Σύνοψη: Η στήλη, εξετάζει την έντονη δημόσια συζήτηση γύρω από την ανάπτυξη του Περιστερίου, παρουσιάζοντας την άποψη ότι η πόλη λειτουργεί με δύο διαφορετικές «ταχύτητες»: ένα αναβαθμισμένο και προβεβλημένο κέντρο και γειτονιές που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υποδομών. Καταγράφονται παράπονα για φθαρμένα οδοστρώματα, κακοτεχνίες σε πρόσφατα έργα, προβληματικά πεζοδρόμια και ελλιπή αποκατάσταση ζημιών μετά από παρεμβάσεις εταιρειών κοινής ωφέλειας. Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε ζητήματα δημόσιας υγείας που σχετίζονται με τη συντήρηση των φρεατίων ομβρίων και στις δυσκολίες προσβασιμότητας που αντιμετωπίζουν ηλικιωμένοι, άτομα με αναπηρία και οικογένειες με καρότσια. Το κείμενο μεταφέρει την κριτική που διατυπώνουν πολίτες και επικριτές της δημοτικής αρχής, σύμφωνα με την οποία δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις αναπλάσεις του κέντρου παρά στις καθημερινές ανάγκες των συνοικιών. Κεντρικό ερώτημα παραμένει αν η προτεραιότητα της διοίκησης είναι η εικόνα της πόλης ή η ουσιαστική βελτίωση της καθημερινότητας όλων των δημοτών.
————-
Αναλυτικά…
Περιστέρι δύο ταχυτήτων: Λάμψη στο κέντρο, εγκατάλειψη στις γειτονιές
Υπάρχουν πόλεις που προσπαθούν να πείσουν τους κατοίκους τους με έργα ουσίας και υπάρχουν πόλεις που επενδύουν κυρίως στην εικόνα. Στο Περιστέρι, εδώ και χρόνια, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από ένα ερώτημα που όλο και περισσότερο τίθεται από κατοίκους και δημότες: υπάρχει μια πόλη δύο ταχυτήτων; Μια πόλη όπου το κέντρο προβάλλεται ως βιτρίνα συνεχών παρεμβάσεων, ενώ αρκετές γειτονιές της περιφέρειας παραμένουν αντιμέτωπες με προβλήματα καθημερινότητας που δεν βρίσκουν οριστική λύση;
γράφει ο «Αυτοδιοικητικός»
Στο Περιστέρι οι δρόμοι έχουν αποκτήσει τη δική τους… ιστορία τρόμου. Δεν χρειάζονται ειδικοί επιστήμονες για να εντοπίσουν το πρόβλημα· αρκεί μια καθημερινή διαδρομή στους δρόμους της πόλης. Λακκούβες, φθαρμένα οδοστρώματα, πρόχειρες παρεμβάσεις και πεζοδρόμια που συχνά μετατρέπονται σε δοκιμασία υπομονής συνθέτουν μια εικόνα που προκαλεί την αγανάκτηση των κατοίκων.
Ακόμη ποιο δυσμενή και δυσάρεστα που αν μη τι άλλο πιστοποιούν αρνητικ΄λα την ποιότητα εργασιών στα πρόσφατα δημοτικά έργα αναπλάσεων, είναι η κατάρρευση των νέων οδοστρωμάτων και ασφαλτοστρώσεων, με υποχωρήσεις εδάφους, κλπ, η διαμόρφωση νέων πεζοδρομίων όχι με βάση τις νομοθετημένες προδιαγραφές, αλλά με βάση τις ρουσφετολογικές παραχωρήσεις στις παρώδειες ιδιοκτησίες, και τις επιλεκτικά αποσμασμαστικές επιδιορθώσεις και αναπλάσεις πεζοδρομίων.
