Αντώνης Λιάκος: Για όλα φταίνε οι Προηγούμενοι και η Ελληνική Κοινωνία – Ο διάλογος για την Παιδεία «πρέπει» να μπει στα εξής Καλούπια… και να δώσει τα εξής…

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά Υπουργείο Παιδείας


Στις 24 Δεκεμβρίου, δόθηκε στην δημοσιότητα κείμενο του προέδρου της Επιτροπής για τον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία, συνταξιούχου πλέον Καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Αντώνη Λιάκου με τίτλο «Αφετηριακές θέσεις για τον Διάλογο για την Παιδεία». Θέσεις του επίσης περιλαμβάνονται στην «Εισήγησή του στην πρώτη συνάντηση εργασίας της επιτροπής διαλόγου για την παιδεία» (τη Δευτέρα 28.12.2015)

Όπως, όλα τα καλά που συμβαίνουν σ’ αυτή την χώρα τα τελευταία δύσκολα χρόνια, έτσι κι αυτή τη φορά, συνταξιούχοι και απόμαχοι της ζωής έχουν ορισθεί να «χαράξουν» και προδιαγράψουν το μέλλον, ειδικότερα δε στην Παιδεία, για την οποία, όλοι μα όλοι οι πολιτικοί ταγοί της αυτό το διάστημα των μνημονίων έχουν μία ιδιαίτερη προτίμηση σε «πεφωτισμένους» αυτής της κατηγορίας.

Το αποτέλεσμα, βέβαια, είναι πάντα «σούπα» προσωπικών ιδεοληψιών και εμμονών, που δεν λαμβάνουν υπόψη την πραγματική εκπαιδευτική και γιατί όχι τεχνολογική επανάσταση που συντελείτε στον χώρο της παιδείας τα τελευταία 15 χρόνια και κυρίως την σύνδεσή της με την πραγματική οικονομία και τον προγραμματισμό ανάπτυξης κάθε χώρας.

Όλοι, μα όλοι, πολιτικοί και διορισμένοι ταγοί του εκπαιδευτικού συστήματος, ένα στόχο και σκοπό είχαν και φαίνεται ότι έχουν και οι νέοι: Τις «αλλαγές» ή όπως τις ονομάζουν τις μεταρρυθμίσεις, όχι υπέρ της γνώσης, αλλά υπέρ των ψηφοφόρων τους, είτε αυτοί είναι εκπαιδευτικοί, είτε είναι γονείς. Τα «παιδιά», δηλαδή τους μαθητές, δεν τους «ρωτά» κανένας, πόσο μάλλον όταν δεν τους προσδιορίζουν το μέλλον που οι ίδιοι με τις «πεφωτισμένες νέες θέσεις» τους προδιαγράφουν.

Οι ίδιοι, δηλαδή οι ηγήτορες της εκπαίδευσης, - ας μη μιλάμε για Παιδεία, γιατί η λέξη αυτή προδιαγράφει άλλα πράγματα, όπως άλλο είναι το εκκλησιαστικό σύστημα των παπάδων και άλλο η θρησκεία-, ευαγγελίζονται διαρκώς την αναγέννηση της εκπαίδευσης στη χώρα μας, προπαγανδίζουν διαρκώς την δική τους μεταρρύθμιση, -ναι περί προπαγάνδας πρόκειται-, και αποφεύγουν να αναφέρουν ότι μία μεταρρύθμιση σε οιονδήποτε τομέα της κοινωνικής ή οικονομικής ζωής της χώρας απαιτεί για να δείξει αποτελέσματα χρόνο τουλάχιστον ίσο με αυτόν μίας γενιάς.

Δύο εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις υπήρξαν στην χώρα μας που έδωσαν αποτελέσματα κι αυτό γιατί είτε λόγω συγκυριών, είτε λόγω θέλησης της πολιτικής εξουσίας «μακροημέρευσαν».

Η πρώτη,είναι η μεταρρύθμιση της καταραμένης επαράτου χούντας του Παπαδόπουλου. Παρόλο, που οι πολιτικές ηγεσίες της Μεταπολίτευσης δεν την αναφέρουν ποτέ, λόγω αυτών που την σχεδίασαν και την επέβαλαν, είναι αντικειμενικά παραδεκτό ότι έδωσε αποτελέσματα, κρατώντας πέραν των άλλων την ποιότητα της εκπαίδευσης στα υψηλά επίπεδα που είχε αποκτήσει κατά την δεκαετία του ’60, παρά τις οικονομικές δυσκολίες εκείνης της εποχής.

