Οι «κότες», οι κότες, ο αξιότιμος κος Γιαννακόπουλος και ο Ολυμπιακός

Κατηγορία: Ελλάδα Αθλητισμός


Τα playoff Basket έδειξαν ότι η επικράτηση, αντί του δίκαιου και καλού αγώνα έχει γίνει αυτοσκοπός, με αποτέλεσμα κάθε είδους παρενέργειες. Σημαντικοί δρώντες και επιδρώντες οι φοβικοί αθλητικογράφοι που αδυνατούν να διατυπώσουν την «αλήθεια τους» για τον τομέα που ασχολούνται. Είναι οι «κότες» που επηρεάζουν την πορεία των πραγμάτων ή όχι;

-------------------------

Πριν μερικά χρόνια, σε όλα τα τότε ΜΜΕ, ηλεκτρονικά και έντυπα, είχε, με αφορμή την διαιτησία στους αγώνες playoffBasket, κυριαρχήσει η περίφημη ρύση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου «Εγώ είμαι αυτός που εφεύρε την αλητεία». Έκτοτε τα αποτελέσματα και τα γεγονότα είναι γνωστά και επαναλαμβανόμενα πριν και μετά από τους αγώνες μπάσκετ μεταξύ των ομάδων του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι ευνοϊκά για τον πρώτο.

Από την άλλη, οι ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού (Μπάσκετ) αδελφοί Αγγελόπουλοι, διαμαρτυρόμενοι για την ποιότητα της διαιτησίας στους αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων και θεωρώντας ότι υπάρχει διαρκής μονομερής αντιμετώπιση και εύνοια απ’ αυτή υπέρ της ομάδας του Παναθηναϊκού και σε βάρος της ομάδας τους, ενεργούν περισσότερα θεσμικά βάλλοντας κατά της διοργανώτριας αρχής της ΕΟΚ του κου Βασιλακόπουλου που εκ των πραγμάτων φαίνεται να πιστεύουν ότι βρίσκεται «απέναντί» τους.

Απέναντι ή καλύτερα ανάμεσα στους δύο αυτούς παράγοντες του αθλήματος, βρίσκονται οι οπαδοί των δύο ομάδων, οι πραγματικοί φίλαθλοι του αθλήματος συμπαθούντες ή μη τις δύο ομάδες, οι διαιτητές που «σφυρίζουν» τους μεταξύ τους αγώνες, οι επαγγελματίες του αθλήματος, αθλητές και προπονητές και τέλος οι δημοσιογράφοι κάθε είδους μέσου που ασχολούνται αποκλειστικά κατά κανόνα με το συγκεκριμένο σπορ.

Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω από την διαμάχη των δύο πλευρών, δεν διαφέρει από την εικόνα που παρουσιάζει η δημόσια ζωή της χώρας και σε αντιστοιχία με την πολιτική ζωή της χώρας φανερώνει ότι τροφοδοτεί την αντιπαλότητα και οπαδοποίηση ακόμη και σ’ένα τομέα που βασιλεύει ή θα έπρεπε να βασιλεύει ο αγνός και άδολος συναισθηματισμός.

Χωρίς συναισθηματισμό, δεν μπορείς να αγαπήσεις, να θαυμάσεις και να επιβραβεύσεις με την συμπάθειά σου ή αν θέλετε την γνωστική προσέγγισή σου οτιδήποτε καταγράφουν οι αισθήσεις και το νοητικό σύστημά σου.

Αυτό είναι ανθρώπινη αδήριτη ανάγκη και κανένας δεν εξαιρείται απ’ αυτό. Πόσο μάλλον στον αθλητισμό σε όλες τις εκφάνσεις του, που σε αντίθεση με την πολιτική, δεν σου ζητά τίποτα δεσμευτικό, δεν σε υποχρεώνει και δεν σου υπόσχεται τίποτα, παρά μόνο συναισθηματική φόρτιση. Γι’ αυτό στην χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως ισχύει η έκφραση: «Πολιτικές προτιμήσεις αλλάζεις, συμπάθειες αλλάζεις, φίλους αλλάζεις, ομάδα όμως ποτέ».