Τα παράπονα που καταγράφονται καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα και στα τοπικά μέσα ενημέρωσης δεν έμειναν πλέον μόνο στις οθόνες των πολιτών. Έφτασαν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, εκεί όπου οι ερωτήσεις απαιτούν απαντήσεις και όχι επικοινωνιακές ασκήσεις ισορροπίας.
Δυστικώς στις δύο τελευταίες αυτοδιοικητικές περιόδους, η αντιπολίτευση του δήμου, μείζοντα και ελάσσωνα, εμφανίζονται στην πράξη ανύπαρκτες στο συγκεκριμένο θέμα…αφήνοντας την διοίκηση του δήμου την ανεξέλεγκτη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη της με την τελευταία να παραμένει ουσιαστικά αδιάφορη για την κατάσταση των οδοστρωμάτων που δημιουργείται όταν εταιρείες τηλεφωνίας, ύδρευσης και ηλεκτρικής ενέργειας πραγματοποιούν εργασίες στους δρόμους χωρίς ουσιαστικό συντονισμό και χωρίς άμεση αποκατάσταση των ζημιών.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα. Ποιος επιβλέπει τελικά αυτούς τους δρόμους; Ποιος απαιτεί από τις εταιρείες να παραδίδουν την πόλη όπως την παρέλαβαν; Γιατί άλλοι δήμοι μπορούν να χρησιμοποιούν νομικά εργαλεία ώστε να υποχρεώνουν τους εργολάβους και τις εταιρείες κοινής ωφέλειας σε πλήρη αποκατάσταση, ενώ στο Περιστέρι το πρόβλημα παραμένει να σέρνεται;
Η κριτική προς τη δημοτική αρχή του Ανδρέα Παχατουρίδη είναι σκληρή και αφορά όχι μόνο τις τομές στους δρόμους, αλλά συνολικά την εικόνα των υποδομών. Οι επικριτές της διοίκησης υποστηρίζουν ότι στις μέχρι τώρα πέντε (από το 2003) θητείες της, ειδικότερα δε στις δύο τελευταίες από το 2019 και μέχρι σήμερα, η αντιμετώπιση του προβλήματος περιορίστηκε σε προσωρινές παρεμβάσεις, σε λύσεις τύπου «μπάλωμα» που μπορεί να καλύπτουν στιγμιαία μια τρύπα, αλλά αφήνουν ανοιχτή τη μεγαλύτερη τρύπα: αυτή της έλλειψης ολοκληρωμένου σχεδιασμού.
Γιατί μια σύγχρονη πόλη δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική «κλείσαμε μια λακκούβα, τελειώσαμε». Η συντήρηση του οδικού δικτύου απαιτεί πρόγραμμα, καταγραφή προβλημάτων, προτεραιοποίηση, έλεγχο και λογοδοσία. Διαφορετικά, κάθε νέα βλάβη μετατρέπεται σε μόνιμο σημάδι εγκατάλειψης.
Οι πολίτες δεν ζητούν πολυτέλειες. Δεν απαιτούν δρόμους ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Ζητούν το στοιχειώδες: ασφαλείς μετακινήσεις, αξιοπρεπή πεζοδρόμια και μια διοίκηση που να προλαβαίνει τα προβλήματα αντί να τα κυνηγά εκ των υστέρων.
Η κατάσταση των πεζοδρομίων, ιδιαίτερα σε αρκετές συνοικίες της πόλης, μακριά από τους κεντρικούς άξονες και ιδιαίτερα το «λαμπερό» κέντρο της, αποτελεί ένα από τα πιο έντονα παράπονα των πολιτών. Σπασμένες πλάκες, ανισόπεδες επιφάνειες, εμπόδια, περιορισμένο ή και ανύπαρκτο, -λόγο εμποδίων μόνιμων ή προσωρινών-, πλάτος διέλευσης και σημεία που δυσκολεύουν την κίνηση ηλικιωμένων, γονέων με καρότσια και ανθρώπων με κινητικές δυσκολίες συνθέτουν μια εικόνα που απέχει από την εικόνα μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης.
