Σύνοψη: Η επανεμφάνιση του ονόματος του Γρηγόρη Δημητριάδη στα πολιτικά πηγαδάκια αποκτά ενδιαφέρον σε μια περίοδο κατά την οποία ο Αντώνης Σαμαράς έχει ανοίξει ξανά μέτωπο με τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Ο Δημητριάδης παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 2022 από τη θέση του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, σε μια κρίσιμη συγκυρία για την κυβέρνηση.
Τώρα, η συζήτηση δεν αφορά μόνο το πρόσωπό του, αλλά κυρίως το μοντέλο πολιτικής διαχείρισης που εκπροσωπούσε. Οι υποστηρικτές του τον παρουσιάζουν ως αποτελεσματικό διαχειριστή κρίσεων, ενώ η πολιτική του διαδρομή παραμένει συνδεδεμένη με μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το ερώτημα είναι αν η νοσταλγία για τον «άνθρωπο που τακτοποιούσε καταστάσεις» αποτελεί πραγματική πολιτική ανάγκη ή απλώς ακόμη ένα σύμπτωμα της εσωτερικής αναστάτωσης.
—————-
Αναλυτικά…
Το όνομα που βγήκε ξανά από το συρτάρι
Υπάρχει ένα παλιό πολιτικό αξίωμα: όταν αρχίζουν να θυμούνται τον άνθρωπο που έφυγε, συνήθως κάτι δεν πηγαίνει ακριβώς όπως θα ήθελαν εκείνοι που έμειναν.
Κάπως έτσι επιστρέφει στο παρασκήνιο το όνομα του Γρηγόρη Δημητριάδη. Όχι επειδή ανακοίνωσε κάποια νέα πολιτική κίνηση, ούτε επειδή εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο. Αντιθέτως, ακριβώς επειδή απουσιάζει.
Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Σύμφωνα με όσα συζητούνται σε πολιτικά πηγαδάκια, ορισμένοι στη Νέα Δημοκρατία εμφανίζονται να θυμούνται σήμερα τις ικανότητές του στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων. Δηλαδή, τον άνθρωπο που κάποτε θεωρούνταν υπερβολικά ισχυρός για τη θέση του, σήμερα κάποιοι τον παρουσιάζουν περίπου ως… χαμένη τεχνογνωσία.
Η πολιτική, άλλωστε, διαθέτει αυτό το εκπληκτικό ταλέντο: να μετατρέπει τον χθεσινό «πονοκέφαλο» σε σημερινή νοσταλγία.
- Από το Μαξίμου στην πολιτική μυθολογία
Ο Δημητριάδης υπήρξε γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού και είχε κεντρικό ρόλο στη λειτουργία του Μαξίμου. Η παραίτησή του στις 5 Αυγούστου 2022 έγινε δεκτή από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ την ίδια περίοδο αποχώρησε και ο τότε διοικητής της ΕΥΠ, Παναγιώτης Κοντολέων.
Η συγκυρία μόνο αδιάφορη δεν ήταν. Η υπόθεση των παρακολουθήσεων είχε ήδη προκαλέσει ισχυρές πολιτικές αναταράξεις και η κυβέρνηση βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα σοβαρό θεσμικό και επικοινωνιακό πρόβλημα.
Από τότε πέρασαν χρόνια. Και όπως συμβαίνει συχνά στην πολιτική, η μνήμη έγινε επιλεκτική.
Οι δύσκολες πλευρές της περιόδου μπαίνουν στην άκρη και μένει η εικόνα του «αποτελεσματικού ανθρώπου» που ήξερε πού να τηλεφωνήσει, ποιον να καλέσει και ποια φωτιά να σβήσει πριν γίνει πυρκαγιά.
Μόνο που η διακυβέρνηση δεν είναι εταιρικό help desk και η πολιτική αποτελεσματικότητα δεν μετριέται αποκλειστικά από το πόσες κρίσεις προλαβαίνει κάποιος να κλείσει πίσω από κλειστές πόρτες.
- Και στη μέση ο Σαμαράς
Το timing είναι αυτό που κάνει την ιστορία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει επιστρέψει με ιδιαίτερα επιθετικό πολιτικό λόγο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας πολιτικής πρωτοβουλίας και ασκώντας σκληρή κριτική στη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Άρα, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το «γαλάζιο» οικοδόμημα εμφανίζει ρωγμές, κάθε συζήτηση για πρόσωπα που γνωρίζουν από μέσα τη λειτουργία του κυβερνητικού μηχανισμού αποκτά διαφορετικό βάρος.
Δεν σημαίνει ότι ο Δημητριάδης επιστρέφει. Δεν προκύπτει κάτι τέτοιο από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Σημαίνει όμως ότι κάποιοι τον θυμήθηκαν. Και αυτό από μόνο του είναι είδηση παρασκηνίου.
Γιατί όταν ένα πολιτικό σύστημα αρχίζει να αναπολεί τους παλιούς μηχανισμούς διαχείρισης, συνήθως δεν περνάει την καλύτερη περίοδο αυτοπεποίθησής του.
- Η νοσταλγία ως πολιτικό σύμπτωμα
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Δημητριάδης «θα επιστρέψει». Είναι γιατί η συζήτηση για την απουσία του εμφανίζεται τώρα.
Η απάντηση μπορεί να είναι πολύ απλούστερη από τα σενάρια που ήδη κυκλοφορούν.
Όταν η εσωτερική πολιτική διαχείριση γίνεται δυσκολότερη, τα πρόσωπα που είχαν αποκτήσει φήμη ως «διαχειριστές κρίσεων» αποκτούν ξανά αξία στη συλλογική μνήμη. Ακόμη κι αν πρόκειται για μια μνήμη κάπως… βολικά μονταρισμένη.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ειρωνεία: άνθρωποι που κάποτε ενοχλούνταν από την υπερσυγκέντρωση ισχύος γύρω από ένα πρόσωπο, σήμερα μπορεί να αναρωτιούνται πού βρίσκεται εκείνος ο άνθρωπος όταν χρειάζονται κάποιον να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Η πολιτική, βλέπετε, έχει χιούμορ. Μαύρο συνήθως.
