Σύνοψη: Η παράταξη «Λυκόβρυση-Πεύκη ΜΑΖΙ», με επικεφαλής τον Γρηγόρη Λέων, προσφεύγει εκ νέου κατά της απόφασης 37/2026 του Δημοτικού Συμβουλίου για την επιβολή ειδικού τέλους 0,50 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο ηλεκτροδοτούμενης επιφάνειας, κάθε χρόνο για 17 χρόνια. Η νέα προσφυγή κατατίθεται στην Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006, καθώς η προηγούμενη προσφυγή στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής δεν κρίθηκε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας και θεωρήθηκε σιωπηρώς απορριφθείσα. Η αντιπολίτευση αμφισβητεί κυρίως την επάρκεια της οικονομικής και τεχνικής τεκμηρίωσης, ζητώντας σαφέστερο σχεδιασμό για τις απαλλοτριώσεις και την αξιοποίηση των πόρων. Η δημοτική αρχή, από την πλευρά της, έχει συνδέσει το μέτρο με την ανάγκη δημιουργίας πόρων για την απόκτηση ελεύθερων χώρων.
—————
Αναλυτικά…
Νέα προσφυγή για το ειδικό τέλος
Στο επόμενο θεσμικό στάδιο περνά η αντιπαράθεση στον Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης για το ειδικό τέλος που έχει προκαλέσει αντιδράσεις από την αντιπολίτευση.
Ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας Γρηγόρης Λέων και η παράταξη «Λυκόβρυση-Πεύκη ΜΑΖΙ» κατέθεσαν νέα προσφυγή στην Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 του Ν. 3463/2006, ζητώντας την ακύρωση της απόφασης 37/2026 του Δημοτικού Συμβουλίου. Η κίνηση έρχεται μετά την προηγούμενη προσφυγή στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.
Το αντικείμενο της διαμάχης είναι συγκεκριμένο: επιβάρυνση ύψους 0,50 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο ηλεκτροδοτούμενης επιφάνειας, σε ετήσια βάση, με διάρκεια 17 ετών. Πρόκειται, συνεπώς, για έναν μηχανισμό χρηματοδότησης που δεν εξαντλείται σε μία δημοτική χρήση, αλλά δημιουργεί πολυετή οικονομική υποχρέωση για νοικοκυριά και επαγγελματίες.
- Το οικονομικό βάρος και το ερώτημα της τεκμηρίωσης
Η ουσία της αντιπαράθεσης δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος της χρέωσης. Βρίσκεται κυρίως στη διάρκεια και στον τρόπο με τον οποίο τεκμηριώνεται η ανάγκη της.
Η δημοτική αρχή επιχειρεί να δημιουργήσει έναν σταθερό χρηματοδοτικό μηχανισμό για την απόκτηση ελεύθερων και κοινόχρηστων χώρων, είτε μέσω απαλλοτριώσεων είτε μέσω αγοράς. Η επιλογή αυτή συνδέεται με έναν υπαρκτό σχεδιαστικό στόχο της τοπικής αυτοδιοίκησης: την εξασφάλιση χώρων που μπορούν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της πόλης.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση θέτει ένα διαφορετικό ζήτημα: κατά πόσο ένας τέτοιος στόχος μπορεί να χρηματοδοτείται με οριζόντια επιβάρυνση των δημοτών επί σχεδόν δύο δεκαετίες, χωρίς να έχουν παρουσιαστεί με επαρκή σαφήνεια οι προτεραιότητες, το χρονοδιάγραμμα και η συνολική οικονομική εικόνα.
Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο η πολιτική διαφωνία αποκτά καθαρά δημοσιονομική διάσταση. Για έναν δήμο, η επιβολή ενός πολυετούς τέλους δεν αφορά απλώς την εξεύρεση εσόδων. Προϋποθέτει σύνδεση των εσόδων με συγκεκριμένο σκοπό, προγραμματισμό και δυνατότητα παρακολούθησης της πορείας των έργων ή των απαλλοτριώσεων.
