Σύνοψη
- Στρατηγική και έλεγχος: Η Γερμανία κατέγραψε 76% κατοχή μπάλας, 661 επιτυχημένες πάσες (έναντι 164 της Ελλάδας) και 15 τελικές προσπάθειες έναντι 8, όμως η υπεροχή αυτή δεν μετουσιώθηκε σε απόλυτο έλεγχο του αποτελέσματος.
- Αμυντική οργάνωση: Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα παρέδωσε συνειδητά μέτρα στο γήπεδο χωρίς να επιτρέψει εύκολους χώρους, διατηρώντας μικρές αποστάσεις μεταξύ των γραμμών και κλείνοντας αποτελεσματικά τους διαδρόμους προς την περιοχή.
- Αγωνιστική ταυτότητα: Τα δύο διαδοχικά παιχνίδια ανέδειξαν την ενιαία φιλοσοφία και τη συνοχή που διαμορφώνει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, επιβεβαιώνοντας την επιστροφή της Εθνικής σε τροχιά ανταγωνιστικότητας στο σύγχρονο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
- Προοπτική συνέχειας: Ενόψει του επόμενου παραθύρου των προκριματικών, η ψύχραιμη αποτίμηση των αναμετρήσεων καταδεικνύει σαφή σημάδια προόδου, με το μέλλον της ομάδας να διαγράφεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.
————–
Αναλυτικά…
Εθνική Ελλάδας: Η Μεγάλη Εικόνα, στις δύο συναντήσεις με την Γερμανία, από ένα ειδικό…
Ο Μπάμπης Κατσάνος δίνει με μεγάλη σαφήνεια την Μεγάλη Εικόνα, της Εθνικής Ποδοσφαίρου, αξιολογημένη εν ηρεμία και με χρονική απόσταση, μακριά από θερμές συναισθηματικές εξάρσεις , καταγράφοντας το παρόν, αλλά και το μέλλον της ομάδας του Γιοβάνοβιτς…
Εξηγεί με μεστό αλλά συνοπτικό λόγο, ποια είναι πλέον η θέση της Εθνικής στο σημερινό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και ποια θα είναι η πορεία της με βάση τα όσα έδειξε στα δύο αυτά πολύ σημαντικά και χαρακτηριστικά παιχνίδια…
Το τι θα γίνει στο επόμενο παράθυρο των προκριματικών του «τουρνουά», είναι νωρίς να προβλεφθεί… Το μέλλον, όμως φαντάζει ευοίωνο… Ας είναι όμως… όλα σε αναμονή… λοιπόν…
Το σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα, ποδοσφαιρικά είναι πλέον εδώ..
ΕΛΛΑΔΑ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ: ΔΥΟ ΜΑΤΣ, ΜΙΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Η βασική εικόνα του αγώνα Γερμανίας – Ελλάδας
Σχολιάζει ο Μπάμπης Κατσάνος*
Η Γερμανία του Γιούργκεν Κλοπ είχε τον έλεγχο της μπάλας για μεγάλα διαστήματα. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν περίπου 76% κατοχή και 661 επιτυχημένες πάσες, έναντι 164 της Ελλάδας, ενώ οι Γερμανοί είχαν 15 τελικές έναντι 8. Αυτό όμως είναι ακριβώς το σημείο που πρέπει να προσέξει ένας προπονητής: κατοχή δεν σημαίνει απαραίτητα έλεγχο του αποτελέσματος.
Η Ελλάδα έδωσε χώρο, αλλά όχι εύκολο χώρο. Το αμυντικό της μπλοκ παρέμεινε συμπαγές και οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών ήταν μικρές. Οι Γερμανοί μπορούσαν να κυκλοφορούν την μπάλα, αλλά δυσκολεύονταν να βρουν καθαρό διάδρομο μέσα στην περιοχή.
Το πρώτο ημίχρονο
Η Ελλάδα ξεκίνησε μάλιστα με την πρώτη μεγάλη απειλή, όταν ο Καρέτσας στο 7′ επιχείρησε σουτ από δεξιά. Στη συνέχεια όμως η Γερμανία ανέβασε ένταση.
Ο Αντεγιέμι ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα για την ελληνική άμυνα στο πρώτο ημίχρονο. Είχε τρεις σημαντικές ενέργειες: σουτ στο 21′, τετ-α-τετ στο 27′ και ακόμη ένα σουτ από το ημικύκλιο, το οποίο απέκρουσε ο Τζολάκης.
Εδώ φαίνεται η πρώτη μεγάλη τακτική επιτυχία της Ελλάδας: δεν πανικοβλήθηκε. Ο Γιοβάνοβιτς δεν άλλαξε σχηματισμό επειδή η Γερμανία είχε κατοχή. Η Ελλάδα συνέχισε να προστατεύει τον κεντρικό άξονα και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για μετάβαση.