Τι έγινε με την μεταρρύθμιση εκείνης της εποχής, της οποίας τα θεμέλια μπήκαν στο διάστημα 1968-70;

Απλά πράγματα. Κράτησαν τα καλά της μεταρρύθμισης Παπανούτσου στην Γενική Ελληνική Παιδεία και θεσμοθέτησαν για πρώτη φορά την οργανωμένη Δημόσια Επαγγελματική Εκπαίδευση, συνδέοντας και τους δύο εκπαιδευτικούς τομείς με την πραγματική οικονομία της χώρας και τον προγραμματισμό της για τα επόμενα χρόνια.

Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ήταν ελάχιστες, κυρίως προς την βελτίωση των παρεχόμενων σπουδών, γεγονός που οδήγησε τα ελληνικά ΑΕΙ στις κορυφαίες θέσεις παγκοσμίως με πρώτο και καλύτερο το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ακόμη εισήγαγαν τον θεσμό των ΚΑΤΕΕ, θεσμός που αντιστοιχούσε σε αυτό που το αμερικάνικο σύστημα ονομάζει «smallCollege», δηλαδή ιδρύματα μεταλυκειακής εκπαίδευσης διετούς διάρκειας σπουδών που παρήγαγαν τεχνολογικά και επαγγελματικά τεχνολογικά στελέχη για τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Η δεύτερη πραγματική και ουσιαστική μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης, έγινε με τον νόμο 1566/1985 που έβαλε τα θεμέλια για όλο το σύστημα της εκπαίδευσης στη χώρα μας. Το πόσο σωστός και απόλυτα μελετημένος ήταν ο νόμος αυτός, φαίνεται και από το γεγονός ότι αποτελεί ακόμη τον καταστατικό χάρτη της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης.

Υπήρξε, βέβαια, και ο νόμος Πλαίσιο για ΤΕΙ και ΑΕΙ, αλλά αυτός είχε στηθεί μόνο και μόνο για να κάνει Καθηγητές Πανεπιστημίου μέσα σε «μία νύκτα», όλους όσους είχαν την «πρόνοια» να ενταχθούν ελεώ των πάλε ποτέ παντοδύναμων Καθηγητών ΑΕΙ, στο εκπαιδευτικό σύστημά τους, ακόμη κι ως εργαλειοδότες των εργαστηρίων. Για τη καθηγητοποίηση τους μάλιστα «εφευρέθηκαν» Τμήματα και Ειδικότητες που δεν υπήρχαν πουθενά στον κόσμο, ενώ και οι ίδιοι σπάνια καθηγητοποιήθηκαν με το βασικό γνωστικό αντικείμενο τους, αλλά επέλεξαν διάφορες φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές εκφάνσεις τους, πολλές φορές άσχετο και με αυτές.

Από εκεί και μετά, η πολύ ισχυρή και μεγάλη διαπλοκή Καθηγητικού Κατεστημένου ΑΕΙ και ΤΕΙ με το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, άφησε άθικτα τα ιδρύματα της Τριτοβάθμιας να γιγαντώνονται, αυξάνοντας διαρκώς τα προνόμια του εκπαιδευτικού προσωπικού τους, ενώ η Α/θμια και Β/θμια Εκπαίδευση έγινε τελικά το πεδίο πειραματισμών της κάθε ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, που αντί να ενσκύψει στα συμμάζεμά τους, επιδόθηκε για ψηφοθηρικούς λόγους σε αέναες μεταρρυθμίσεις.

Συνολικά, δεν έχει υπάρξει Υπουργός Παιδείας σε όλο το διάστημα της Μεταπολίτευσης που να μην επιχείρησε μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Α/θμια και Β/θμια Εκπαίδευση, με όλα τα γνωστά σήμερα αποτελέσματα.

