Σύνοψη: Το άλλοτε εμβληματικό έργο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 μετατράπηκε, σύμφωνα με τους κατοίκους του Ολυμπιακού Χωριού, σε παράδειγμα χαμένης ευκαιρίας. Ο Σύλλογος Κατοίκων καταγγέλλει διαχρονική αδιαφορία από τις κυβερνήσεις και επικρίνει τη δημοτική αρχή Αχαρνών για την απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων. Στο επίκεντρο βρίσκεται η εγκατάλειψη υποδομών που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς όφελος της τοπικής κοινωνίας, αλλά και η αίσθηση άνισης αντιμετώπισης σε σχέση με άλλες περιοχές του δήμου. Οι κάτοικοι προειδοποιούν ότι η υπομονή τους εξαντλείται και προετοιμάζουν δυναμικές αντιδράσεις.
————-
Αναλυτικά…
Από τη βιτρίνα των Αγώνων στην καθημερινότητα της παραμέλησης
Υπάρχουν έργα που γεννιούνται με τυμπανοκρουσίες, κορδέλες και πολιτικές φωτογραφίες, αλλά λίγα χρόνια αργότερα αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Το Ολυμπιακό Χωριό στις Αχαρνές φαίνεται πως αποτελεί ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Δύο δεκαετίες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, οι κάτοικοι της περιοχής υποστηρίζουν ότι το μεγάλο «κληροδότημα» της Ολυμπιάδας έχει μετατραπεί σε μνημείο διοικητικής αδράνειας. Ένα έργο που παρουσιάστηκε ως σύμβολο νέας εποχής, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με παράπονα για ελλείψεις, υποδομές που υπολειτουργούν και εγκαταστάσεις που παραμένουν αναξιοποίητες.
Πολιτικές υποσχέσεις και λογαριασμός στους κατοίκους
Ο Σύλλογος Κατοίκων Ολυμπιακού Χωριού εξαπολύει σφοδρή επίθεση τόσο στις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την περιοχή μετά τους Αγώνες όσο και στη δημοτική αρχή Αχαρνών. Η βασική κατηγορία είναι απλή: όλοι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να μιλήσουν για ανάπτυξη, αλλά ελάχιστοι μπήκαν στη διαδικασία να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα.
Το παράδοξο είναι εμφανές. Δημιουργήθηκαν υποδομές εκατομμυρίων ευρώ, όμως ένα μεγάλο μέρος τους δεν εντάχθηκε ποτέ ουσιαστικά στην καθημερινή ζωή της τοπικής κοινωνίας. Δημόσιοι χώροι και εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να αποτελούν εργαλεία κοινωνικής πολιτικής παραμένουν, σύμφωνα με τους κατοίκους, αναξιοποίητοι.
Και κάπου εδώ ξεκινά το γνωστό ελληνικό διοικητικό σπορ: η ευθύνη να μεταφέρεται από γραφείο σε γραφείο, μέχρι τελικά να χαθεί μέσα σε φακέλους, επιτροπές και αόριστες δεσμεύσεις.
Η δημοτική αρχή στο στόχαστρο
Οι κάτοικοι δεν περιορίζουν την κριτική τους στην κεντρική διοίκηση. Θέτουν ευθέως ζήτημα ευθύνης και προς τον Δήμο Αχαρνών, υποστηρίζοντας ότι η δημοτική αρχή του Σπύρου Βρεττού θα έπρεπε να έχει κινηθεί πιο αποφασιστικά για τη διεκδίκηση και αξιοποίηση βασικών υποδομών.
Η κριτική τους αφορά κυρίως την εικόνα εγκατάλειψης που, όπως λένε, παρουσιάζει η περιοχή σε σύγκριση με άλλες γειτονιές του δήμου. Το μήνυμα είναι σαφές: οι κάτοικοι δεν ζητούν προνόμια, αλλά ισότιμη αντιμετώπιση.
Σε μια περίοδο που οι δήμοι καλούνται να αξιοποιήσουν κάθε διαθέσιμο πόρο, η αδυναμία αξιοποίησης δημόσιων εγκαταστάσεων αποτελεί πολιτικό και οικονομικό ερώτημα. Δεν πρόκειται μόνο για θέμα αισθητικής ή καθημερινής άνεσης. Πρόκειται για χαμένες δυνατότητες κοινωνικών υπηρεσιών, αθλητισμού, πολιτισμού και τοπικής ανάπτυξης.
- Η υπομονή τελειώνει
Η ανακοίνωση των κατοίκων δεν είναι απλώς μια ακόμη διαμαρτυρία. Είναι προειδοποίηση ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε οργανωμένη πίεση.
Η πρόσκληση για ετοιμότητα και κινητοποιήσεις δείχνει πως η περιοχή περνά από τη φάση των παραπόνων στη φάση της διεκδίκησης. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο για κάθε δημοτική αρχή: όταν οι πολίτες σταματούν να περιμένουν απαντήσεις και αρχίζουν να απαιτούν λύσεις.
Το Ολυμπιακό Χωριό δεν ζητά ένα νέο μεγάλο σχέδιο επί χάρτου. Ζητά να λειτουργήσουν όσα ήδη δημιουργήθηκαν. Γιατί η μεγαλύτερη αποτυχία της διοίκησης δεν είναι να μην κατασκευάζει νέα έργα. Είναι να αφήνει τα υπάρχοντα να σαπίζουν.
Συνολικά…
Η υπόθεση του Ολυμπιακού Χωριού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του χάσματος ανάμεσα στις μεγάλες πολιτικές εξαγγελίες και την καθημερινότητα των πολιτών. Οι κάτοικοι θέτουν ένα ουσιαστικό ζήτημα: τι απέγιναν οι υποδομές που δημιουργήθηκαν με δημόσιο χρήμα και ποιος έχει την ευθύνη να τις μετατρέψει από εγκαταλελειμμένα κελύφη σε ζωντανά σημεία της κοινωνίας;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη μια υπόσχεση ή μια επικοινωνιακή διαχείριση της δυσαρέσκειας. Χρειάζεται σχέδιο, συνεργασία φορέων και κυρίως πολιτική βούληση. Διαφορετικά, το Ολυμπιακό Χωριό θα συνεχίσει να θυμίζει όχι τη μεγάλη επιτυχία του 2004, αλλά το κόστος της διαχρονικής αδιαφορίας.
