Σύνοψη: Η υπόθεση του ιστορικού Θεάτρου Ποταμίτη επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο του Ζωγράφου, καθώς οι ανησυχίες για την τύχη του ακινήτου εντείνονται. Ο Δήμος υποστηρίζει ότι το έργο δεν έχει εγκαταλειφθεί και παρουσιάζει το ιστορικό των αγορών και των ενεργειών που έχουν προηγηθεί. Ωστόσο, η πιο πρόσφατη ενημέρωση αναδεικνύει ένα κρίσιμο δεδομένο: η διαδικασία έγκρισης των μελετών δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, ενώ για την υλοποίηση απαιτείται νέα χρηματοδοτική πρόσκληση από την Περιφέρεια Αττικής. Από τα 550.000 ευρώ της πρώτης αγοράς το 2016 έως την επιπλέον αγορά του 2025, ο Δήμος έχει επενδύσει σημαντικούς πόρους σε ένα ακίνητο που εξακολουθεί να μην έχει αποδώσει ως ενεργή πολιτιστική υποδομή.
————
Αναλυτικά…
Το Θέατρο Ποταμίτη ξανά στο επίκεντρο
Δεν είναι η πρώτη φορά που το Θέατρο Ποταμίτη απασχολεί την πόλη του Ζωγράφου. Είναι, όμως, ίσως η φορά που το ερώτημα «τι γίνεται τελικά με το θέατρο;» αποκτά τόσο έντονο χαρακτήρα.
Αφορμή στάθηκαν οι συζητήσεις και οι δημόσιες αναφορές για το μέλλον του ιστορικού ακινήτου, με τη δημοτική αρχή να επιχειρεί να βάλει τέλος στη φημολογία παρουσιάζοντας αναλυτικά το ιδιοκτησιακό και διοικητικό ιστορικό της υπόθεσης.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η ανακοίνωση του Δήμου δεν δείχνει ότι το ακίνητο κινδυνεύει άμεσα να «χαθεί». Δείχνει, όμως, ότι το έργο εξακολουθεί να βρίσκεται αρκετά μακριά από το σημείο στο οποίο θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για πραγματική επανεκκίνηση της λειτουργίας του.
- Από τα 550.000 ευρώ στα 715.850 ευρώ
Το 2016 ο Δήμος Ζωγράφου προχώρησε στην αγορά του βασικού τμήματος του ακινήτου στη συμβολή των οδών Ιλισίων και Κερασούντος, καταβάλλοντας 550.000 ευρώ. Η αγορά έγινε με στόχο την αξιοποίηση του χώρου ως πολιτιστικής υποδομής.
Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν εννέα χρόνια για να προστεθεί ένα ακόμη σημαντικό κομμάτι στην ιδιοκτησία του Δήμου. Τον Δεκέμβριο του 2025 αποκτήθηκε διαμέρισμα περίπου 176 τ.μ. στον δεύτερο όροφο, μαζί με δύο βοηθητικούς χώρους, έναντι 165.850 ευρώ. Με αυτή την αγορά, η συνολική δαπάνη για τις μέχρι σήμερα αποκτηθείσες ιδιοκτησίες ανέρχεται σε 715.850 ευρώ.
Παράλληλα, παραμένει ανοιχτό το ζήτημα του τελευταίου τμήματος ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Πρόκειται για παράμετρο που έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η πλήρης αξιοποίηση ενός σύνθετου και ιστορικού κτιρίου προϋποθέτει σαφή και λειτουργικά ολοκληρωμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
- Το κρίσιμο σημείο είναι οι μελέτες
Εκεί, όμως, βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Σύμφωνα με την τελευταία επίσημη ενημέρωση του Δήμου, η διαδικασία έγκρισης των μελετών βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, με τις υπηρεσίες να επεξεργάζονται πρόσθετες παρατηρήσεις του Υπουργείου Πολιτισμού.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι, παρά την παρέλευση μιας δεκαετίας από την πρώτη αγορά, το έργο δεν έχει φτάσει ακόμη στο στάδιο όπου η συζήτηση θα αφορά κυρίως την κατασκευή, την ολοκλήρωση και την παράδοση μιας νέας πολιτιστικής υποδομής.
Η γραφειοκρατία μπορεί πράγματι να εξηγεί μέρος των καθυστερήσεων. Ιδίως σε παλαιά κτίρια με ειδικό καθεστώς προστασίας, οι απαιτήσεις για μελέτες, εγκρίσεις και τεχνικές παρεμβάσεις δεν είναι αμελητέες. Δεν αρκεί, επομένως, η βούληση ενός δήμου για να ξεκινήσει ένα τέτοιο έργο.
