Κυβέρνηση σε κενό αέρος: Η σαθρή κυριαρχία του (22 / 30% και ο εφιάλτης της κοινωνικής έκρηξης

Η κάλπικη πολιτική κυριαρχία της ΝΔ, χτισμένη στην απουσία αντιπάλου, κινδυνεύει με κατάρρευση όσο ο πληθωρισμός και η ακρίβεια πνίγουν την κοινωνία.

Σύνοψη

  • Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί δημοσκοπικό προβάδισμα πέριξ του 30%, αντλώντας ισχύ αποκλειστικά από την πλήρη αδυναμία και ανυπαρξία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και όχι από κάποιο ουσιαστικό κυβερνητικό ή μεταρρυθμιστικό αφήγημα.
  • Η σχέση του εκλογικού σώματος με την κυβέρνηση έχει εκφυλιστεί σε έναν εύθραυστο «γάμο συμφέροντος», με το 70% των πολιτών να αποδοκιμάζει την πορεία της χώρας, αναζητώντας μάταια μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πολιτικό σκηνικό.
  • Ο πληθωρισμός απληστίας, η ανεξέλεγκτη δράση των καρτέλ στην αγορά και η δραματική υποτίμηση των πραγματικών μισθών διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό οικονομικό περιβάλλον για τα νοικοκυριά, ακυρώνοντας πλέον στην πράξη το παρωχημένο αφήγημα της σύγκρισης με το παρελθόν.
  • Η στρατηγική της κυβερνητικής σταθερότητας που εδράζεται αποκλειστικά στον φόβο και τη φθορά των αντιπάλων χαρακτηρίζεται άκρως επικίνδυνη, καθώς η συσσωρευμένη και αδιέξοδη κοινωνική δυσαρέσκεια απειλεί να προκαλέσει ασύμμετρη κατάρρευση του συστήματος.

—————-

Αναλυτικά

Η Νέα Δημοκρατία παίζει μπάλα μόνη της, σε ένα γήπεδο χωρίς αντίπαλο, αλλά καταφέρνει με κάποιο μαγικό τρόπο να ιδρώνει για να κρατήσει ένα ισχνό 30%. Το να μιλάει κανείς σήμερα για «απόλυτη πολιτική ηγεμονία» αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο στα πηγαδάκια του Μαξίμου.

γράφει ο «Σκεπτικιστής»

Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη και ενοχλητική. Η κυβέρνηση παραμένει το αδιαφιλονίκητο αφεντικό στο πολιτικό χωριό, όχι επειδή οι πολίτες παραληρούν με το μεταρρυθμιστικό της οίστρο, αλλά επειδή ο απέναντι απλώς… αγνοείται.

  • Ο «γάμος από βαρεμάρα» και το zapping της απελπισίας

Τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη, όταν κλείνουν οι πόρτες, γίνονται κυνικά. Παραδέχονται ανοιχτά πως η σχέση του μέσου ψηφοφόρου με τη γαλάζια παράταξη μοιάζει με εκείνη ενός απολύτως εξαντλημένου συζύγου. Μένει στον γάμο γιατί σκυλοβαρέθηκε να ψάχνει κάτι καλύτερο.

Βγαίνει στο μπαλκόνι, ρίχνει μια ματιά στον δρόμο, και επειδή δεν περνάει κανένας αξιόλογος μνηστήρας, επιστρέφει βαρυγκωμώντας στον καναπέ του. Η πολιτική μας σκηνή έχει εκπέσει σε μια φτηνή πλατφόρμα streaming. Οι πολίτες σιχαίνονται πλέον το κεντρικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, αλλά το zapping στην αντιπολίτευση προσφέρει μονάχα κακογυρισμένες, βαρετές επαναλήψεις.

Αυτή, όμως, η κυριαρχία του «μονόφθαλμου στους τυφλούς», είναι το πιο σαθρό θεμέλιο για να χτίσεις πολιτικό μέλλον. Μια ηγεμονία που τρέφεται από την ανικανότητα των άλλων και όχι από το δικό σου παραγόμενο έργο, αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της χώρας.

  • Όταν στερεύουν τα λεφτά, πεθαίνουν τα άλλοθι

Το μεγάλο δράμα των γάμων συμφέροντος είναι ότι διαλύονται με κρότο όταν τελειώσουν τα φράγκα. Η κυβέρνηση επαναπαύεται αφελώς σε μια ψευδαίσθηση σταθερότητας. Όταν το 70% των πολιτών δηλώνει ορθά-κοφτά πως το καράβι πάει κατευθείαν στα βράχια και η χώρα κινείται σε εντελώς λάθος κατεύθυνση, το καμπανάκι δεν χτυπάει απλώς, αλλά ουρλιάζει εκκωφαντικά.