Διάλογος χωρίς προαπαιτούμενα, αλλά με νομοσχέδια…

Ο λαός λέει «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζει το καράβι»… Φαίνεται ότι η Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας κάπου τα έχει μπερδέψει, μέσα στην αγωνία της να τηρήσει τα υποσχημένα με την υπογραφή του 3ου μνημονίου. Θέλει και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Το πώς θα τα καταφέρει θα φανεί το επόμενο χρονικό διάστημα μέχρι τον Απρίλιο του 2016 που είναι και η καταληκτική ημερομηνία για την «συμμόρφωση» της με όσα ορίζει η μνημονιακή συμφωνία με τους εταίρους ή αν θέλετε τους θεσμούς.

Αυτός είναι και ο λόγος που ξαφνικά και έξω από τα προεκλογικά ντεσού της, εξάγγειλε ξαφνικά τον Εθνικό Διάλογο για την Παιδείας, «έτσι χωρίς πρόγραμμα».

Για να εξηγούμαστε… Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έχει πρόγραμμα για τις μεταβολές που θέλει να επιβάλει στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Το ονομάζει μάλιστα «μεταρρύθμιση». Είναι πράγματι ή όχι;

Το πρώτο και «ποιο καλό και καρποφόρο» στάδιο της μεταρρύθμισης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Για όποιον είναι αποστασιοποιημένος από την πολιτική και τον συνδικαλιστικό εναγκαλισμό των κομμάτων, αλλά έχει γνώση του εκπαιδευτικού συστήματος, είναι φανερό ότι τόσο η προηγούμενη πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας υπό τον κ. Αριστείδη Μπαλτά, όσο και η σημερινή υπό τον κ. Νίκο Φίλη, επιχείρησε και επιχειρεί, -η πρώτη άγαρμπα και ετσιθελικά ενώ η δεύτερη με επίφαση δημοκρατικότητας και αξιοκρατίας-, μία βαθειά μετάλλαξη, -την ονομάζει μεταρρύθμιση-, του εκπαιδευτικού συστήματος που στοχεύει σε ένα και μοναδικό αποτέλεσμα. Αυτό της ποδηγέτησης της διοικητικής της πυραμίδας σε όλα τα επίπεδα, από την Α/θμια έως την Τριτοβάθμια.

Ενδεικτικό σ’ αυτό είναι ότι όλα τα μέχρι σήμερα νομοσχέδια και συνολικά νομοθετικές πρωτοβουλίες που έχουν υλοποιηθεί ή βρίσκονται στο στάδιο της ψήφισης τους στη Βουλή, είναι αφιερωμένα και στοχοποιούν την αλλαγή που επιχειρείται στην διοίκηση της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης (για την Τριτοβάθμια έπεται το νομοσχέδιο).

Ας μην γελιέται κανείς, ότι μετά τους Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης, σύντομα και οι Διευθυντές Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης που θα επιλεγούν θα ανήκουν πολιτικά και συνδικαλιστικά στο σύνολό τους ή σχεδόν στο σύνολό τους στα δύο συγκυβερνώντα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Ενδεικτικά, κρατείστε δύο ονόματα, α) Αλεξόπουλος & β) Μορμόρης. Και οι δύο είναι υποψήφιοι και οι δύο σύμφωνα με όσα διακινούνται στις περιφέρειες τους θα επιλεγούν «αξιοκρατικά» ως Διευθυντές Εκπαίδευσης στην περιοχή που υπηρετούν.

Το κόλπο ή αν θέλετε το «όπλο» στην φαρέτρα των εμπνευστών ποδηγέτησης της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η «Συνέντευξη» όπου θα κριθούν όλα, αφού με αυτή μπορούν να καλυφθούν πολύ εύκολα τα «μόρια που θα λείπουν».

Σύντομα, μετά το τέλος του σχολικού έτους που τρέχει, θα υπάρξει το ίδιο μοντέλο επιλογής και για τους Διευθυντές των σχολικών μονάδων που θα απομείνουν μετά από τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις τον Ιούνιο – Ιούλιο του 2016.

Οι περισσότεροι, θα αναρωτηθούν πως αυτό μπορεί να συμβεί, όταν οι σημερινοί Διευθυντές σχολικών μονάδων της Α/θμιας και Β/θμιας, έχουν επιλεγεί και ορισθεί για δύο σχολικά έτη.