Όμως η επίκληση της γραφειοκρατίας δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει τελική απάντηση στους δημότες.
- Η χρηματοδότηση είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα
Ακόμη και όταν ολοκληρωθούν οι απαιτούμενες εγκρίσεις, απομένει το οικονομικό σκέλος. Ο Δήμος δηλώνει ότι αναμένει νέα χρηματοδοτική πρόσκληση από την Περιφέρεια Αττικής, ώστε να εξασφαλιστούν οι πόροι για την υλοποίηση του έργου.
Εδώ βρίσκεται μία ακόμη ουσιαστική διάσταση της υπόθεσης. Η αγορά ενός ακινήτου είναι μόνο το πρώτο βήμα. Για ένα ιστορικό κτίριο, η μετατροπή του σε σύγχρονο και λειτουργικό πολιτιστικό χώρο απαιτεί σημαντικές επενδύσεις, τεχνική ωρίμανση και σταθερό χρηματοδοτικό σχέδιο.
Η ίδια η Περιφέρεια Αττικής έχει επανειλημμένα αξιοποιήσει χρηματοδοτικά εργαλεία για πολιτιστικές υποδομές, ενώ το Υπουργείο Πολιτισμού έχει υπογραμμίσει τη σημασία της συνεργασίας κράτους, Περιφέρειας και δήμων για έργα πολιτισμού.
Άρα το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο «να βρεθούν τα χρήματα». Είναι να υπάρχει ώριμο έργο, σαφής προϋπολογισμός, ολοκληρωμένες μελέτες και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
- Η πόλη δικαιούται πιο καθαρή εικόνα
Η δημοτική αρχή έχει δίκιο σε ένα βασικό σημείο: η υπόθεση έχει βάθος χρόνου και δεν ξεκίνησε σήμερα. Έχουν προηγηθεί αγορές, μελέτες, διοικητικές διαδικασίες και προσπάθειες εξασφάλισης χρηματοδότησης.
Από την άλλη πλευρά, ακριβώς επειδή έχουν περάσει δέκα χρόνια, η κοινωνία του Ζωγράφου δικαιούται πλέον κάτι περισσότερο από μια καταγραφή ενεργειών. Χρειάζεται συγκεκριμένη εικόνα για το τι απομένει, ποιο είναι το εκτιμώμενο κόστος, ποια είναι τα επόμενα διοικητικά βήματα και, κυρίως, ποιο είναι το ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα.
Το Θέατρο Ποταμίτη δεν είναι απλώς ένα ακίνητο που αποκτήθηκε τμηματικά. Είναι μια πολιτιστική υποδομή που αγοράστηκε με δημόσιο χρήμα με την προσδοκία ότι θα επιστρέψει ως όφελος στην τοπική κοινωνία.
Και αυτή είναι τελικά η μεγαλύτερη ευθύνη της δημοτικής αρχής: όχι απλώς να αποδείξει ότι η προσπάθεια συνεχίζεται, αλλά να μετατρέψει την προσπάθεια σε μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Συνολικά…
Η εικόνα που προκύπτει από τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επιβεβαιώνει ότι το Θέατρο Ποταμίτη έχει «χαθεί» για τον Δήμο Ζωγράφου. Επιβεβαιώνει, όμως, ότι το έργο παραμένει ανολοκλήρωτο και ότι η απόσταση από την επαναλειτουργία του εξακολουθεί να είναι σημαντική.
Η δημοτική αρχή έχει ήδη διαθέσει 715.850 ευρώ για την απόκτηση τμημάτων του ακινήτου, ενώ εκκρεμεί και η υπόλοιπη ιδιοκτησιακή διευθέτηση. Ταυτόχρονα, οι μελέτες δεν έχουν ακόμη περάσει οριστικά το στάδιο των παρατηρήσεων και η χρηματοδότηση της υλοποίησης παραμένει ζητούμενο.
Επομένως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «φταίει η γραφειοκρατία». Είναι αν, μετά από δέκα χρόνια, υπάρχει πλέον ένα πλήρως ώριμο σχέδιο που μπορεί να οδηγήσει το ιστορικό θέατρο από τα χαρτιά στην πράξη. Αυτό είναι που θα κρίνει τελικά αν η επένδυση του Δήμου θα δικαιωθεί ή θα παραμείνει ακόμη μία μακρόχρονη αυτοδιοικητική εκκρεμότητα.