- Από την Αποκεντρωμένη στην Ειδική Επιτροπή
Η νέα προσφυγή αποτελεί συνέχεια της διαδικασίας που ξεκίνησε τον Μάιο του 2026. Τότε η παράταξη του κ. Λέων είχε προσφύγει στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής κατά της απόφασης 37/2026. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η προσφυγή δεν κρίθηκε μέσα στη δίμηνη προθεσμία και θεωρήθηκε σιωπηρώς απορριφθείσα, γεγονός που άνοιξε τον δρόμο για το επόμενο στάδιο διοικητικού ελέγχου.
Η επιλογή της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 έχει επομένως ιδιαίτερη θεσμική σημασία. Η υπόθεση δεν παραμένει αποκλειστικά στο επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά μεταφέρεται σε διαδικασία ελέγχου της επίμαχης δημοτικής απόφασης.
- Οι εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης
Ένα ακόμη σημείο που αναδεικνύει η πλευρά της αντιπολίτευσης αφορά τις εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότησης. Στην προσφυγή τίθεται το ερώτημα εάν πριν από την επιλογή της 17ετούς επιβάρυνσης εξετάστηκαν επαρκώς ίδια έσοδα, χρηματοδοτικά εργαλεία, διαθέσιμα προγράμματα ή διαφορετικός χρονικός προγραμματισμός των απαλλοτριώσεων.
Το ζήτημα έχει πρακτική σημασία. Όσο μεγαλύτερη είναι η χρονική διάρκεια μιας επιβάρυνσης, τόσο μεγαλύτερη είναι και η ανάγκη να αποτυπώνεται με ακρίβεια ο τελικός στόχος και η διαδρομή μέχρι την επίτευξή του.
- Η επόμενη μάχη
Η νέα προσφυγή δεν προδικάζει την έκβαση της υπόθεσης. Δημιουργεί, ωστόσο, ένα ακόμη θεσμικό πεδίο ελέγχου για μια απόφαση που επηρεάζει άμεσα το κόστος κατοικίας και επαγγελματικής δραστηριότητας στον Δήμο.
Για τη δημοτική αρχή, το στοίχημα είναι να αποδείξει ότι το τέλος αποτελεί αναγκαίο και επαρκώς τεκμηριωμένο εργαλείο για έναν συγκεκριμένο αναπτυξιακό και πολεοδομικό στόχο. Για την αντιπολίτευση, το ζητούμενο είναι να αποδείξει ότι η οικονομική επιβάρυνση δεν στηρίζεται σε επαρκή αιτιολόγηση και συγκεκριμένο σχέδιο.
Η εξέλιξη της διαδικασίας στην Ειδική Επιτροπή θα κρίνει πλέον ένα σημαντικό μέρος της θεσμικής διαμάχης. Μέχρι τότε, το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η απόκτηση ελεύθερων χώρων μπορεί να στηριχθεί σε έναν σταθερό πολυετή μηχανισμό είσπραξης ή αν απαιτείται διαφορετικό μοντέλο χρηματοδότησης και προτεραιοποίησης.
Συνολικά…
Η υπόθεση του ειδικού τέλους στη Λυκόβρυση-Πεύκη ξεπερνά τα όρια μιας συνηθισμένης δημοτικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Το πραγματικό διακύβευμα είναι διπλό: από τη μία η ανάγκη των δήμων να εξασφαλίζουν πόρους για κρίσιμες παρεμβάσεις, όπως η απόκτηση κοινόχρηστων χώρων, και από την άλλη η υποχρέωση να τεκμηριώνουν με σαφήνεια το κόστος, τη σκοπιμότητα και τον χρονικό ορίζοντα κάθε νέας επιβάρυνσης.
Η 17ετής διάρκεια του μέτρου καθιστά ακόμη πιο κρίσιμη τη διαφάνεια στον σχεδιασμό και την αντιστοίχιση των εσόδων με συγκεκριμένες δράσεις. Η νέα προσφυγή του Γρηγόρη Λέων μεταφέρει αυτή τη συζήτηση από το πολιτικό επίπεδο στον θεσμικό έλεγχο. Η απόφαση της Ειδικής Επιτροπής θα αποτελέσει, συνεπώς, σημαντικό επόμενο σταθμό για την υπόθεση, χωρίς να προδικάζεται από τώρα η έκβασή της.
