Σύνοψη
- Στο Γαλάτσι εκτυλίσσεται ένα επαναλαμβανόμενο θέατρο του παραλόγου, με επίκεντρο το Πάρκο Ηνιόχου. Για τρίτο διαδοχικό καλοκαίρι, η δημοτική αρχή του Γιώργου Μαρκόπουλου αφήνει έναν ζωτικό πνεύμονα πρασίνου στο έλεος της ξηρασίας και της απορριμματικής ασφυξίας. Αντί για τα συνεργεία του Δήμου, είναι η ανεξάρτητη «Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση του Πάρκου Ηνιόχου» που επωμίζεται το βάρος της επιβίωσης του χώρου: πολίτες κρατούν μάνικες, ποτίζουν με τις ώρες κάτω από ακραίες θερμοκρασίες και μαζεύουν σωρούς απορριμμάτων.
- Το ζήτημα υπερβαίνει την απλή αμέλεια. Αγγίζει τον πυρήνα της διαχείρισης των δημόσιων πόρων και των ανταποδοτικών τελών. Την ώρα που οι πολίτες πληρώνουν για υπηρεσίες πρασίνου και καθαριότητας, η διοίκηση επιλέγει τη στρατηγική της απραξίας. Η κατάσταση γεννά εύλογα ερωτήματα για το αν πρόκειται για επιχειρησιακή ανικανότητα ή για μια σκόπιμη πολιτική υποβάθμισης που προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές αλλαγές χρήσης.
- Το «θαύμα» του Γαλατσίου: Πληρώνεις δημοτικά τέλη, κουβαλάς και τη μάνικα
- Αν υπάρχει ένα βραβείο για την απόλυτη ανατροπή των ρόλων στην τοπική αυτοδιοίκηση, η διοίκηση του Γιώργου Μαρκόπουλου στο Γαλάτσι το κερδίζει με διαφορά στήθους. Στο Πάρκο Ηνιόχου δεν έχουμε απλώς μια συνηθισμένη περίπτωση αδιαφορίας των δημοτικών υπηρεσιών. Έχουμε ένα κανονικό «outsourcing» ευθυνών, μόνο που αντί να πληρώνεται ο ανάδοχος, πληρώνει ο ίδιος ο δημότης για να κάνει τη δουλειά της δημοτικής αρχής.
————
Αναλυτικά…
Για τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι, οι κάτοικοι της περιοχής ανέλαβαν να κάνουν αυτό που στο οργανόγραμμα του Δήμου θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητη καθημερινότητα. Εν μέσω παρατεταμένων καυσώνων και ξηρασίας, μέλη της τοπικής πρωτοβουλίας βρέθηκαν να ποτίζουν για ώρες δέντρα και θάμνους για να μη μετατραπεί το πάρκο σε κρανίου τόπο. Ταυτόχρονα, μάζεψαν όγκους απορριμμάτων που σάπιζαν σε κάθε γωνιά. Όλα αυτά την ώρα που το δημαρχείο παρέμενε σε κατάσταση βαθιάς νιρβάνας.
- Επικοινωνιακή βιτρίνα και παρατημένοι πνεύμονες πρασίνου
Το σκηνικό αυτό απογυμνώνει πλήρως το αφήγημα της «πρότυπης» διοίκησης. Είναι εύκολο να στήνονται φιέστες για τα social media και να διαφημίζονται έργα βιτρίνας, αλλά η ουσία της αυτοδιοίκησης κρίνεται στα βασικά. Ένα πάρκο γειτονιάς δεν απαιτεί κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης ούτε φαραωνικές μελέτες. Απαιτεί πρόγραμμα, συνέπεια και σεβασμό στον πολίτη.