Ο Τζολάκης ήταν καθοριστικός
Στο δεύτερο ημίχρονο η Γερμανία μπήκε ξανά δυνατά. Ο Κοντέ στο 49′ και ο Κίμιχ στο 53′ ανάγκασαν τον Τζολάκη σε σημαντικές επεμβάσεις. Ο τερματοφύλακας της Ελλάδας τελείωσε τον αγώνα με 5 αποκρούσεις, ενώ τα στοιχεία του αγώνα τον καταγράφουν ως έναν από τους βασικούς λόγους που η Ελλάδα κράτησε το μηδέν.
Αλλά θα ήταν λάθος να πούμε ότι «η Ελλάδα σώθηκε μόνο από τον τερματοφύλακα της».
Ο Τζολάκης ήταν το τελευταίο κομμάτι μιας αμυντικής αλυσίδας. Μπροστά του οι Μαυροπάνος, Ρέτσος, Τσιμίκας και Βαγιανίδης/Σάλιακας, -έξυπνη και σωστή αυτή η αλλαγή γιατί ο μπακ του ΟΣΦΠ έχει πολύ περισσότερα αμυντικά προτερήματα απο τον ΒΑΓΙΑΝΝΙΔΗ-, όλοι μαζί, έδωσαν μεγάλη μάχη στις δεύτερες μπάλες και στις μονομαχίες.
Η σημαντικότερη αλλαγή: η Ελλάδα άρχισε να βγαίνει από το καβούκι της με την είσοδο του ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΕΝΑΝΤΙ του ΤΕΤΕΙ και ο ΕΜΠΕΙΡΟΣ ΚΟΥΡΜΠΕΛΗΣ αντί του ΑΠΕΙΡΟΥ ΖΑΦΕΙΡΗ.
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο τακτικό σημείο. Η Ελλάδα δεν έμεινε μέχρι το τέλος παθητική. Μετά το 55′-60′ άρχισε να κερδίζει περισσότερες μονομαχίες και να βγαίνει πιο ψηλά.
Η είσοδος του Κουρμπέλη έδωσε περισσότερη εμπειρία και ισορροπία στον άξονα, ενώ ο Ιωαννίδης έδωσε διαφορετικό σημείο αναφοράς στην επίθεση.
Και αυτό φάνηκε αμέσως. Στο 67′ η Ελλάδα δημιούργησε μεγάλη ευκαιρία με τον Ιωαννίδη, από πάσα του Παυλίδη. Ήταν ουσιαστικά το μήνυμα ότι το παιχνίδι είχε αλλάξει.
Το γκολ του Κουρμπέλη – εξαιρετική μετάβαση
Στο 74′ ήρθε το γκολ. Ο Τζόλης πήρε την μπάλα από αριστερά και γύρισε προς τον Κουρμπέλη. Ο Κουρμπέλης έκανε προσποίηση και σούταρε, με την μπάλα να κοντράρει σε Γερμανό αμυντικό και να καταλήγει στα δίχτυα.
Το σημαντικό όμως δεν είναι μόνο το τελείωμα. Η φάση προήλθε από το γεγονός ότι η Ελλάδα πλέον δεν αμυνόταν απλώς. Είχε αρχίσει να μεταφέρει την μπάλα γρήγορα στο επιθετικό τρίτο.
Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα του παιχνιδιού: Άμυνα χαμηλού ρίσκου → κλέψιμο/ανάκτηση → γρήγορη μετάβαση → κάθετη ανάπτυξη → επίθεση στον ελεύθερο χώρο.
Γιατί η Γερμανία δεν μπόρεσε να σκοράρει
Η Γερμανία είχε αριθμητικό και ποιοτικό πλεονέκτημα στην κατοχή, αλλά αντιμετώπισε ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα: η Ελλάδα της έδωσε πλάτος, αλλά έκλεισε το κέντρο.
Έτσι η Γερμανία αναγκάστηκε αρκετές φορές να οδηγήσει την ανάπτυξή της στα άκρα. Και εκεί η ελληνική άμυνα μπορούσε να μετακινείται ολόκληρη προς την πλευρά της μπάλας. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Γερμανοί επιχείρησαν πολλές σέντρες, αλλά μόνο 4 από τις 23 βρήκαν συμπαίκτη.
Η Ελλάδα δεν προσπάθησε να κερδίσει τη Γερμανία στην κατοχή. Προσπάθησε να την κερδίσει στην ποιότητα των χώρων. Και το πέτυχε!!!