Το πεζοδρόμιο δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι βασική υποδομή δημόσιας ασφάλειας. Όταν ένας πεζός αναγκάζεται να κατέβει στο οδόστρωμα επειδή η διέλευση είναι δύσκολη ή επικίνδυνη, το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό· είναι ζήτημα καθημερινής λειτουργίας και ποιότητας ζωής.
Οι επικριτές, πολίτες και μη της διοίκησης του Ανδρέα Παχατουρίδη υποστηρίζουν ότι η δημοτική αρχή έχει δώσει ιδιαίτερο βάρος στις αλλεπάλληλες και επαναλαμβανόμενες αναπλάσεις και στις ασφαλτοστρώσεις κεντρικών σημείων, αφήνοντας πίσω τις μικρότερες γειτονιές και τις ανάγκες της καθημερινότητας. Το επιχείρημα που διατυπώνεται είναι ότι μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από τις πλατείες, τους εμπορικούς δρόμους και τα σημεία που προβάλλονται προς τα έξω, αλλά κυρίως από την κατάσταση των δρόμων και των πεζοδρομίων όπου ζει η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων.
Η κριτική αυτή θέτει ένα πολιτικό δίλημμα: είναι αρκετό ένα εντυπωσιακό κέντρο, όταν υπάρχουν περιφερειακές περιοχές που αισθάνονται ξεχασμένες; Μπορεί μια δημοτική αρχή να μιλά για αναβάθμιση της πόλης όταν ο πολίτης σε μια καθημερινή διαδρομή συναντά εμπόδια, φθορές και προβλήματα προσβασιμότητας;
Παράλληλα, έχει ανοίξει δημόσια συζήτηση για τις παρεμβάσεις σε πεζοδρόμια και κοινόχρηστους χώρους, ειδικά όταν αυτές συνδέονται με ιδιωτικές χρήσεις ή αλλαγές στη μορφή των δρόμων. Οι επικριτές ζητούν αυστηρότερο έλεγχο και πλήρη διαφάνεια, ώστε κάθε πολεοδομική ή τεχνική παρέμβαση να γίνεται με ενιαίους κανόνες, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς να δημιουργούνται εντυπώσεις άνισης μεταχείρισης. Κάθε τέτοια καταγγελία, βεβαίως, απαιτεί συγκεκριμένα στοιχεία και θεσμικό έλεγχο για να επιβεβαιωθεί.
Ένα ιδιαίτερο πρόβλημα, δημόσιας υγείας και ποιότητας ζωής, σε μεγάλο τμήμα του δήμου Περιστερίου, ιδιαίτερα στις γειτονιές του, μακριά από το κέντρο της πόλης, είναι τα φρεάτια οβρίων. Κατασκευασμένα στα τέλη της δεκαετίας του 90, με λάθος προδιαγραφές, ενίοτε ως κοινά φρεάτια οβρίων και δικτύων λυμάτων, κατακρατούν μεγάλες ποσότητες νερού και βιολογικών υλικών σε στάσιμη κατάσταση, κάτι που συνεργούσης της σήψης λόγο των υψηλών θερμοκρασιών, δημιουργούν προβλήματα δημ όσιας υγείας, αλλά και δυσάρεστων οσμών σε όσους έχουν την τύχη να βρίσκονται στην περιοχή τους. Αν συνυπολογισθεί ότι η συντήρηση, ο καθαρισμός και η απολύμανσή τους είναι κατά κανόνα σε μηδενικό επίπεδο, παρά τις διακηρύξεις και πιθανές προθέσεις της διοίκησης του δήμου, μετατρέπονται σε ανεξέλεγκτα σημεία μόλυνσης και ταυτόχρονα παραγωγής τεραστίου αριθμού κατσαρίδων, πτερωτών μάλιστα, που «γεμίζουν» τις παρακείμενες των φρεατίων κατοικίες… Το γιατί η διοίκηση του δήμου δεν λαμβάνει μέτρα στο θέμα αυτό, απλά μέτρα που περιλαμβάνουν τακτικούς καθαρισμούς και απολύμανση των φρεατίων ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι ένα ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί μόνο από την διοίκηση Παχατουρίδη…
