Ο Ντίνος πέθανε με το παράπονο του γυρισμού…

Καταγόταν από τη Μάνη, έζησε τα πρώτα χρόνια του στον Καναδά και στη Νέα Υόρκη. Όταν ήρθε στην Ελλάδα έγινε ιδιοκτήτης νυκτερινών κέντρων στη λεωφόρο Συγγρού και στο Παλαιό Φάληρο. Σε κάθε δικογραφία ενός μεγάλου «κόλπου» η ΕΛΑΣ έβλεπε πάντα από πίσω τον Ντίνο Βοϊδονικόλα αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να τον ταυτοποιήσει. Τα χρόνια περνούσαν και ο Βοϊδονικόλας ήταν πλέον το εύκολο θύμα. «Χρεώστε την δουλειά στον Ντίνο», έλεγαν αξιωματικοί στην ΕΛΑΣ. Το 1994 ήταν ένα από τα πρόσωπα που κατονομάστηκαν από Σύριο κρατούμενο ως δράστες της μεγαλύτερης μέχρι σήμερα αλλά ακόμα ανεξιχνίαστης κλοπής θυρίδων, που σημειώθηκε το Δεκέμβριο του 1992 στην τράπεζα Εργασίας της οδού Καλλιρόης, και είναι γνωστή ως «ριφιφί του αιώνα».Οι καταγγελίες αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν από τη δικαστική έρευνα, οι περιπέτειες του Ντίνου Βοϊδονικόλα με τη Δικαιοσύνη συνεχίσθηκαν αφού πλέον του χρέωναν ότι έβρισκαν μπροστά τους οι διωκτικές αρχές.

Το Μάϊο του ίδιου έτους ο Ντίνος Βοϊδονικόλας αντιμετώπισε κατηγορίες σχετικές με την κλοπή 99 εντόκων ομολόγων, συνολικής αξίας 3 εκατομμυρίων ευρώ από την Εθνική Τράπεζα.

Τον Ιούνιο του 1999 κι ενώ η υπόθεση των ομολόγων δεν είχε ακόμα εκδικασθεί, ο Ντίνος Βϊδονικόλας κατηγορήθηκε για τέσσερις απόπειρες ανθρωποκτονιών. Θύματα ήταν τέσσερις εργάτες οι οποίοι είχαν παρκάρει το αυτοκίνητό τους μπροστά στην πόρτα του γκαράζ του στη Βούλα. Το γεγονός αυτό είχε μεγαλοποιηθεί από τα ΜΜΕ αφού στην ουσία επρόκειτο για έναν καθημερινό καυγά. Το όνομα Βοϊδονικόλας όμως πάντα πουλούσε.

Για την υπόθεση αυτή κρίθηκε προφυλακιστέος, ενώ και το Συμβούλιο Εφετών Αθήνας, λίγους μήνες αργότερα, διέταξε τη συνέχιση της κράτησής του απορρίπτοντας αίτησή του για αποφυλάκιση.

Στα τέλη Ιανουαρίου 2000 έλαβε 24ωρη άδεια από τις φυλακές Κορυδαλλού, την οποία κατάφερε και παρέτινε για άλλες 12 ώρες, προκειμένου, όπως είχε ισχυριστεί τότε, να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις.

Έκτοτε δεν τον ξαναείδε κανείς στην Ελλάδα. Έμεινε μόνιμα στον Καναδά αναπτύσσοντας επιχειρήσεις εστίασης και σε λίγα χρόνια είχε καταφέρει να έχει περισσότερους από 2000 εργαζομένους. Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν αθόρυβο όχι μόνο εκεί που ζούσε αλλά τουλάχιστον και σε 20 οικογένειες στην Ελλάδα που έστελνε χρήματα χωρίς κανείς να το ξέρει.

Τα τελευταία χρόνια έκανε υπέρογκες προσπάθειες να γυρίσει στην Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες να γυρίσει στο τόπο όπου αγάπησε πολύ ,είχε ζητηθεί απονομή χάριτος από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας .