Σε μια περίοδο όπου η ακρίβεια και τα υψηλά ενοίκια δυσχεραίνουν σημαντικά την καθημερινότητα των Ελλήνων, οι καλοκαιρινές διακοπές γίνονται για πολλούς αδύνατες. Η μόνη διέξοδος για πολλούς είναι το παραδοσιακό μπάνιο στις παραλίες, που προσφέρει δροσιά και επαφή με τη φύση, χωρίς επιπλέον κόστος.
Ωστόσο, η συνεχόμενη αύξηση των τιμών στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής καθιστά όλο και πιο δύσκολη την πρόσβαση στις παραλίες. Οι υψηλές τιμές εισόδου και η χρέωση για ομπρέλες και ξαπλώστρες προκαλούν μεγάλη πίεση στο οικογενειακό προϋπολογισμό και μειώνουν την κοινωνική ανεκτικότητα των κατοίκων, που αισθάνονται ξένες στις δικές τους ακτές.
Η νομοθεσία προβλέπει ότι ο αιγιαλός είναι δημόσιος και ελεύθερος για όλους. Ωστόσο, στην πράξη το πεδίο πρόσβασης περιορίζεται δραματικά. Οι ελεύθερες παραλίες είναι ελάχιστες και ακόμα και εκεί έχουν αναπτυχθεί επιχειρήσεις – με μπιτς μπαρ και ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, πολλές φορές με αυθαίρετες κατασκευές – που μειώνουν στον ελάχιστο τον δημόσιο χώρο.
Μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρει η Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ ΑΕ), ο κρατικός φορέας που διαχειρίζεται τις παραλιακές εκτάσεις. όπως αναφέρει το airetos.gr Η ΕΤΑΔ επιδιώκει αποκλειστικά τη μεγιστοποίηση των εσόδων, νοικιάζοντας τις παραλίες σε επιχειρηματίες σε υψηλές τιμές, οι οποίοι με τη σειρά τους αυξάνουν το κόστος για τους πολίτες. Δεν επιβάλλονται όρια ή πλαφόν στις τιμές που μπορούν να χρεώσουν οι επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα τις συνεχείς αυξήσεις.
Επιπλέον, η ΕΤΑΔ δεν επιδεικνύει ενδιαφέρον ώστε να βελτιώσει τις υποδομές ή να αναβαθμίσει τις παραλίες, ούτε επιστρέφει έσοδα για τη συντήρηση και την ποιότητα των χώρων. Αυτό οδηγεί σε υποβάθμιση των εγκαταστάσεων και σε χειρότερες συνθήκες για τους λουόμενους. Για παράδειγμα, στην παραλία του Αλίμου οι ξαπλώστρες φθάνουν ακόμα και τα 30-40 ευρώ, ενώ ο ελεύθερος χώρος είναι περιορισμένος και οι υγειονομικές εγκαταστάσεις συχνά ακατάλληλες.
Παρά τις πιέσεις που ασκεί ο Δήμος Αλίμου για τη διατήρηση πιο προσιτών τιμών, η απουσία συνεργασίας με την ΕΤΑΔ και η γενικότερη αδυναμία του κράτους καθιστούν τις παρεμβάσεις δύσκολες και περιορισμένες σε αποτελέσματα.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια οργανωμένη κρατική πολιτική για τις παραλίες, η οποία θα αντιμετωπίζει το παραλιακό μέτωπο όχι απλά ως πηγή κερδών, αλλά ως κοινωνικό αγαθό με σημαντική αξία για την υγεία και την ποιότητα ζωής των πολιτών, και ως στοιχείο που συμβάλλει στην ανάπτυξη του τουρισμού.
Η πρόσβαση στη θάλασσα πρέπει να είναι ανοιχτή και προσιτή για όλους, χωρίς να γίνεται αντικείμενο υπερβολικών χρεώσεων που αποκλείουν τους κατοίκους. Η παραλιακή ζώνη θα πρέπει να αποκτήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά, ώστε να ανταποκρίνεται στο όραμα της «Ελληνικής Ριβιέρας» με σεβασμό σε κανόνες, οργάνωση και τιμές που ανταποκρίνονται στην κοινωνική πραγματικότητα.
Δυστυχώς, η συνέχιση αυτής της κατάστασης οδηγεί σε δημόσια δυσαρέσκεια, που διαρκώς εντείνεται. Η πρόσβαση στη θάλασσα γίνεται ολοένα πιο δύσκολη και ακριβή, ενώ τα παράπονα αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Η ανάγκη για ένα δραστικό και άμεσο «φρένο» στην ανεξέλεγκτη αυτή κατάσταση αποτελεί μονόδρομο.
*Δήμαρχος Αλίμου, Ανδρέας Κονδύλης
Πηγή: airetos.gr