Το θεσμικό και οικονομικό υπόβαθρο της χώρας θυμίζει ναρκοπέδιο. Ο διαβόητος πληθωρισμός απληστίας κάνει πάρτι, με τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ να δρουν ανεξέλεγκτα στην ενέργεια, τα τρόφιμα και τα βασικά αγαθά. Η κυβερνητική ανοχή σε αυτή την ασυδοσία ρουφάει το μεδούλι του μέσου μισθωτού, οδηγώντας σε δραματική υποτίμηση των πραγματικών εισοδημάτων.

Η καθημερινότητα του Έλληνα έχει εξελιχθεί σε ένα ωμό ριάλιτι επιβίωσης. Και όταν ο λογαριασμός του ρεύματος ή το καλάθι του σούπερ μάρκετ προκαλούν ασφυξία, τα φτηνά άλλοθι και τα ηρεμιστικά χάπια τύπου «ευτυχώς δεν έχουμε τον Τσίπρα» παύουν πλέον να λειτουργούν. Έχουν λήξει προ πολλού.

  • Η μυωπική στρατηγική του φόβου

Το να ποντάρεις τα ρέστα σου στον φόβο του παρελθόντος και στη μόνιμη ανακύκλωση της μετριότητας των πολιτικών σου αντιπάλων, δεν συνιστά κυβερνητική στρατηγική. Είναι πολιτική μυωπία αισχίστου είδους, που συνήθως επιστρέφει ως μπούμερανγκ.

Η Ιστορία δεν συγχωρεί τέτοιες αυταπάτες. Η συσσωρευμένη οργή, η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια που βράζει κάτω από το χαλί της δήθεν κανονικότητας, όταν δεν βρίσκει μια σοβαρή, θεσμική πολιτική έκφραση, γίνεται ανεξέλεγκτη. Και η κατάληξη είναι μαθηματικά βέβαιη: Είτε παράγει πολιτικά εκτρώματα στο άκρο του φάσματος, είτε οδηγεί σε μια ασύμμετρη, βίαιη κατάρρευση ολόκληρου του δικομματικού συστήματος. Η κλεψύδρα για το κυβερνητικό στρατόπεδο έχει ήδη γυρίσει.

Συνολικά…

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας ακροβατεί σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο τεντωμένο σκοινί. Το γαλάζιο 30% δεν συνιστά ψήφο εμπιστοσύνης ή επιδοκιμασία, αλλά μια σιωπηλή ανοχή απελπισίας απέναντι στο απόλυτο πολιτικό κενό της αντιπολίτευσης. Όσο το Μαξίμου επενδύει αποκλειστικά στη φθορά του αντιπάλου, αντί να συγκρουστεί με την οικονομική αιμορραγία των πολιτών και την απόλυτη ασυδοσία της αγοράς, τόσο σκάβει τον λάκκο της περίφημης «σταθερότητας» που διαρκώς επικαλείται.

Το χαρτί του μπαμπούλα της προηγούμενης δεκαετίας έχει καεί οριστικά και αμετάκλητα. Αν η κυβέρνηση δεν συνειδητοποιήσει άμεσα πως η ανοχή της κοινωνίας εξαντλήθηκε μαζί με το διαθέσιμο μηνιαίο εισόδημά της, η επόμενη μέρα δεν θα φέρει απλώς μια εκλογική φθορά, αλλά μια εκκωφαντική πολιτική συντριβή. Τα εκτρώματα και η αντισυστημική ψήφος δεν γεννιούνται εν κενώ, αλλά εκτρέφονται ακριβώς μέσα σε αυτή την αλαζονική αυταρέσκεια της εξουσίας.

———–

Πηγές

  • Το άρθρο αποτελεί σύνθεση, αξιολόγηση και ανάλυση στοιχείων με βάση τα τρέχοντα μακροοικονομικά δεδομένα για τον πληθωρισμό απληστίας, τις τελευταίες μετρήσεις των τάσεων της κοινής γνώμης (ποσοστά δυσαρέσκειας/κατεύθυνσης της χώρας) και τις πολιτικές δυναμικές όπως διαμορφώνονται στον δημόσιο διάλογο.
Facebook
Threads
Twitter
Email
Print
Νέο πειθαρχικό δίκαιο υπαλλήλων δημοσίου και ΟΤΑ: Σε ισχύ από σήμερα – Οι πρόσθετες πειθαρχικές ποινές
Επιλογές Δυτικής Αθήνας