Σύνοψη: Σοβαρές καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας δημοτικής αρχής σε δήμο της Αττικής έχουν προκαλέσει πολιτικούς ψίθυρους και έντονο παρασκήνιο. Οι ισχυρισμοί κάνουν λόγο για άτυπη επιρροή προσώπων του οικογενειακού περιβάλλοντος του δημάρχου σε κρίσιμες αποφάσεις, από έργα μέχρι ζητήματα προσωπικού. Το θέμα εγείρει ευρύτερα ερωτήματα για τα όρια μεταξύ προσωπικής εμπιστοσύνης και θεσμικής ευθύνης.
————
Αναλυτικά…
Το λες και αυτοδιοικητικό… οικογενειακό πακέτο. Εκεί όπου οι πολίτες περιμένουν δήμαρχο με σχέδιο, διαφάνεια και θεσμική πυξίδα, εμφανίζονται καταγγελίες για μια διοίκηση που θυμίζει περισσότερο κλειστό οικογενειακό κύκλο παρά δημόσιο οργανισμό.
γράφει ο ”Διογένης ο κρατών και τον Φανόν”
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, σε δήμο της Αττικής, έχει δημιουργηθεί ένα άτυπο σύστημα εξουσίας, με πρόσωπα από το οικογενειακό περιβάλλον του δημάρχου να φέρονται να ασκούν σημαντική επιρροή στη λειτουργία της δημοτικής μηχανής. Οι καταγγελίες μιλούν για παρεμβάσεις σε ζητήματα έργων, επιλογών και υπηρεσιακών ισορροπιών, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχουν παρουσιαστεί δημόσια επίσημα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν το σύνολο αυτών των ισχυρισμών.
Το ερώτημα, πάντως, παραμένει αμείλικτο: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η «εμπιστοσύνη» όταν αφορά δημόσιο αξίωμα; Γιατί άλλο πράγμα είναι να έχεις την εικόνα ενός αιρετού ανθρώπου που εμπιστεύεσαι και άλλο να δημιουργείται η εικόνα ενός δήμου που λειτουργεί με λογική οικογενειακού συμβουλίου.
Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι η οικογενειοκρατία, ακόμη και όταν δεν παραβιάζει τυπικούς κανόνες, προκαλεί βαθιά δυσπιστία στους πολίτες. Οι δημότες δεν ψηφίζουν συγγενικά δίκτυα, ούτε παραδίδουν λευκή επιταγή σε πρόσωπα που δεν έχουν θεσμικό ρόλο. Ψηφίζουν διοίκηση, λογοδοσία και καθαρές διαδικασίες.
Το πιο προβληματικό στοιχείο σε τέτοιες υποθέσεις δεν είναι μόνο η ουσία των καταγγελιών, αλλά η εικόνα που δημιουργείται στην κοινωνία. Όταν κυκλοφορεί η εντύπωση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται.
Η δημοτική εξουσία δεν είναι οικογενειακή κληρονομιά, ούτε προσωπικό φέουδο. Είναι δημόσια αποστολή με συγκεκριμένες ευθύνες και υποχρέωση απέναντι σε όλους τους πολίτες, ακόμη και σε όσους δεν στήριξαν τη διοίκηση.
Αν οι καταγγελίες είναι αβάσιμες, η δημοτική αρχή οφείλει να τις διαψεύσει με στοιχεία και διαφάνεια. Αν όμως υπάρχουν πραγματικά ζητήματα επιρροής χωρίς θεσμική νομιμοποίηση, τότε απαιτούνται απαντήσεις.
Γιατί στην αυτοδιοίκηση το «δικό μας παιδί» μπορεί να λειτουργεί σε μια οικογενειακή γιορτή. Στον δημόσιο χώρο, όμως, οι πολίτες ζητούν αξιοκρατία, κανόνες και καθαρές εξηγήσεις.
Συνολικά…
Η υπόθεση, ανεξάρτητα από την τελική αξιολόγηση και την επιβεβαίωση ή όχι των καταγγελιών, αναδεικνύει ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας ζωής: τη σύγχυση ανάμεσα στην προσωπική εμπιστοσύνη και τη θεσμική ευθύνη. Οι αιρετοί κρίνονται όχι μόνο από τις αποφάσεις τους, αλλά και από την εικόνα διαφάνειας που εκπέμπουν. Η αυτοδιοίκηση χρειάζεται ανοιχτές διαδικασίες, όχι σκιές και ψιθύρους. Όπου υπάρχει αμφισβήτηση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή, αλλά η πλήρης δημοσιοποίηση στοιχείων και η λογοδοσία απέναντι στους δημότες.