Απλά πράγματα. Με το τελικό νομοσχέδιο που θα προκύψει τον Απρίλιο, στο οποίο θα αποτυπωθούν οι προτάσεις για τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, θα προβλεφθεί με διάταξη η πρόωρη περαίωση της θητείας τους και η επιλογή των νέων Διευθυντών, όπως και των στελεχών διοίκησης, εκτός βέβαια από τους Σχολικούς Συμβούλους για τους οποίους προορίζεται άλλος ρόλος από αυτόν που έχουν σήμερα..

Ο Εθνικός Διάλογος, έτσι για να γίνει προκειμένου να καλύψει προαποφασισμένες αλλαγές…

Είναι κοινά αποδεκτό, άσχετα αν για διαφόρους λόγους δεν ομολογείται-, ότι το σύνολο σχεδόν των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, προέρχεται ή τουλάχιστον έχει εντρυφήσει πολιτικά και επαγγελματικά στην λεγόμενη «πρακτική ΠΑΣΟΚ, πόσο μάλλον οι συνταξιούχοι που τελευταία καταλαμβάνουν διάφορες θέσεις Ευθύνης, έμμισθες ή μη, στο σύστημα της εκπαίδευσης. Όλοι αυτοί και όχι μόνο, έχουν την εμπειρία της λήψης συλλογικής απόφασης, από τους μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ την εποχή της παντοδυναμίας του.

Η αρχική πρόταση, ξεκινούσε πάντα από την κορυφή με τον διάλογο που ακολουθούσε να είναι πάντα πολύ έντονος στις διάφορες οργανώσεις, σε όλα τα επίπεδα της κομματικής και συνδικαλιστικής οργάνωσής του. Στο τέλος του «διαλόγου» ο συγκερασμός των προτάσεων έδινε πάντα την αρχική πρόταση, αν και ενίοτε υπήρχε διαφορετική φραστική διατύπωση.

Το ίδιο, με μία μικρή διαφορά θα γίνει και τώρα με τον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία, που κατά παγκόσμια πρωτοτυπία ξεκίνησε χωρίς προαπαιτούμενα, δηλαδή χωρίς αρχικό σκελετό προτάσεων.

Η διαφορά, αυτή θα είναι στο τελικό «συμπύκνωμα» όσων θα προταθούν και συζητηθούν. Αυτό είναι ήδη προαποφασισμένο, αφού η Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, αλλά και η Κυβέρνηση, δεν μπορεί να παρεκλίνει απ’ όσα συμφώνησε το τέλος Αυγούστου με τους Θεσμούς. Με άλλα λόγια, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι όσα ορίζει η Έκθεση ΟΟΣΑ του 2011, έστω και επικαιροποιημένα στην σημερινή συγκυρία.

Το ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι: «Ποιος ο λόγος να υπάρξει ο Εθνικός Διάλογος»; Η απάντηση είναι απλή.

Εκτόνωση σε όσους είχαν αντιδράσει στην «μεταρρύθμιση» που επιχείρησαν να περάσουν οι κ.κ. Διαμαντοπούλου και ο Αρβανιτόπουλος, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι ακολουθούν τις νόρμες του 1ου & 2ου Μνημονίου. Ως γνωστό, αντιδρώντες ήταν οι εκπαιδευτικοί, αλλά και οι φοιτητές και μέλη των ΔΕΠ ΑΕΙ &ΤΕΙ που πολιτικά, κομματικά και συνδικαλιστικά πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε με την πρώτη, είτε με την δεύτερη πολιτική μορφή του.

Τα ήξεις, αφίξεις του Προέδρου της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου… που προδιαγράφουν το τελικό αποτέλεσμα…

Όποιος μπορεί να διαβάσει πίσω από τις λέξεις των όσων ο κ. Αντώνης Λιάκος διατύπωσε πρώτα με το πόνημα του που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 24.12.2015 με τίτλο «Αφετηριακές θέσεις για τον Διάλογο για την Παιδεία», όπως και όσων περιλαμβάνονται στην «Εισήγησή του στην πρώτη συνάντηση εργασίας της επιτροπής διαλόγου για την παιδεία», σήμερα 28.2.2015, θα διαπιστώσει ότι λέει τα πάντα, χωρίς να λέει τίποτα, ενώ αναιρεί σε αρκετά σημεία, όσα λέει πρωθύστερα στα κείμενα του που ομολογουμένως είναι τεράστια και θέλουν σημειολογική αποδελτιοποίηση προκειμένου να γίνει αντιληπτό του πού θα πάνε τα πράγματα, κατά την άποψή του.