Η μεγάλη τακτική εικόνα
Αν το δούμε σαν προπονητές, το παιχνίδι χωρίζεται σε τρεις φάσεις:
0′-30′: Γερμανική πίεση – Ελλάδα σε χαμηλό/μεσαίο μπλοκ – σημαντική δουλειά των στόπερ και του Τζολάκη.
30′-60′: Η Ελλάδα αρχίζει να διαβάζει καλύτερα τις κινήσεις της Γερμανίας και να περιορίζει τις καθαρές ευκαιρίες.
60′-90′: Αλλαγή ισορροπίας. Η Ελλάδα βγαίνει περισσότερο στην επίθεση, δημιουργεί ευκαιρία με Ιωαννίδη, σκοράρει με Κουρμπέλη και στη συνέχεια διαχειρίζεται το προβάδισμα.
Και αυτό είναι πολύ σημαντικό: μετά το 1-0 η Ελλάδα δεν διαλύθηκε τακτικά. Έμεινε συγκεντρωμένη, συνέχισε να προστατεύει τον άξονα και διαχειρίστηκε τα τελευταία λεπτά.
Συμπέρασμα
Το 0-1 δεν ήταν απλώς μια νίκη λόγω αποτελεσματικότητας. Ήταν μια νίκη που βασίστηκε σε τέσσερις άξονες:
- Συμπαγές αμυντικό μπλοκ.
- Εξαιρετική απόδοση του Τζολάκη.
- Σωστές αλλαγές και προσαρμογή του Γιοβάνοβιτς.
- Μεγαλύτερη επιθετική τόλμη μετά το 60′.
Η Γερμανία είχε την μπάλα και περισσότερες τελικές, αλλά η Ελλάδα είχε αυτό που χρειάζεται σε τέτοια παιχνίδια: πειθαρχία χωρίς πανικό και αποτελεσματικότητα στη μετάβαση. Η ίδια η ΕΠΟ επισημαίνει ότι η Ελλάδα άντεξε την πίεση του πρώτου ημιχρόνου και των αρχών του δεύτερου χάρη στην ομαδική αμυντική λειτουργία, πριν ισορροπήσει και φτάσει στη νίκη.
Και μετά το 2-1 στη Σερβία, αυτή ήταν η δεύτερη συνεχόμενη εκτός έδρας νίκη της Ελλάδας στη League A, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στην κορυφή του ομίλου με 6 βαθμούς.
——————–
Δύο παιχνίδια της Εθνικής Ελλάδας απέναντι στη Γερμανία. Δύο παιχνίδια διαφορετικά. Γερμανία – Ελλάδα 0-1 και Ελλάδα – Γερμανία 0-0.
Δύο αποτελέσματα που, αν τα δεις απλά σαν σκορ, μπορεί να μη σου λένε πολλά. Αν όμως τα δεις από την πλευρά της τακτικής… τότε έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Γιατί η Ελλάδα έκανε κάτι πολύ σημαντικό: αντιμετώπισε δύο φορές την ίδια μεγάλη ομάδα, με την ίδια βασική αγωνιστική φιλοσοφία, αλλά με διαφορετική διαχείριση μέσα στο παιχνίδι.
Πάμε πρώτα στη Γερμανία.
Εκεί η Ελλάδα γνώριζε από την αρχή ότι δεν θα είχε την κατοχή. Και δεν προσπάθησε να την κυνηγήσει. Η Γερμανία είχε περίπου 75% κατοχή.
Πολλές πάσες. Πολλές επιθέσεις. Πολλές τελικές. Αλλά… όχι πολλές καθαρές ευκαιρίες. Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Η Ελλάδα είπε: «Πάρε την μπάλα. Αλλά δεν θα σου δώσω τον χώρο που θέλεις». Έκλεισε τον άξονα. Κράτησε μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές.
Προσπάθησε να οδηγήσει τη Γερμανία στα πλάγια. Και όταν κέρδιζε την μπάλα;
Δεν έκανε περιττές πάσες. Έψαχνε γρήγορα την επίθεση. Έψαχνε τον χώρο στην πλάτη της γερμανικής άμυνας. Και περίμενε τη στιγμή. Η στιγμή ήρθε. Και η Ελλάδα έκανε το 0-1.
Αυτό είναι το πρώτο μάθημα: η κατοχή δεν είναι πάντα έλεγχος του παιχνιδιού.
Μπορεί να έχεις 75% κατοχή και να χάσεις. Γιατί ο αντίπαλος μπορεί να ελέγχει καλύτερα τον χώρο.
Πάμε τώρα στην Τούμπα.
Εδώ τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Η Γερμανία ξανά είχε την κατοχή. Περίπου 70%. Και ξανά πολλές τελικές. 21 αυτή τη φορά.
Όμως η Ελλάδα άντεξε. Στο πρώτο ημίχρονο, μάλιστα, αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα. Η Γερμανία είχε τον έλεγχο.