Αντ’ αυτού, η δημοτική αρχή Μαρκόπουλου δείχνει να αντιμετωπίζει το Πάρκο Ηνιόχου ως «περιττό βάρος». Το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν πόροι» ή «λείπει προσωπικό» καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Οι δημότες καταβάλλουν ανελλιπώς τα ανταποδοτικά τέλη. Όταν όμως έρχεται η ώρα της ανταπόδοσης, εισπράττουν ξεραμένα παρτέρια, σπασμένα κλαδιά και δυσοσμία. Πού ακριβώς καταλήγει ο επιχειρησιακός σχεδιασμός της αρμόδιας αντιδημαρχίας, όταν ένας δημόσιος χώρος εγκαταλείπεται κατ’ εξακολούθηση επί τρία συναπτά έτη;
- Στοχευμένη εγκατάλειψη ή διοικητική ανεπάρκεια;
Στην πολιτική και στην τοπική αυτοδιοίκηση, η σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση. Όταν μια δημοτική αρχή αρνείται πεισματικά να παρέμβει σε έναν δημόσιο χώρο επί σειρά ετών, η καχυποψία των πολιτών δεν είναι απλώς δικαιολογημένη, είναι αναπόφευκτη.
Η μέθοδος της σταδιακής υποβάθμισης είναι ιστορικά δοκιμασμένη: αφήνεις έναν χώρο να ρημάξει, οι πολίτες παύουν να τον επισκέπτονται λόγω ανασφάλειας και βρωμιάς, και στη συνέχεια εμφανίζεται η «σωτήρια» λύση της εμπορευματοποίησης ή της αλλαγής χρήσης. Είτε πρόκειται για συνειδητή επιλογή είτε για κραυγαλέα διαχειριστική αδυναμία, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: ο δημότης χάνει το πράσινο και κερδίζει την κοροϊδία.
- Το όριο του εθελοντισμού και η ευθύνη του δημάρχου
Ο εθελοντισμός των κατοίκων είναι αξιέπαινος, αλλά κρύβει μια επικίνδυνη παγίδα. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε βολικό άλλοθι για να απαλλάσσεται η διοίκηση Μαρκόπουλου από τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Κάθε φορά που οι πολίτες αγοράζουν εργαλεία και καθαρίζουν τα σκουπίδια μόνοι τους, ο δήμαρχος απλώς γλιτώνει το πολιτικό κόστος της απραξίας του.
Η υπομονή της τοπικής κοινωνίας δεν είναι ανεξάντλητη. Το να παρακολουθεί η δημοτική αρχή τους πολίτες να σώζουν το πάρκο με ίδια μέσα δεν συνιστά απλώς ανεπάρκεια, αλλά απροκάλυπτο κυνισμό. Το Πάρκο Ηνιόχου δεν ανήκει στις προεκλογικές υποσχέσεις κανενός. Ανήκει στην πόλη και στους ανθρώπους της, οι οποίοι απαιτούν άμεσα πράξεις και όχι άλλη σιωπή.
Συνολικά…
Η υπόθεση του Πάρκου Ηνιόχου αποτελεί καθρέφτη των παθογενειών που μαστίζουν συχνά την αυτοδιοίκηση: έμφαση στην επικοινωνία, πλήρης απουσία ουσίας στις γειτονιές. Ο Γιώργος Μαρκόπουλος οφείλει να αντιληφθεί ότι η εντολή των δημοτών δεν αφορά μόνο τη διαχείριση γραφείων, αλλά την προστασία του δημόσιου χώρου. Όταν οι πολίτες αναγκάζονται να υποκαταστήσουν τον κρατικό και δημοτικό μηχανισμό για να μην καούν ή πνιγούν στα σκουπίδια τα δέντρα της γειτονιάς τους, το μοντέλο διοίκησης έχει αποτύχει παταγωδώς.
Αν η δημοτική αρχή συνεχίσει να τηρεί σιγή ιχθύος, θα επιβεβαιώσει τις χειρότερες εκτιμήσεις: ότι η απαξίωση του πάρκου δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας βαθιάς περιφρόνησης προς την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Ο χρόνος των δικαιολογιών έχει παρέλθει οριστικά. Ή ο Δήμος Γαλατσίου θα αναλάβει άμεσα τις θεσμικές του ευθύνες με οργανωμένο σχέδιο συντήρησης και φύλαξης, ή θα συνεχίσει να αποτελεί μνημείο πολιτικής ανεπάρκειας.
—————
Πηγές
- Δημόσια καταγγελία και επίσημη ανακοίνωση της «Πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση του Πάρκου Ηνιόχου».
- Αρχείο αναφορών κατοίκων και αυτοδιοικητικά δεδομένα διαχείρισης πρασίνου Δήμου Γαλατσίου.
