Σύνοψη
- Παρά το γεγονός ότι το 70% του εκλογικού σώματος δηλώνει ανοιχτά δυσαρεστημένο από την πορεία της χώρας, τα κόμματα της κεντροαριστερής και αριστερής αντιπολίτευσης καταγράφουν απόλυτη δημοσκοπική στασιμότητα, αδυνατώντας να εισπράξουν την εμφανή κυβερνητική φθορά.
- Η έλλειψη συγκροτημένου, κοστολογημένου και ρεαλιστικού εναλλακτικού προγράμματος αφήνει τους ψηφοφόρους μετέωρους, καθώς η κριτική εξαντλείται αποκλειστικά σε στείρο καταγγελτικό λόγο, χωρίς βιώσιμες προτάσεις για το κόστος διαβίωσης.
- Η παρατεταμένη εσωστρέφεια, οι μικροκομματικοί τακτικισμοί και οι αέναες μάχες των μηχανισμών λειτουργούν αποτρεπτικά για τον μετριοπαθή κεντρώο ψηφοφόρο, ο οποίος επιζητά θεσμική σταθερότητα και απορρίπτει τα νέα πολιτικά πειράματα.
- Το συνεχιζόμενο πολιτικό κενό εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τη δημοκρατική ομαλότητα, καθώς η αδυναμία θεσμικής, προγραμματικής έκφρασης της κοινωνικής αγανάκτησης τροφοδοτεί συστηματικά την αντισυστημική ψήφο και τα άκρα.
—————-
Αναλυτικά ….
Στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας: Όταν ο τερματοφύλακας του αντιπάλου έχει πέσει, η εστία είναι κενή και η μπάλα στρώνεται στα πόδια σου, απλώς τη σπρώχνεις στα δίχτυα.
Γράφει ο «Συνεργάτης Χωρίς Όνομα»…
Στην ελληνική πραγματικότητα, ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταφέρνουν το ακατόρθωτο. Με τέρμα εντελώς ανοιχτό, καταφέρνουν και σουτάρουν επιδεικτικά στα περιστέρια.
Η κυβέρνηση παραπαίει, βυθισμένη στην αλαζονεία της και στην ανικανότητά της να τιθασεύσει τα καρτέλ και την ακρίβεια. Κι όμως, οι πολιτικοί της αντίπαλοι συμπεριφέρονται σαν οι μεγαλύτεροι χορηγοί της.
- Πολιτικός ναρκισσισμός αντί για ρεαλιστικό αφήγημα
Την ώρα που ο μέσος πολίτης μετράει και το τελευταίο ευρώ στο ράφι του σούπερ μάρκετ, βλέποντας το εισόδημά του να εξαϋλώνεται στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, τι ακριβώς του προσφέρει η άλλη πλευρά; Μια ατέρμονη, κουραστική ομφαλοσκόπηση, μάχες μηχανισμών, διαγραφές, φράξιες και ένα ανυπόφορο ιδεολογικό σόου στα social media.
Ο ψηφοφόρος αναζητά διέξοδο, όχι ριάλιτι επιβίωσης εντός των κομματικών γραφείων. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για το ποιος έχει το “ηθικό πλεονέκτημα” στις συνεδριάσεις των κεντρικών επιτροπών. Ψάχνουν απεγνωσμένα μια κοστολογημένη, σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Μια πρόταση που δεν θα θυμίζει έκθεση ιδεών λυκείου, αλλά εφαρμόσιμο σχέδιο διακυβέρνησης.
- Η χρυσή χορηγία στο Μέγαρο Μαξίμου
Ο κυνισμός περισσεύει πλέον στο εκλογικό σώμα. Το αφήγημα “εμείς δεν είμαστε Μητσοτάκης, άρα ψηφίστε μας” έχει χρεοκοπήσει παταγωδώς. Η αντιπολίτευση απαιτεί την ψήφο των δυσαρεστημένων σαν να είναι κληρονομικό της δικαίωμα, χωρίς να έχει ρίξει ούτε μια σταγόνα ιδρώτα για να την κερδίσει προγραμματικά.
Αυτή η συλλογική πολιτική ανεπάρκεια αποτελεί το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο της Νέας Δημοκρατίας. Οι ένοικοι του Μαξίμου κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, όχι γιατί τα έχουν κάνει όλα τέλεια, αλλά γιατί γνωρίζουν πως το πρωί που θα ξυπνήσουν, οι αντίπαλοί τους θα έχουν βρει έναν νέο τρόπο να αυτοτραυματιστούν. Η πολιτική κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος επιδοτείται καθημερινά από τον κατακερματισμό, την ελαφρότητα και την πολιτική φαιδρότητα όσων φιλοδοξούν να το ρίξουν.
- Το φάντασμα της αντισυστημικής οργής
Όταν το σύστημα αδυνατεί να προσφέρει απαντήσεις, η φύση απεχθάνεται το κενό. Και εδώ ακριβώς κρύβεται ο μέγιστος κίνδυνος για το μέλλον.
Όσο τα κόμματα της προοδευτικής και κεντρώας αντιπολίτευσης αρνούνται να ενηλικιωθούν πολιτικά, τόσο η οργή της κοινωνίας θα αναζητά επικίνδυνες ατραπούς. Όταν ο πολίτης νιώθει πως το θεσμικό σύστημα τον εμπαίζει, δεν θα μείνει στο σπίτι του για πάντα. Θα αρχίσει να πειραματίζεται με φωνές στα άκρα, οι οποίες υπόσχονται μαγικές, αλλά ολέθριες λύσεις.
Συνολικά…
Η τρέχουσα πολιτική συγκυρία θα γραφτεί στα εγχειρίδια της πολιτικής επιστήμης ως το μνημειώδες παράδειγμα του πώς να χάνεις μια κερδισμένη παρτίδα χωρίς καν να σε πιέσει ο αντίπαλος. Η αντιπολίτευση, εγκλωβισμένη στη γραφειοκρατία της, τις παθογένειές της και την παντελή έλλειψη επαφής με τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα, αφήνει μια κοινωνία 70% δυσαρεστημένων εντελώς ορφανή από θεσμική εκπροσώπηση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο κομματικό, είναι βαθιά συστημικό. Η απουσία ενός ισχυρού, πειστικού αντίβαρου εξουσίας επιτρέπει στην εκάστοτε κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με όρους ανεξέλεγκτου μονάρχη. Αν η αντιπολίτευση δεν συνέλθει άμεσα, αφήνοντας στην άκρη τον πολιτικό ναρκισσισμό για να παρουσιάσει μια ρεαλιστική κυβερνητική πλατφόρμα, η ιστορία δεν θα την κρίνει απλώς ως ανεπαρκή. Θα την καταδικάσει ως τον μεγάλο, σιωπηλό συνένοχο στη διαιώνιση μιας σαθρής, μονόπλευρης πολιτικής ηγεμονίας, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σε αντισυστημικά πολιτικά εκτρώματα.
—————-
Πηγές
- Το άρθρο αποτελεί σύνθεση πολιτικής ανάλυσης με βάση τα ποιοτικά στοιχεία των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, τις μετρήσεις συσπείρωσης και διαρροών των κομμάτων, καθώς και την ανάλυση των εσωκομματικών εξελίξεων της περιόδου στον χώρο της αντιπολίτευσης.
- Δημοσιογραφική Έρευνα και επιμέλεια ομάδας portal