Και εδώ θέλω να σταθώ σε κάτι που για μένα είναι καθαρά προπονητικό. Ο Γιοβάνοβιτς δεν περίμενε απλώς να τελειώσει το παιχνίδι. Στο ημίχρονο έκανε τις παρεμβάσεις του.
Έκανε αλλαγές. Άλλαξε πρόσωπα. Και κυρίως… άλλαξε την ένταση με την οποία έπαιζε η Ελλάδα.
Η Εθνική ανέβηκε λίγο πιο ψηλά. Άρχισε να κρατάει περισσότερο την μπάλα.
Άρχισε να βγαίνει περισσότερο στην επίθεση. Και ξαφνικά… η Ελλάδα δεν ήταν μόνο μια ομάδα που αμυνόταν.
Ήταν μια ομάδα που άρχισε να διεκδικεί το παιχνίδι. Και αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο στοιχείο από τα δύο παιχνίδια.
Στη Γερμανία η Ελλάδα είπε: «Θα αντέξω και θα χτυπήσω».
Στην Τούμπα είπε: «Θα αντέξω, αλλά όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα παίξω κιόλας». Αυτό είναι εξέλιξη.
Και τώρα πάμε στα κοινά στοιχεία.
Πρώτο: συμπαγείς γραμμές.
Δεύτερο: κλειστός άξονας.
Τρίτο: μικρές αποστάσεις μεταξύ των παικτών.
Τέταρτο: να μην επιτρέψουμε στη Γερμανία εύκολες κάθετες πάσες.
Και πέμπτο: γρήγορη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση.
Αυτά τα στοιχεία υπήρχαν και στα δύο παιχνίδια.
Και υπάρχει ένα στατιστικό που πραγματικά αξίζει να κρατήσουμε. Η Γερμανία έκανε 19 τελικές στο πρώτο παιχνίδι, 21 στο δεύτερο. Και όμως… δεν σκόραρε ούτε μία φορά.
Αυτό λέει πάρα πολλά. Γιατί σημαίνει ότι το πρόβλημα της Γερμανίας δεν ήταν να φτάσει μέχρι την ελληνική περιοχή.
Το πρόβλημα ήταν: τι έκανε όταν έφτανε εκεί. Και εκεί η ελληνική άμυνα ήταν εξαιρετική.
Οπότε, αν θέλω να κρατήσω μία φράση από αυτά τα δύο παιχνίδια, θα είναι αυτή: Η Ελλάδα παραχώρησε στη Γερμανία την μπάλα, αλλά δεν της παραχώρησε τον χώρο που χρειαζόταν για να αξιοποιήσει την κατοχή της. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μια ομάδα.
Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο κατοχή. Δεν είναι μόνο πάσες. Δεν είναι μόνο τελικές. Είναι και χώρος.
Είναι αποστάσεις. Είναι χρόνος. Και κυρίως… είναι σωστές αποφάσεις.
Η Ελλάδα στα δύο αυτά παιχνίδια πήρε σωστές αποφάσεις.
Στη Γερμανία ήξερε πότε να περιμένει. Και πότε να χτυπήσει.
Στην Τούμπα ήξερε πότε να αμυνθεί. Και πότε να ανεβάσει τις γραμμές της.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος. Γιατί πλέον δεν μιλάμε απλώς για μια Εθνική που μπορεί να πάρει ένα μεγάλο αποτέλεσμα. Μιλάμε για μια ομάδα που αρχίζει να αποκτά αγωνιστική ταυτότητα. Μια ομάδα που ξέρει να προσαρμόζεται.
Και αυτό, για μένα, είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα από αυτά τα δύο παιχνίδια Ελλάδα – Γερμανία.
Δύο παιχνίδια. Μηδέν γκολ παθητικό. Μία νίκη. Μία ισοπαλία. Και ένα πολύ καθαρό μήνυμα:
Η Ελλάδα μπορεί πλέον όχι μόνο να αντιμετωπίσει έναν μεγάλο αντίπαλο… αλλά και να τον κάνει να παίξει με τους δικούς της όρους. Αυτό είναι το σημαντικότερο.
Και γι’ αυτό αξίζει να παρακολουθήσουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέχεια της Εθνικής.
————-
Υ.Γ.: Θεωρώ ότι το κλειδί, στο παιχνίδι της Τούμπας, ήταν η τοποθέτηση του ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ σαν 10αρι αλλά καθαρά με αμυντικό προσανατολισμό .
*Χαράλαμπος (Μπάμπης) Κατσάνος / Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, ειδικότητα «Ποδόσφαιρο» / κάτοχος ΟΥΕΦΑ Α’ / πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής
