Σύνοψη: Η διαγραφή του Σταύρου Φέτκου από τη διοικούσα παράταξη «Αλλαγή στον Δήμο Παύλου Μελά» φέρνει στην επιφάνεια βαθύτερες εντάσεις στη δημοτική αρχή. Ο Δημήτρης Ασλανίδης επικαλείται ζήτημα συνοχής και υπονόμευσης, ενώ η υπόθεση εξελίχθηκε παράλληλα με έντονη αντιπαράθεση γύρω από προωθούμενο τραπεζικό δάνειο. Θεσμικά, ο Φέτκος παραμένει δημοτικός σύμβουλος, αλλά ως διαγραφείς δεν ανήκει πλέον στην παράταξη.
———-
Αναλυτικά…
Η «ενότητα» που χρειάστηκε… διαγραφή
Στον Δήμο Παύλου Μελά η περίφημη πολιτική «συλλογικότητα» φαίνεται πως έχει πλέον και ημερομηνία λήξης. Ο δήμαρχος Δημήτρης Ασλανίδης αποφάσισε τη διαγραφή του Σταύρου Φέτκου από την παράταξη «Αλλαγή στον Δήμο Παύλου Μελά», έπειτα από αίτημα της δημοτικής ομάδας. Το επιχείρημα; Η υπονόμευση της συνοχής και της λειτουργίας της διοίκησης.
Με άλλα λόγια, η διαφορετική άποψη είναι απολύτως θεμιτή — μέχρι να γίνει αρκετά διαφορετική ώστε να ενοχλεί. Εκεί, προφανώς, αλλάζει το εγχειρίδιο και ανοίγει το κεφάλαιο «διαγραφή».
Ο δήμαρχος υποστηρίζει ότι δεν τιμωρεί την κριτική, αλλά μια «σταθερή στάση» που, κατά την εκτίμησή του, αποδυναμώνει την παράταξη. Πρόκειται για πολιτικό επιχείρημα που δικαιούται να καταγραφεί. Όπως δικαιούται να καταγραφεί και το γεγονός ότι ο Φέτκος δεν ήταν κάποιος περαστικός από τη δημοτική ομάδα.
- Από αντιδήμαρχος… εκτός παράταξης
Ο Φέτκος είχε αναλάβει από την έναρξη της θητείας θέση αντιδημάρχου με χαρτοφυλάκιο την αστική ανθεκτικότητα, την πολιτική προστασία και την ασφάλεια. Ακόμη και στο διοικητικό σχήμα του 2026 είχε ρόλο, πριν απομακρυνθεί από το σχήμα των αντιδημάρχων τον Ιούλιο.
Άρα δεν μιλάμε ακριβώς για έναν σύμβουλο που ανακάλυψε ξαφνικά ότι υπάρχει Δήμος Παύλου Μελά. Μιλάμε για πρόσωπο που βρέθηκε μέσα στον πυρήνα της διοίκησης και τώρα βρίσκεται έξω από την παράταξη που τον ανέδειξε.
- Και κάπου εδώ εμφανίζεται το δάνειο
Το ενδιαφέρον είναι ότι η ρήξη εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία το δημοτικό συμβούλιο έχει μπροστά του δύσκολες οικονομικές αποφάσεις. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η διαγραφή συνδέθηκε πολιτικά με τη συζήτηση για μεγάλο τραπεζικό δάνειο, ενώ ο Ασλανίδης αρνείται ότι το δάνειο αποτέλεσε αιτία της απόφασης.
Ο ίδιος ο Φέτκος έχει αναφερθεί επίσης στην αύξηση των δημοτικών τελών κατά 40% και στην προκαταβολή ενός εκατομμυρίου ευρώ από τους ΚΑΠ του 2027, υποστηρίζοντας ότι δεν προτίθεται να ψηφίζει μηχανικά.
Και κάπως έτσι το παραπολιτικό γίνεται θεσμικό: όταν στον ορίζοντα υπάρχουν δάνεια, τέλη και οικονομικές δεσμεύσεις, η έννοια της «πειθαρχίας» αποκτά πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος.
- Το κρίσιμο είναι τι μένει στο συμβούλιο
Νομικά, η διαγραφή δεν εξαφανίζει τον Φέτκο από το Δημοτικό Συμβούλιο. Ο νόμος κατοχυρώνει το δικαίωμα των δημοτικών συμβούλων στη γνώμη και στην ψήφο κατά συνείδηση, ενώ προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία για διαγραφή μέλους παράταξης.
Επομένως, η πραγματική συνέχεια δεν θα κριθεί από μια ανάρτηση στο Facebook ούτε από τις κομψές διατυπώσεις περί «συνοχής». Θα κριθεί στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, όταν οι αποφάσεις θα απαιτούν ψήφους και όχι οικογενειακές φωτογραφίες.
Συνολικά…
Η υπόθεση Φέτκου είναι περισσότερο από μια εσωτερική διαφωνία. Είναι ένα τεστ για το πόσο αντέχει μια διοίκηση όταν οι πολιτικές αποφάσεις γίνονται οικονομικά δύσκολες και οι διαφορετικές απόψεις παύουν να είναι θεωρητική άσκηση.
Ο Ασλανίδης έχει θεσμικά δικαίωμα να υποστηρίζει ότι προστατεύει τη λειτουργία της παράταξής του. Ο Φέτκος, από την άλλη, διατηρεί την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου και το δικαίωμα πολιτικής τοποθέτησης.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος κέρδισε μια εσωτερική μάχη. Είναι αν η δημοτική αρχή μπορεί να διαχειριστεί τις κρίσιμες αποφάσεις που έρχονται χωρίς η κάθε διαφωνία να μετατρέπεται σε εσωτερικό εμφύλιο. Και αυτό θα φανεί πολύ πιο καθαρά στην ψηφοφορία για το δάνειο παρά στις αναρτήσεις περί «ενότητας».