Τι ισχύει, όμως, για τα ποιο πάνω και ποιες είναι «οι αλήθειες» για όσα βγαίνουν ως εικόνα από την «διαμάχη» των δύο γιγάντων του ελληνικού Μπάσκετ;


Το μπάσκετ στην Ελλάδα…

Ο γράφων ξεκαθαρίζει ότι είναι φίλαθλος (και όχι οπαδός με την στενή έννοια του όρου) του Ολυμπιακού. Σ’ αυτό επέδρασε η πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα που άκουσε παιδί ακόμα, στο απομονωμένο χωριό του, κάπου στην Φθιώτιδα, το 1961, του φιλικού αγώνα Ολυμπιακού – Σάντος.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, έγινε και θαυμαστής (και όχι οπαδός) της μεγάλης ομάδας Μπάσκετ της ΑΕΚ, μέσα από τις επικές ραδιοφωνικές περιγραφές του Γεωργίου και την αυτοπρόσωπη παρουσία στον Τελικό Του Παναθηναϊκού Σταδίου (ήμουν κι εγώ εκεί).

Είναι η πρώτη έκρηξη του Μπάσκετ, σαν αθλήματος στην Ελλάδα (η δεύτερη ήλθε με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 87 και τα κατορθώματα του Άρη), που έφερε χιλιάδες έφηβους, στις χωμάτινες αλάνες των πόλεων να στήνουν πρόχειρες συρμάτινες μπασκέτες.

Μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο, θα πω ότι, αν και όπως όλη η Ελλάδα στηνόμουνα στην τηλεόραση για τους αγώνες του Άρη, παρέμεινα φαν του Ολυμπιακού, τακτικός επισκέπτης στις λαμαρίνες του Παπαστράτειου σχεδόν κάθε Σάββατο ή Κυριακή ημέρες που έδινε τους αγώνες η ομάδα μπάσκετ του συλλόγου.

Εκεί γνώρισα, είδα και θαύμασα τον μεγαλύτερο κατά την άποψή μου αμερικανό παίκτη μπάσκετ που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα και την Ευρώπη, τον άγνωστο σε πολλούς, ιδιόμορφο και ιδιότροπο Κάρεν Σκάρι, που έφερε στον Ολυμπιακό ο Στίβ Γιατζόγλου, προπονητής τότε του Ολυμπιακού.

Αρκετά, όμως για τα προσωπικά. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, γιατί το «μπάσκετ» και όχι το ποδόσφαιρο και γιατί το πρώτο έχει κατά πλειοψηφία πραγματικούς φιλάθλους και όχι οπαδούς;

Η απάντηση είναι σύνθετη. Πρόκειται για ομαδικό άθλημα ταχύτατο, που απαιτεί ολοκληρωμένους αθλητές με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, πολλές εναλλαγές κυριαρχίας των ομάδων μέσα στον αγώνα και κυρίως χωρίς την σταθερά που λέει ο ανώτερος στα «χαρτιά» κερδίζει πάντα». Αυτή είναι και η μαγεία του που συναρπάζει και δημιουργεί άρρηκτους δεσμούς μεταξύ ανθρώπων και αθλήματος, μαζί με την δυνατότητα των μεγάλων ανατροπών σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα και την έλλειψη της δυνατότητας να υπάρξει ισοπαλία, κάτι που δεν ευνοεί την σκοπιμότητα, όπως π.χ. στο ποδόσφαιρο.

Οι επιπλέον «παίκτες»… και η συμμετοχή τους στο αγωνιστικό κομμάτι…

Οι οπαδοί (και όχι φίλαθλοι), όταν η ομάδα του μπάσκετ που στηρίζουν και υποστηρίζουν χάσει ένα αγώνα, παρά τις αντίθετες προβλέψεις ή την διαμορφωμένη γι’ αυτό άποψή τους, σωστή ή λάθος, μιλούν ή μάλλον ουρλιάζουν για τους επιπλέον «παίκτες» της αντίπαλης ομάδας, όπως τους ονομάζουν, τους διαιτητές, πιστεύοντας ότι αδίκησαν την δική τους με σκόπιμες αποφάσεις τους.

