Ο απελπισμένος Τσίπρας, το «βρώμικο ’89», η «απελπισία» της Κυβέρνησης και το στρατηγικό δώρο παραμονής στον Μητσοτάκη

Όταν η πολιτική επιβίωση του Τσίπρα βασίζεται στην αμνησία του ΠΑΣΟΚ και η ηγεμονία Μητσοτάκη τρέφεται αποκλειστικά από την ανυπαρξία εναλλακτικής.

Σύνοψη

  • Το πολιτικό σκηνικό του 2026 θυμίζει κακοπαιγμένη σαπουνόπερα, όπου οι πρωταγωνιστές αρνούνται να εγκαταλείψουν τη σκηνή, παρότι το κοινό χασμουριέται επιδεικτικά.
  • Από τη μία, ο Αλέξης Τσίπρας, βλέποντας το νέο του πολιτικό όχημα (την ΕΛΑΣ) να βαλτώνει δημοσκοπικά στο 14%, καταφεύγει στον φτηνό μιμητισμό. Ανασύρει από τη ναφθαλίνη το «βρώμικο ’89», ελπίζοντας να συγκινήσει τους ασπρομάλληδες νοσταλγούς του Ανδρέα και να λεηλατήσει το ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας βολικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αριστεράς στην παραπομπή του ιδρυτή του. Από την άλλη, το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθεί μειδιώντας.
  • Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, φθαρμένη από τον καλπάζοντα πληθωρισμό και την οικονομική ασφυξία, έχει βρει τον ιδανικό «χρήσιμο ηττημένο». Τα στελέχη της ΝΔ ποντάρουν ανοιχτά στη δεύτερη θέση του Τσίπρα, γνωρίζοντας πως το φάντασμα του 2015 λειτουργεί ως αδιαπέραστη υγειονομική ζώνη.
  • Σε ένα ενδεχόμενο επαναληπτικών εκλογών, το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος του κεντρώου ακροατηρίου θα σπρώξει ξανά ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ στην αγκαλιά της ΝΔ. Όμως, η πολιτική κυριαρχία που χτίζεται αποκλειστικά στην έλλειψη αντιπάλου και όχι στην παραγωγή ουσιαστικού έργου, κρύβει εκρηκτικούς κινδύνους για το μέλλον.

——————

Αναλυτικά…

Το σύνδρομο του «Ανδρέα» και η βολική αμνησία της Αριστεράς

Πενία τεχνών κατεργάζεται, λέει ο σοφός λαός, και στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, η πενία είναι πρωτίστως πολιτική. Με τις δημοσκοπήσεις να έχουν ρίξει την ΕΛΑΣ σε βαθύ λήθαργο πέριξ του 14%, ο πρώην πρωθυπουργός αποφάσισε να παίξει το τελευταίο, πολυφορεμένο του χαρτί: τον πολιτικό τυμβωρύχο του παπανδρεϊσμού.

Στην πρόσφατη εμφάνισή του στην Πρέβεζα, ο κ. Τσίπρας θυμήθηκε ξαφνικά το «βρώμικο ’89». Στόχος; Να χαϊδέψει τα αυτιά των εναπομεινάντων παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, πουλώντας αντιδεξιό σανό και καπηλευόμενος τις μνήμες μιας εποχής που οι νεότεροι αγνοούν παντελώς. Το πολιτικό θράσος, ωστόσο, περισσεύει. Ο άνθρωπος που επιχειρεί να φορέσει ξανά το ζιβάγκο της “Αλλαγής”, προσπερνά με χαρακτηριστική άνεση το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν παρέπεμψε μόνος του τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Η Αριστερά του Χαρίλαου Φλωράκη, ο ενιαίος τότε Συνασπισμός (στον οποίο περιλαμβάνονταν μορφές όπως ο Κύρκος, ο Φαράκος και η Δαμανάκη), ήταν αυτοί που κράτησαν το φανάρι στην παραπομπή. Ξεχνάει, άραγε, ο κ. Τσίπρας ότι υπουργός Δικαιοσύνης στη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη ήταν ο Φώτης Κουβέλης; Ή ότι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος εκτελούσε χρέη δημόσιου κατήγορου; Όλοι τους γνώριζαν, από τις αποδείξεις για τις πληρωμές του νοσοκομείου «Χέρφλιντ», πως οι κατηγορίες Κοσκωτά έμπαζαν νερά, αλλά το κατηγορητήριο συντάχθηκε κανονικότατα.

Αυτή την ιστορική συμπαιγνία επιχειρεί να σβήσει με μονοκοντυλιά ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ. Το διακύβευμα είναι ωμό και κυνικό: χρειάζεται απεγνωσμένα 2-3 μονάδες από τη δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ για να κλειδώσει τη δεύτερη θέση. Η δεξαμενή της ριζοσπαστικής Αριστεράς στέρεψε και τώρα ο στόχος είναι η ωμή λεηλασία του κέντρου, έστω κι αν χρειαστεί να μιμηθεί ακόμα και τη χροιά της φωνής του Ανδρέα.

  • Ο καλύτερος χορηγός του Μαξίμου είναι ένας “τοξικός” αντίπαλος

Απέναντι σε αυτό το θέατρο σκιών, πώς αντιδρά η κυβέρνηση; Με ανακουφιστικά χαμόγελα στους διαδρόμους του Μαξίμου. Η Νέα Δημοκρατία, καταγράφοντας ένα 30%, απέχει παρασάγγας από την εποχή της απόλυτης πολιτικής ηγεμονίας, αλλά παραμένει το αδιαφιλονίκητο αφεντικό. Και ο λόγος δεν είναι κάποιο μεταρρυθμιστικό κρεσέντο, αλλά η απόλυτη ανυπαρξία του απέναντι.

Όπως κυνικά ομολογούν κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, η σχέση του εκλογικού σώματος με τη ΝΔ θυμίζει πλέον σύζυγο που παραμένει στον γάμο απλώς επειδή “σκυλοβαρέθηκε” να ψάχνει κάτι καλύτερο και κοιτώντας από το μπαλκόνι, δεν βλέπει κανέναν αξιόλογο μνηστήρα να περνά. Η πολιτική σκηνή έχει μετατραπεί σε πλατφόρμα streaming. Οι πολίτες έχουν βαρεθεί τη σειρά της κυβέρνησης, αλλά το zapping προσφέρει μόνο κακογυρισμένες επαναλήψεις.

Για την επιχειρηματική ελίτ και το κυβερνητικό στρατόπεδο, το ιδανικό σενάριο είναι ξεκάθαρο: «Καλύτερα να έρθει ο Τσίπρας δεύτερος». Η λογική είναι παγερά μαθηματική. Ο Τσίπρας περιβάλλεται ακόμα από την αδιαπέραστη υγειονομική τάφρο του 2015. Τα capital controls, οι ουρές στα ΑΤΜ και το ρίσκο της πλήρους θεσμικής ρήξης αποτελούν ανεξίτηλα τραύματα για τη μεσαία τάξη. Όσο ο Τσίπρας διεκδικεί τον ρόλο της εναλλακτικής, η ΝΔ εξασφαλίζει την ανοχή.

Αν η χώρα συρθεί σε διπλές κάλπες, όπως επιδιώκει το σύστημα της πλειοψηφίας, η πόλωση θα κάνει τη δουλειά της. Ένα τεράστιο κομμάτι των κεντρώων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, έντρομο μπροστά στο ενδεχόμενο να δει ξανά τον Τσίπρα σε ρόλο ρυθμιστή, θα μετακινηθεί μαζικά προς τη ΝΔ, χαρίζοντας στον Κυριάκο Μητσοτάκη άλλη μια θητεία.

  • Η οικονομική βόμβα που αγνοούν οι «κυρίαρχοι»

Το πρόβλημα με τους γάμους συμφέροντος, ωστόσο, είναι ότι διαλύονται βίαια όταν τελειώσουν τα λεφτά. Η κυβέρνηση επαναπαύεται σε μια «σταθερότητα» που χτίζεται πάνω σε σαθρά θεμέλια. Όταν το 70% των πολιτών δηλώνει πως η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, το καμπανάκι κινδύνου χτυπάει εκκωφαντικά.

Η πραγματική αντιπολίτευση δεν γίνεται ούτε από τα ζιβάγκο της ΕΛΑΣ, ούτε από τη ρητορική του ΠΑΣΟΚ. Γίνεται στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς του ρεύματος. Ο πληθωρισμός απληστίας, η ασυδοσία των καρτέλ και η συνεχιζόμενη υποτίμηση των πραγματικών μισθών δημιουργούν ένα ασφυκτικό μείγμα. Όταν η καθημερινότητα γίνεται πεδίο μάχης για την επιβίωση, τα άλλοθι τύπου «τουλάχιστον δεν έχουμε τον Τσίπρα» παύουν σταδιακά να λειτουργούν ως ηρεμιστικά.

Μια στρατηγική που βασίζεται αποκλειστικά στη φθορά του αντιπάλου και στην ανακύκλωση του φόβου, είναι πολιτικά μυωπική. Η Ιστορία διδάσκει πως η συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια, όταν δεν βρίσκει θεσμική πολιτική έκφραση, παράγει εκτρώματα ή οδηγεί σε ασύμμετρες καταρρεύσεις του δικομματικού σκηνικού.

Συνολικά…

Το πολιτικό σύστημα το 2026 αρμενίζει στραβά, αλλά οι καπεταναίοι εθελοτυφλούν νομίζοντας ότι φταίει ο γιαλός. Η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα να ντυθεί με τα «ξεφτισμένα» ρούχα του ιστορικού ΠΑΣΟΚ είναι ο ορισμός της απόλυτης πολιτικής απελπισίας, μια κραυγή αγωνίας για να διασώσει τη δεύτερη θέση και να μην καταγραφεί οριστικά ως παρακολούθημα του κέντρου. Ταυτόχρονα, όμως, η απύθμενη αλαζονεία της κυβέρνησης να επαναπαύεται στη «λογιστική της απουσίας εναλλακτικής» αποτελεί θρυαλλίδα στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής.

Όταν ο μοναδικός ρεαλιστικός λόγος παραμονής στην εξουσία είναι ο φόβος του εκλογικού σώματος για το χάος του παρελθόντος, το θεσμικό κεφάλαιο εξαντλείται γρήγορα. Το κοινωνικό 70% που ασφυκτιά στα ράφια της αγοράς δεν θα ψηφίζει αιώνια με τη λογική της «μικρότερης ζημιάς». Οι δυσαρεστημένες σύζυγοι, όπως παραδέχεται και η κυβερνητική αλληγορία, δεν προειδοποιούν όταν φεύγουν. Απλώς, ένα πρωί, αφήνουν τα κλειδιά στο τραπέζι. Και όταν αυτό συμβεί στην κάλπη, το συστημικό σοκ δεν θα διορθωθεί με καμία επικοινωνιακή καμπάνια.

—————

Πηγές

Σάκης Μουμτζής (Α. Τσίπρας: Θυμήθηκε και το «βρώμικο 89») / Κώστας Στούπας (Καλύτερα να έρθει ο Τσίπρας δεύτερος) / liberal.gr

Ρεπορτάζ, επιμέλεια και μορφοποίηση: δημοσιογραφική ομάδα portal

Facebook
Threads
Twitter
Email
Print
Νέο πειθαρχικό δίκαιο υπαλλήλων δημοσίου και ΟΤΑ: Σε ισχύ από σήμερα – Οι πρόσθετες πειθαρχικές ποινές
Επιλογές Δυτικής Αθήνας