Σημαντικό και σημαδιακό είναι ότι στα δύο κείμενα του αναφέρει ότι για όλα τα δεινά του εκπαιδευτικού συστήματος φταίνε όλοι οι προηγούμενοι, ακόμη και η Ευρώπη (απέτυχε να διατυπώσει πειστικά οράματα για το μέλλον, αναφέρει χαρακτηριστικά) και ταυτόχρονα, ρίχνει κατά τη λαϊκή αργκό το μπαλάκι στην Κοινωνία αναφέροντας χαρακτηριστικά:

«Το γεγονός αυτό (σ.σ. οι αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις) θέτει τα ζήτημα μήπως η ελληνική κοινωνία δεν έχει ένα όραμα για το μέλλον της, μήπως το φαντασιακό για την παιδεία αποτυπώνει ένα κατακερματισμένο κοινωνικό σώμα, χωρίς κοινές επιδιώξεις, το οποίο αντιμετωπίζει ευκαιριακά το παρόν του και χωρίς προοπτική; Ενδεχομένως ναι. Είναι σύμπτωμα ότι κάτι δεν λειτουργεί στην κοινωνία, στον τρόπο που αναπτύσσεται».

Προαναγγέλει, ο κ. Αντώνης Λιάκος, ότι θα υπάρξει βαθιά και βιαία (λόγω έλλειψης χρόνου) αλλαγή του σημερινού στάτους στο εκπαιδευτικό σύστημα,

α) στο επίπεδο ορισμού της «ποιότητας» των βαθμίδων εκπαίδευσης,

β) στο επίπεδο υποχρεωτικού διαχωρισμού των μαθητών για την κατεύθυνση εκπαίδευσης και τα γνωσιακά αντικείμενα που θα ακολουθήσουν,

γ) στη δομή, οργάνωση και σύνθεση των σχολικών μονάδων,

δ) τον διαχωρισμό της Β/θμιας εκπαίδευσης σε δύο βασικά γνωστικά αντικείμενα και τη σύνδεση τους με την Τριτοβάθμια και

ε) τον περιορισμό των υπαρχόντων ειδικοτήτων εκπαιδευτικών.

Ενδεικτικά, αναφέρει στα δύο κείμενά του…

α) «Οι δυο πρώτες βαθμίδες πρέπει να γίνουν πεδία πειραματισμών προς την κατεύθυνση της σφαιρικής εκπαίδευσης. Η εγκύκλια εκπαίδευση έχει βουλιάξει στο τέλμα εδώ και δεκαετίες. Έχει πάψει να αναρωτιέται τι είδους πολίτες δημιουργεί. Το σχολείο χρειάζεται να απελευθερωθεί από ένα πρόγραμμα παρωχημένο, που φορτώνει τα παιδιά και τους γονείς τους κουραστικές, ανούσιες και κατακερματισμένες γνώσεις. Οι μαθητές από παθητικοί αποδέκτες γνώσεων πρέπει να μάθουν τη μέθοδο να λύνουν προβλήματα και να χειρίζονται πληροφορίες. Να μάθουν να μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν».

β) « Ένα από τα σημαντικότερα, ίσως το πιο σημαντικό πρόβλημα  είναι η απελευθέρωση του Λυκείου από τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά συστήματα, διαχωρίζουν τους μαθητές αναλόγως των επιδόσεών τους από πολύ νωρίς, από την πιο τρυφερή ηλικία  και τους τροχιοδρομούν σε παράλληλα συστήματα. Πρόκειται για μια λογική ταξικού διαχωρισμού (class segregation). Επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε παρόμοιο αυστηρό σύστημα, η στιγμή του διαχωρισμού γίνεται μέσω του μηχανισμού των εξετάσεων προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πρόβλημα αυτό έχει εντοπιστεί από το 1985. Το πρόβλημα της σχέσης της εγκύκλιας εκπαίδευσης με την τριτοβάθμια έχει γίνει ο γόρδιος δεσμός κάθε μεταρρύθμισης. Δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς παρά με ένα ριζοσπαστικό τρόπο. Σύντομα μια ομάδα εργασίας θα φέρει σε συζήτηση τους σχετικούς προβληματισμούς».