Είναι, όμως, έτσι ή πρόκειται κατά κανόνα για οπαδική οπτική, που βλέπει μόνο αυτά θέλει και εστιάζει μόνο στις αποφάσεις των διαιτητών που θεωρεί ότι αδίκησαν την ομάδα τους, ενώ όσες την ευνόησαν τις θεωρεί απόλυτα φυσιολογικές και σωστές;

Κατ’ αρχή οι διαιτητές ενός αθλητικού αγώνα, είναι άνθρωποι και όπως όλοι κάνουν λάθη. Λάθη που όλοι οι εμπλεκόμενοι στο άθλημα συμβατικά θεωρούν εξ’ αρχής ότι είναι ανθρώπινα και αθέλητα, δηλαδή δεν ενέχουν καμία σκοπιμότητα. Στην περίπτωση αυτή, όμως, εφαρμόζουν τους ίδιους κανόνες και για τις δύο ομάδες που αγωνίζονται, οπότε τα λάθη που τυχόν κάνουν είναι τα ίδια σχεδόν και για τις δύο ομάδες ή όπως λένε λαϊκά ορισμένοι δημοσιογράφοι μερικές φορές «κόβουν το καρπούζι στη μέση».

Υπάρχουν, όπως περιπτώσεις αγώνων, που οι διαιτητές σφυρίζουν με διαφορετικά κριτήρια για την μία ομάδα και διαφορετικά για την άλλη. Κανείς δεν γνωρίζει ή μάλλον δεν έχει στοιχεία για ποιο λόγο γίνεται αυτό, με αποτέλεσμα οι θεωρίες συνωμοσίας να δίνουν και να παίρνουν μεταξύ παραγόντων του αθλήματος, οπαδών και φιλάθλων.

Σημασία έχει ότι στην περίπτωση που οι διαιτητές σφυρίζουν διαφορετικά για τις δύο ομάδες, παρεμβαίνουν ουσιαστικά στην διεξαγωγή του αγώνα τους, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού υπέρ της μίας ή της άλλης ομάδας. Στην πράξη όπως λένε και οι φίλαθλοι οπαδοί μετατρέπονται σε άτυπο επιπλέον παίκτη της ομάδας η οποία νικά τελικά με την βοήθεια που της προσφέρουν τα διαιτητικά σφυρίγματά τους.


Οι τελευταίοι αγώνες PayOffBasket που έδωσαν το πρωτάθλημα και η συμβολή των διαιτητών…

Ο λαός λέει ότι όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Δεν εισάγουμε νέες ειδήσεις, αν αναφερθούμε στις διαμαρτυρίες, γκρίνιες και επισημάνσεις εκείθεν και εκείθεν για την διαιτησία των αγώνων που έκριναν το τελευταίο πρωτάθλημα Μπάσκετ υπέρ του Παναθηναϊκού. Ούτε βέβαια και τις φοβερές καταγγελίες Γιαννακόπουλου για τον πρώτο αγώνα που κέρδισε μέσα στο ΟΑΚΑ ο Ολυμπιακός και τις ήπιες και έμμεσες αλλά υπαρκτές των αδελφών Αγγελόπουλων για τον δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο αγώνα, ανεξάρτητα ποια ομάδα τους κέρδισε.

Εξάλλου δεν έχει σημασία τι αντιλαμβάνονταν οι «φίλαθλοι» οπαδοί κάθε ομάδας ή οι παράγοντές τους, αλλά τι ακριβώς έγινε και πως αυτό σχολιάσθηκε από τους καθ’ ύλη αρμόδιους δημοσιογράφους. Για τους τελευταίους ποιο κάτω, για τα υπόλοιπα, όμως, ένα προχωρημένο χειρουργείο για την μία και μόνο ομάδα. Κι όταν ο χειρουργός, -βλέπε διαιτητής-, εκτιμούσε ότι το μαχαίρι θα προκαλούσε ανήκεστο βλάβη, ο μέγας τελετάρχης, βλέπε ΚΕΔ, τον αντικαθιστούσε με απλές και συνοπτικές διαδικασίες.