Το βασικό ζήτημα όμως παραμένει: ποια είναι η προτεραιότητα μιας δημοτικής διοίκησης; Η εικόνα ή η ουσία; Οι μεγάλες παρεμβάσεις που φαίνονται ή οι μικρές αλλά κρίσιμες εργασίες που επηρεάζουν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους;
Το Περιστέρι έχει αναμφισβήτητα αλλάξει σε πολλά επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες. Η ανάπτυξη κεντρικών περιοχών, οι αναπλάσεις και οι παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο αποτελούν στοιχεία που μια δημοτική αρχή μπορεί να παρουσιάσει ως έργο. Όμως η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται αλλού: στις γειτονιές που δεν βρίσκονται στις φωτογραφίες, στους δρόμους που δεν αποτελούν βιτρίνα και στα πεζοδρόμια που χρησιμοποιούν καθημερινά οι πολίτες.
Γιατί μια πόλη δεν είναι μόνο το κέντρο της. Είναι και η τελευταία γωνιά της, ο μικρός δρόμος, το παλιό πεζοδρόμιο, η διαδρομή του ηλικιωμένου, του παιδιού, του εργαζόμενου που επιστρέφει σπίτι.
Αν η διοίκηση θέλει να διατηρεί την εικόνα μιας πόλης πρότυπο, οφείλει να αντιμετωπίσει και τις αθέατες πλευρές της. Οι δημότες δεν αξιολογούν μόνο τις μεγάλες κατασκευές και τις εντυπωσιακές αναμορφώσεις. Αξιολογούν αν μπορούν να περπατήσουν με ασφάλεια στη γειτονιά τους.
Το μεγάλο στοίχημα για το Περιστέρι δεν είναι να διαθέτει ένα όμορφο κέντρο. Είναι να διαθέτει μια πόλη ολόκληρη λειτουργική, προσβάσιμη και ανθρώπινη. Και αυτό απαιτεί όχι μόνο έργα βιτρίνας, αλλά καθημερινή φροντίδα εκεί όπου πραγματικά χτυπά η καρδιά της πόλης: στις γειτονιές της.
Συνολικά…
Η συνολική αξιολόγηση μιας δημοτικής διοίκησης δεν εξαρτάται μόνο από μεγάλα έργα και εντυπωσιακές αναπλάσεις, αλλά κυρίως από την ποιότητα των βασικών υποδομών που χρησιμοποιούν καθημερινά οι πολίτες. Σύμφωνα με την κριτική που παρουσιάζεται, η συντήρηση δρόμων, πεζοδρομίων και δικτύων απαιτεί σταθερό σχεδιασμό, συστηματικό έλεγχο, διαφάνεια και αποτελεσματική εποπτεία των εργολάβων και των εταιρειών κοινής ωφέλειας. Επισημαίνεται επίσης ότι ζητήματα δημόσιας υγείας, προσβασιμότητας και ασφάλειας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποσπασματικά ή επικοινωνιακά. Η ανάπτυξη του κέντρου αναγνωρίζεται ως θετικό στοιχείο, ωστόσο υπογραμμίζεται ότι η πραγματική επιτυχία μιας πόλης κρίνεται από την ισόρροπη φροντίδα όλων των συνοικιών. Το βασικό πολιτικό και διοικητικό διακύβευμα, όπως αναδεικνύεται στο κείμενο, είναι η μετάβαση από έργα προβολής σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική καθημερινής συντήρησης και αναβάθμισης, ώστε κάθε γειτονιά να απολαμβάνει το ίδιο επίπεδο ασφάλειας, λειτουργικότητας και ποιότητας ζωής.