γ) «Θα πρέπει επίσης να έχουμε συνείδηση ότι η κυβέρνηση είναι εξαναγκασμένη  να παίρνει υπόψη της δεσμεύσεις που προέρχονται από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΟΣΑ, και από τις μνημονιακές υποχρεώσεις. Στις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών υπάρχουν διαπιστώσεις στις οποίες έχουμε καταλήξει και εμείς, προτάσεις σωστές, αλλά και προτάσεις που δεν συμφωνούν με τις αρχές μας ή εκτός ελληνικής πραγματικότητας.   Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ανήκει σε έναν αλληλοσυνδεόμενο κόσμο εκπαιδευτικών συστημάτων,   οφείλει να επικοινωνεί και να βρίσκεται σε αλληλόδραση με αυτά, και στο διεθνές πεδίο δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς τις κυρίαρχες τάσεις  εκπαιδευτικής πολιτικής».

δ) «Ένα τεράστιο πρόγραμμα απέναντι στο οποίο υπάρχει ερωτηματικό, σε πολλές απαντήσεις, είναι η επαγγελματική και τεχνική εκπαίδευση, η οποία περιλαμβάνει όλη την κλίμακα, από τα επαγγελματικά και τεχνικά λύκεια έως το Πολυτεχνείο και τις ιατρικές σχολές. Κάθετη ή οριζόντια οργάνωση; Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση, και εδώ θα πρέπει να κινηθούμε και με τη διεθνή εμπειρία».

ε) «Μια άλλη καταλυτική αλλαγή, που προκύπτει από αυτή την πρώτη διαβούλευση,  αφορά το  πρόβλημα  της εκπαίδευσης και της επανεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών, τόσο των δασκάλων όσο και προπαντός των καθηγητών, και σύντομα μια επιτροπή θα παρουσιάσει τα πορίσματά της. Σήμερα οι καθηγητές, ως προς το τι διδάσκουν, είναι ηρωϊκά αυτοδίδακτοι, και συχνά διδάσκουν μαθήματα που ουδέποτε διδάχτηκαν  στο πανεπιστήμιο. Πάνω από 100 ειδικότητες συνωστίζονται στα αναλυτικά προγράμματα. Αυτά όλα οφείλουν να αλλάξουν, και θα αλλάξουν μέσω της εκπαίδευσης του νέου στελεχικού δυναμικού της εκπαίδευσης και την επανεκπαίδευση των υπηρετούντων».

Για όποιον, εντρυφήσει στα ποιο πάνω, θα γίνει κατανοητό ότι ο Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία», έχει ήδη δώσει τα τελικά συμπεράσματά του. Αυτό που απομένει είναι αυτά να «ντυθούν» με την κατάλληλη γλωσσική επένδυση ώστε να γίνουν εύπεπτα απ’ όλους όσους μέχρι σήμερα ανησυχούσαν με το αν θα γίνει νέο ξεκίνημα ή θα υπάρξει επαναφορά των όσων είχαν προδιαγράψει με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες τους οι κ.κ. Άννα Διαμαντοπούλου και Κων/νος Αρβανιτόπουλος.

Η μεταρρύθμιση είναι μία και έχει περιγραφεί στην βασική της δομή από το 1ο Μνημόνιο. Τα υπόλοιπα είναι απλώς αλλαγές της μουσικής υπόκρουσης προκειμένου να πεισθούν οι άπιστοι που γαλουχήθηκαν με το πνεύμα τη επανάστασης κατά της Τρόικας, συγνώμη των Θεσμών..

Εκπαιδ-άρχης

Vukentra.gr

Ακολουθούν τα δύο κείμενα του κ. Λιάκου και η ανακοίνωση για τον τρόπο συμμετοχής στον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία μέσω της σχετικής εφαρμογής που άνοιξε στο http://dialogos.minedu.gov.gr

………………………………………….

Αφετηριακές θέσεις για τον διάλογο για την Παιδεία (του Αντώνη Λιάκου)

Ο Εθνικός και Κοινωνικός Διάλογος για την Παιδεία

Είναι βαθειά διαδεδομένη ανάμεσα στους πολίτες αυτής της χώρας η πεποίθηση ότι η παιδεία και η εκπαίδευση μπορούν να δώσουν χέρι βοήθειας στην κοινωνία μας να βγει από την κρίση. Αλλά πώς η πεποίθηση θα μετουσιωθεί σε πράξη και δεν θα μείνει ως μια ακόμη ρητορική άσκηση; Πώς η φράση Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, που δικαίως θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας μας, θα αποκτήσει νόημα σήμερα; Είναι γεγονός ότι το ζην και το ευ ζην των πολιτών, η υγεία και η εκπαίδευση δέχτηκαν τα ισχυρότερα πλήγματα από την οικονομική κρίση και τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν για να τη θεραπεύσουν. Η εκπαίδευση όμως είχε χάσει την προωθητική της δύναμη πολύ πριν την κρίση, και με την κρίση πολλαπλασιάστηκαν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Μέρος αυτής της κρίσης ήταν και οι πολιτικές που αντιμετώπισαν την εκπαίδευση αποκλειστικά ως οικονομικό μέγεθος, τεχνοκρατικά, με ενίσχυση των ιεραρχιών, διαπνεόμενες από τιμωρητικό πνεύμα απέναντι στο χειραφετητικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης και τους λειτουργούς της. Πολιτικές που αποχύμωσαν την εκπαίδευση από την παιδεία και δυσφήμισαν τον όρο και την έννοια μεταρρύθμιση. Πώς θα ξαναδώσουμε στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις το βάρος που είχαν στην ιστορία μας; Πώς θα ξαναβρούμε το νήμα που μας ενώνει με τις προσπάθειες του Εκπαιδευτικού Ομίλου, του Δελμούζου, του Γληνού και της Ρόζας Ιμβριώτη, του Κακριδή, του Παπανούτσου και του Δημαρά, με τα ιδεώδη της δημοκρατικής μας Μεταπολίτευσης; Η ελληνική κοινωνία έχει μια μεγάλη παρακαταθήκη ιδεών και θέλησης, διαθέτει ανθρώπους ικανούς, και προπαντός η ίδια, παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς στους οποίους είναι αναγκασμένη να πορεύεται, δεν έχει χάσει το αίσθημα ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Συνεχίζει να θεωρεί την εκπαίδευση των νέων ως ένα από τα υπέρτατα αγαθά για τα οποία πρέπει να μεριμνά το κράτος.

Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στην ιστορία ήταν συνώνυμες με τις επιδιώξεις των ανθρώπων να δημιουργήσουν ιδεώδεις κοινωνίες. Δυστυχώς όμως σήμερα, η κυρίαρχη τάση διεθνώς είναι να θεωρείται η εκπαίδευση όχι πλέον κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα που απορρέει από αυτή καθεαυτή την ιδιότητα του πολίτη, αλλά υπηρεσία, μετρήσιμο οικονομικά προϊόν. Η ανταγωνιστικότητα, η ποσοτικοποίηση των παραμέτρων, οι αλλεπάλληλες εξετάσεις, ο κατακερματισμός της γνώσης, η απόκτηση όχι γνώσεων αλλά δεξιοτήτων, η προσαρμοστικότητα στην αγορά, αντικατέστησαν τα εκπαιδευτικά ιδεώδη του Ανθρωπισμού και του Διαφωτισμού. Ως αγαθό η εκπαίδευση έγινε επίζηλο αντικείμενο ιδιοποίησης. Ο τεχνοκρατισμός και ο διευθυντισμός αντικατέστησαν την κοινότητα, ο αποκλεισμός την ενσωμάτωση. Αντί στοχαστικής απόλαυσης, αναβλύζει άγχος· το πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης επισκιάζεται από τον ανταγωνισμό. Η Παιδεία, ως αυτάρκες ιδεώδες, δεν κατοικεί πλέον στους εκπαιδευτικούς θεσμούς.