Το χειρουργείο…

Για όποιον αμφιβάλει στα όσα γράφουμε, ας καθίσει με υπομονή στην βεράντα του και ας ξαναδεί με υπομονή και χωρίς την συναισθηματική φόρτιση της στιγμής πλέον, και τους πέντε αγώνες των φετινών PayOffBasket. Εμείς θα σταθούμε σε τέσσερα μόνο στοιχεία και δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες φάση, φάση.

α) Στο 80% του χρόνου κάθε αγώνα, οι διαιτητές είχαν άλλα διαιτητικά κριτήρια για τις δύο ομάδες, που όλως τυχαίως ευνοούσαν την ομάδα του Παναθηναϊκού. Αν κάποιος αμφιβάλει γι’ αυτό και θεωρεί την δική μας «ματιά» υποκειμενική και οπαδική, ας ανατρέξει στα φάουλ και τις βολές των δύο ομάδων, εξετάζοντας ταυτόχρονα το σκορ, και το χρόνο που αυτά δίνονταν από τους διαιτητές. Ακόμη και στις περιπτώσεις που ο αριθμός τους ήταν μεγαλύτερος για τον Ολυμπιακό, -δεύτερο και τέταρτο παιχνίδι-, θα πρέπει να εξετάσει πότε δόθηκε το μεγαλύτερο μέρος τους και να αναρωτηθεί γιατί τα φάουλ δόθηκαν υπέρ του ολυμπιακού, όταν το παιχνίδι είχε κριθεί λίγο πριν το τέλος του, εξισώνοντας έτσι το αριθμό φάουλ μεταξύ των δύο ομάδων.

β) Στο δεύτερο παιχνίδι (δεύτερη και τρίτη περίοδο), στο τέταρτο (τρίτη περίοδο) και στο πέμπτο (τρίτη και μισό της τετάρτης περιόδου), υπήρξε ένας ορυμαγδός φάουλ σε βάρος του Ολυμπιακού, κατά την χρονική στιγμή που το παιχνίδι εξελίσσονταν υπέρ του, καθηλώνοντάς τον στο σκορ, λίγο πριν αυτός περάσει μπροστά.

γ) Στο 5ο και τελευταίο παιχνίδι οι διαιτητές «ανακάλυψαν» τρία εσκεμμένα υπέρ του Παναθηναϊκού, άλλα άφησαν χωρίς κανένα σφύριγμα (δεν τα είδαν;) τουλάχιστον άλλα τρία σε βάρος του, ενώ φρόντισαν και για τις τεχνικές ποινές σε βάρος παικτών του Ολυμπιακού.

δ) Στο 2ο, 3ο και 5ο παιχνίδι, τέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και εντός τριών λεπτών παιχνιδιού, ο πύργος της ομάδας του Ολυμπιακού (Μιλουτίνοφ), στον οποίο χρεώθηκαν φάουλ τα οποία δεν θα έδινε ούτε ο ποιο φανατικός και άσχετος με το μπάσκετ οπαδός του Παναθηναϊκού.

Οι «κότες»…

Στην δημοσιογραφία και δει αυτή που ονομάζεται αθλητική, τρία είναι τα ονόματα που μπορεί να διακρίνει κανείς ως παραδείγματα αξιοπιστίας και αντικειμενικότητας.

α) Βασίλης Γεωργίου: Υπήρξε η ραδιοφωνική φωνή των αγώνων της ομάδας Μπάσκετ της ΑΕΚ στην μεγάλη πορεία της την δεκαετία του ’60. Επικολυρικός στις περιγραφές του σε ότι αφορά τα αθλητικά κατορθώματα της ομάδας και των παικτών της, παρέμενε ουσιαστικά λιτός στην περιγραφή των δρώμενων κάθε αγώνα, παρουσιάζοντας ραδιοφωνικά αυτά που ο ίδιος έβλεπε και μόνο, λαμβάνοντας και θέση σύμφωνα με την προσωπική άποψή του. Με άλλα λόγια έκανε κριτική για την ορθότητα ή μη των όσων σφύριζαν οι διαιτητές.

