχουν παρεμβάσεις και θεσμική παρουσία.
Η ουσιαστικότερη κριτική είναι διαφορετική και πολύ πιο βαριά: δεν διακρίνεται με την απαιτούμενη ένταση ένας συνεχής, καθημερινός και μετρήσιμος μηχανισμός ελέγχου της διοίκησης πάνω στη λειτουργία της πόλης.
Και αυτό αφήνει τη διοίκηση με μεγάλο περιθώριο να καθορίζει μόνη της την ατζέντα.
Γιατί η αντιπολίτευση δεν κρίνεται μόνο από το πόσο δυνατά καταγγέλλει. Κρίνεται από το πόσο δύσκολο κάνει στη διοίκηση να περάσει μια απόφαση χωρίς εξηγήσεις.
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό της αποτύπωμα. Και εκεί, σήμερα, βρίσκεται το μεγάλο κενό.
