Σύνοψη
- Το ετήσιο επικοινωνιακό έθιμο: Κάθε φθινόπωρο οι εκάστοτε υπουργοί ανακαλύπτουν εκ νέου το «δράμα» της προσωπικής διαφοράς, υποσχόμενοι πανηγυρικά τη νομοθετική ταφόπλακά της.
- Η λογιστική μετάλλαξη: Αντί για πραγματική κατάργηση και ενσωμάτωση στις συντάξεις, η πολιτεία εφευρίσκει έκτακτα επιδόματα-μπαλώματα και αργόσυρτους συμψηφισμούς που διαιωνίζουν το πρόβλημα.
- Πολιτική ομηρία διαρκείας: Η διατήρηση του μηχανισμού εξυπηρετεί απόλυτα τη δημοσιονομική στενότητα, μετατρέποντας το αυτονόητο δικαίωμα σε προεκλογικό φιλοδώρημα.
——————-
Αναλυτικά…
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα σε αυτή τη χώρα που σηματοδοτούν την αλλαγή των εποχών με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια: τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη, η μελαγχολία της επιστροφής στα σχολεία και η πανηγυρική εξαγγελία του εκάστοτε υπουργού Εργασίας ότι «τελειώνει οριστικά η προσωπική διαφορά». Πρόκειται για το πιο καλοκουρδισμένο, κακόγουστο αστείο της σύγχρονης πολιτικής σκηνής, που ανακυκλώνεται με την ίδια αδιαντροπιά από κυβέρνηση σε κυβέρνηση.
Η συνταγή είναι δοκιμασμένη και δεν αποτυγχάνει ποτέ. Στήνεται το κατάλληλο τηλεοπτικό σκηνικό, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παίρνει το πιο συμπονετικό του ύφος, και εξαγγέλλεται η «ιστορική διόρθωση της αδικίας». Στη συνέχεια, μόλις κατακαθίσει ο κουρνιαχτός των πρωινάδικων, η περιβόητη «κατάργηση» μεταφράζεται σε κάποιο εξευτελιστικό επίδομα-ασπιρίνη ή στην κυνική παραδοχή ότι η προσωπική διαφορά απλώς «θα σβήσει μόνη της» μέσα από τους ετήσιους συμψηφισμούς – περίπου δηλαδή όταν οι σημερινοί απόμαχοι της εργασίας θα έχουν αποδημήσει εις Κύριον.
Το θράσος περισσεύει. Αντί να ενσωματώσουν το ποσό στον κορμό της σύνταξης και να αποδώσουν καθαρές αυξήσεις, προτιμούν να κρατούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε καθεστώς διαρκούς ομηρίας. Γιατί βολεύει. Βολεύει αφάνταστα να πουλάς κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα «κοινωνική ευαισθησία» με επιδόματα των εκατό ευρώ, αντί να παραδεχτείς ότι το κράτος συνεχίζει να κλέβει ιδρώτα δεκαετιών. Η προσωπική διαφορά δεν καταργείται ποτέ, απλώς αλλάζει κοστούμι για να συντηρεί το πιο ανάλγητο πολιτικό εμπόριο ελπίδας.
Συνολικά…
Όσο οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την προσωπική διαφορά ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα και όχι ως δομικό έγκλημα κατά των συνταξιούχων, το έργο θα συνεχίζει να παίζεται σε επανάληψη. Η πραγματική κατάργηση απαιτεί πολιτικό θάρρος και πραγματικά κονδύλια, όχι λογιστικά ταχυδακτυλουργικά τρικ στα τηλεοπτικά παράθυρα. Μέχρι τότε, οι συνταξιούχοι θα συνεχίζουν να ακούνε για «ιστορικές αυξήσεις» και να βλέπουν τα πορτοφόλια τους να αδειάζουν με απόλυτη κυβερνητική συνέπεια.
————-
Πηγές
- Δημόσιες δηλώσεις και εξαγγελίες ηγεσίας Υπουργείου Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης.
- Απολογιστικά στοιχεία e-ΕΦΚΑ για την εξέλιξη της προσωπικής διαφοράς και των ετήσιων αυξήσεων.