β) Γιάννης Διακογιάννης: Δωρικός στις ποδοσφαιρικές περιγραφές του, έπαιρνε πάντα θέση για όσα έβλεπε στους αγώνες, χωρίς να διστάζει να εκφράζει ταυτόχρονα με το γεγονός την ορθότητα των σφυριγμάτων των διαιτητών και της αθλητικής συμπεριφοράς των ποδοσφαιριστών. Κριτική και προσωπικές απόψεις για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες και τους παράγοντες των ομάδων εξέφραζε πάντα μετά από την ολοκλήρωσή τους και ποτέ κατά την διάρκειά τους.

γ) Φίλιππος Συρίγος: Θεωρείται ο «πατριάρχης» των αθλητικο-δημοσιογράφων που ασχολούνται με τον ένα ή άλλο τρόπο με το Μπάσκετ. Το βασικό χαρακτηριστικό του για το οποίο κανείς δεν τον αμφισβήτησε ποτέ, ήταν ότι εξέφραζε την προσωπική οπτική και άποψή του για ότι συνέβαινε μέσα στους αγώνες μπάσκετ που περιέγραφε, -φάουλ, αποφάσεις διαιτητών, παικτών και παραγόντων-, αδιαφορώντας για το αν ήταν ή γίνονταν αρεστός ή αντιπαθητικός είτε στους φιλάθλους-οπαδούς, είτε στους παίκτες, είτε στους υπόλοιπους παράγοντες του αθλήματος και κυρίως στους ιδιοκτήτες ή προέδρους των ομάδων.

Το κύριο χαρακτηριστικό και των τριών, ήταν ότι υπήρξαν πραγματικοί δημοσιογράφοι που περιέγραφαν και παρουσίαζαν τα γεγονότα που έβλεπαν, χωρίς την υποκειμενικότητα της προσωπικής κρίσης και χωρίς την σκοπιμότητα που έρχεται από τον «φόβο» των κατηγοριών από τους φανατικούς… Με απλά λόγια και χρησιμοποιώντας ισπανική λαϊκή ορολογία είχαν «Koxones».

Οι «κότες» και οι κότες…

Αν κάποιος έχει το μικρόβιο του γράφοντος και παρακολουθεί αγώνες μπάσκετ και μάλιστα από την τηλεόραση ή διαβάζει στις άπειρες πλέον αθλητικές ιστοσελίδες τα τεκταινόμενα των αγώνων του πρωταθλήματος και όχι μόνο, θα εντυπωσιασθεί από τις γνώσεις αρχείου των δημοσιογράφων που τους περιγράφουν ή γράφουν γι’ αυτούς, αλλά από την άλλη θα φθάσει στο συμπέρασμα ότι οι διαιτητές τους είναι ημίθεοι.

Πολυλογάδες, αναφέρονται επί παντός επιστητού, ακόμη και για τη ζωή ενός παίκτη στο μικρό χωριό που γεννήθηκε ή για το φαγητό που αυτός προτιμά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν λαμβάνουν θέση για όσα συμβαίνουν μέσα στον αγώνα που περιγράφουν.

Αυτό βέβαια που φαίνεται ότι είναι «απαγορευμένο» γι’ αυτούς, πιθανόν γιατί δεν διαθέτουν τις «Koxones» τω τριών που προαναφέρθηκαν, είναι ο σχολιασμός των πράξεων της διαιτησίας ή αλλιώς ή διατύπωση της προσωπικής γνώμης και άποψής του για το τι και αν είναι σωστό ή λάθος, υποκειμενικό ή σκόπιμο, απ’ αυτά που σφυρίζουν οι διαιτητές, αν και οι ίδιοι γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα σωστά ή λάθος σφυρίγματά των τελευταίων επηρεάζουν τα τελικά αποτελέσματα, αναδεικνύοντας τον νικητή.

Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο, αυτή η αδυναμία τους να εκφράσουν την γνώμη τους, τόσο άμεσα, όσο και εκ των υστέρων να έχει σχέση με την εργασιακή ανασφάλειά τους, δηλαδή την θεσούλα τους που μπορεί να χαθεί κάτω από την πίεση του «ενοχλημένου» παράγοντα και συνήθως χορηγού διαφημίσεων στα μέσα που ο δημοσιογράφος εργάζεται.

Εκτός βέβαια, από τους εργαζόμενους σε οπαδικά έντυπα και ιστοσελίδες, όπου φορώντας τα οπαδικά γυαλιά του εργοδότη τους, γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, πάντα υπέρ της ομάδας του αφεντικού τους.

«Κότες» λοιπόν και χωρίς «κοχόνες», αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η σιωπή τους στον τομέα αυτό υποβαθμίζει τον ανταγωνισμό στο άθλημα και επηρεάζει την επαγγελματική πορεία αθλητών και προπονητών που βλέπουν την δουλειά που να υποβαθμίζεται από παράγοντες που οι ίδιοι δεν μπορούν να ελέγξουν.

Κότες και οι παράγοντες των ομάδων που βλέπουν και όχι αισθάνονται ότι αδικούνται από ακατάλληλους στην καλύτερη περίπτωση ή με σκοπιμότητα κρίσης και ενεργειών στην χειρότερη, παράγοντες του παιχνιδιού, με τις οποίες απαξιώνονται οι επενδύσεις τους και δεν λαμβάνουν την δραστική απόφαση της «αποχώρησης».

Γιατί αποχώρηση; Γιατί το σύστημα χρειάζεται ένα τεράστιο όχι για να συνέλθει άμεσα, αλλά τουλάχιστον να αρχίσει να σκέφτεται ότι ο κουβάς γέρνει επικίνδυνα και το οδηγεί στην καταστροφή.

Αυτό ήταν και το μέγα λάθος των Αγγελοπουλαίων στον 5ο και τελευταίο αγώνα των φετινών αγώνων PayOffBasket. Θα είχαν τον μηδενισμό, όπως τους απείλησαν, αλλά θα είχαν βάλει τη βάση να διορθωθεί το σύστημα. Τόσο απλά.

Τα «θύματα»…

«Θύματα» στον αθλητισμό είναι αυτοί που χάνουν όχι για καθαρά αγωνιστικούς λόγους, αλλά αυτοί που βλέπουν ότι επικρατούν άλλοι εξωαθλητικοί παράγοντες και σκοπιμότητες στην αγωνιστική εικόνα τους.

Στον επαγγελματικό αθλητισμό, μάλιστα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Κι όλα αυτά γιατί κρίκοι του συστήματος και εν προκειμένου οι διαιτητές, αντί να κάνουν αυτά που επιτάσσουν οι κανόνες σε ότι τους αφορά, εξελίσσονται σε πρωταγωνιστές και ρυθμιστές των αποτελεσμάτων, με άλλα λόγια κρίνουν την μοίρα των βασικών πρωταγωνιστών που είναι οι αθλητές και οι προπονητές.

Το κακό στην υπόθεση είναι ότι οι μόνοι που μπορούν να θέσουν τα δάχτυλο στις πληγές, δηλαδή οι υπηρέτες του Τύπου, σιωπούν για δικούς τους λόγους.

Το ποιο κακό είναι ότι οι ίδιοι έρχονται εκ των υστέρων και ασκούν κριτική όχι στους βασικούς πρωταγωνιστές του «δράματος», αλλά σ’ αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες. Οι ίδιοι βέβαια παραμένουν πάντα στο απυρόβλητο ως «αντικειμενικοί» υπηρέτες της αλήθειας, τις δικής τους και μόνο αλήθειας, ανεξάρτητα αν αυτή υπηρετεί ή όχι σκοπιμότητες…

------------

Υ.Γ.: Η άποψη μου μπορεί να θεωρηθεί από αρκετούς «οπαδική», αλλά ενέχει την απόλυτη αλήθεια των γεγονότων. «Μεγαλύτερο και ποιο επιστημονικό χειρουργείο» από διαιτητές δεν έχει υπάρξει απ’ αυτό του 5ου και τελευταίου αγώνα της φετινής σειρά των PayOffBasket σε βάρος του Ολυμπιακού και κανείς να μην ξεγελιέται από το τελικό σκορ και την εικόνα του τελευταίου 4λέπτου.

Ας ελπίσουμε ότι από την νέα χρονιά θα δούμε διαιτητές και δημοσιογράφους του αθλήματος με «κοχόνες», μπας και δούμε δίκαιους και πραγματικά αθλητικούς αγώνες… αν το «σύστημα» σταματήσει να έχει μονομέρεια…

«Διογένης ο κρατών και τον Φανόν»

Vukentra.gr

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση



«ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ» - 22 ρεμπέτικα πορτρέτα –του Ηλία Βολιότη Καπετανάκη

Στέγαστρο ΣΜΑ Περιστερίου: Το νέο μεγάλο Περιβαλλοντικό, Πολεοδομικό και Διαχειριστικό «ΣΚΑΝΔΑΛΟ» της Διοίκησης Παχατουρίδη (Βίντεο-Φωτό)

" Η Διοίκηση Ανδρέα Παχατουρίδη «Καταπατά νόμους, μολύνει & αδιαφορεί για υγεία των κατοίκων, μόνο για λίγες χιλιάδες ευρώ». Κατασκευάζει «παράνομο» μεταλλικό Στέγαστρο για να καλύψει τις παράνομες εγκαταστάσεις επεξεργασίας και μεταφόρτωσης σκουπιδιών στο Αμαξοστάσιο, αυθαίρετα και χωρίς άδεια, ώστε να «καλύψει» το τι δηλητήρια «ταΐζει» κατοίκους και εργαζόμενους … "

Περιστέρι: Μεγάλο Σκάνδαλο αιρετών, με απαλλοτριωμένα οικόπεδα - “Πληρώθηκαν” αλλά συνεχίζουν να τα “έχουν” - Το εμπορικό κέντρο ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ, το “Πάρκινγκ” του και ο κ. Παχατουρίδης

" Ο Δήμος Περιστερίου, πλήρωσε πολύ ακριβά οικόπεδο διαχρονικού αιρετού της Πόλης, για να κάνει διάνοιξη δρόμου σε κεντρικό σημείο, σύμφωνα με το ισχύον πολεοδομικό σχέδιο. Παρόλα αυτά, όμως 15 χρόνια μετά αυτό παραμένει στους αρχικούς ιδιοκτήτες του, αυξάνοντας την εμπορική αξία της ακίνητης περιουσίας τους. Δείτε ποιόν αφορά και πως έχει μεθοδευτεί η όλη κατάσταση… "

Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία: Η ριξηκέλευθη πρόταση του Vukentra.gr για όλα τα θέματα που απασχολούν αλλά και συνθέτουν την Β/θμια Εκπαίδευση

" Για την πραγματική εκπαίδευση, ακόμη δεν έχει διατυπωθεί τίποτα, στον εθνικό διάλογο που κατά πολλούς θεωρείται προσχηματικός, προκειμένου η Κυβέρνηση να περάσει αυτά που θέλει. Το Vukentra.gr, καταθέτει τη δική του, αιρετική κατά μία άποψη αλλά και ιδιαίτερα «επαναστατική» για τα σημερινά δεδομένα. Διαβάστε την και διατυπώστε τις δικές σας προτάσεις…. "

Περιστέρι Αττικής: Διαπλοκή, διαφθορά ή ανικανότητα των υπηρεσιών του ή κάποιος τα «παίρνει»; Ο Δήμαρχος κ. Παχατουρίδης οφείλει να απαντήσει άμεσα…

" «Άγνωστοι» εκμεταλλεύονται τα διαφημιστικά ταμπλό των στάσεων χωρίς να πληρώνουν τίποτα στο Δήμο. Ο Δήμαρχος της Πόλης κ. Ανδρέας Παχατουρίδης, οφείλει να ερευνήσει άμεσα το θέμα και να δώσει απαντήσεις … Άλλως θα μείνει η εντύπωση ότι η Διοίκησή του «γνωρίζει» και σιωπά, με ότι κι αν αυτό σημαίνει… είτε ότι κάποιος τα «παίρνει», είτε ότι… "