Δυστυχώς, στο σημείο που έχουμε φτάσει, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η εκπαίδευση δεν συνδέεται πλέον με την ελπίδα. Κατά συνέπεια, χρεωνόμαστε όλοι με ένα καθήκον βαρύτερο: την αποτροπή της απελπισίας. Η απουσία συλλογικών και συνεκτικών οραμάτων είναι μια κοινή διαπίστωση. Αυτή η έλλειψη ελπίδας προκαλεί μια κατάρρευση του νοήματος. Έχει καταρρεύσει το σύστημα νοημάτων που συνδέει το άτομο με την κοινωνία, το παρόν με το μέλλον αλλά και με την ιστορία του. Αυτή η απουσία σημασιοδότησης έχει κατακλυσμιαίες και καταστροφικές συνέπειες στις κοινωνικές και στις πολιτικές συμπεριφορές, στην κοινωνική συμβίωση, στον καθημερινό βίο. Το διαπιστώνουμε στις πολιτικές αλλά και στις καθημερινές συμπεριφορές, στην αδιαφορία, στις καταστροφές και στην επιθετικότητα που ενδημούν εντός και εκτός του σχολικού περιβάλλοντος. Αν δεν ανταποκριθεί η παιδεία και η εκπαίδευση σ’ αυτό το καθήκον, ποιος μπορεί να το αναλάβει; Αν δεν δεσμευθεί η πολιτική ηγεσία αλλά και η εκπαιδευτική κοινότητα που εργάζεται σε όλες τις βαθμίδες, συμπεριλαμβανομένων των δασκάλων, των μαθητών και των γονέων τους, πώς μπορεί να συγκροτηθεί, να αρθρωθεί και να μπει στην πράξη ένα σχέδιο που θα ξαναφέρει στην εκπαίδευση τη μάθηση, που θα αποτρέψει την απίσχναση της εκπαίδευσης σε κατάρτιση και θα την ενυδατώσει πάλι με τους χυμούς της πνευματικής καλλιέργειας; Πώς θα κάνουμε πάλι την εκπαίδευση κιβωτό προσδοκιών για το συλλογικό ευ ζην;

Πρέπει να συζητήσουμε ένα εθνικό σχέδιο ανάταξης της παιδείας σε όλες τις βαθμίδες της· ένα σχέδιο το οποίο θα είναι πραγματοποιήσιμο, θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των εκπαιδευτικών, των εκπαιδευόμενων και των πολιτών· ένα σχέδιο ρεαλιστικό αλλά με πνοή αλλαγών που θα αφορούν τη μορφή, τις διαδικασίες και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης· ένα σχέδιο ανοιχτό στον πειραματισμό, ικανό να αλλάζει μέσω του αναγκαίου αναστοχασμού και επανασχεδίασης των στόχων, των μέσων και των αποτελεσμάτων του τέλος ένα σχέδιο που να δημιουργεί εμπιστοσύνη, ένα σχέδιο φιλολαϊκό.

Εξίσου σημαντική με το περιεχόμενο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι η διαδικασία και η μέθοδος επίτευξης της. Μέθοδος και περιεχόμενο είναι αλληλένδετα, η εκπαιδευτική κοινότητα δεν εφαρμόζει αλλά συμμετέχει στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το μεταρρυθμιστικό έργο δεν μπορεί να φέρει καρπούς με την εφαρμογή των κανόνων μόνο. Η επιτυχία των μεταρρυθμίσεων επομένως θα κριθεί από την ανασυγκρότηση των εκπαιδευτικών κοινοτήτων και από τη δημιουργική συμμετοχή τους. Όλα αυτά βέβαια ενδέχεται να μείνουν ως εκδήλωση αγαθών προθέσεων, ως άλλο ένα κεφάλαιο στην καταγραφή των μεταρρυθμίσεων που δεν έγιναν, αν ο διάλογος είναι ατέρμονος, χωρίς ιεραρχήσεις αναγκών, χωρίς συγκεκριμένα αποτελέσματα, αν κατακερματιστεί σε επί μέρους και ασύνδετες μεταξύ τους και με τον τελικό στόχο επιδιώξεις και αιτήματα. Και ναι μεν η χώρα βρίσκεται σε βαθειά οικονομική δυσπραγία και πενία μέσων, αλλά στη σφαίρα της εκπαίδευσης ο υποκειμενικός παράγοντας διαθέτει μια δυναμική υπέρβασης των εξωτερικών περιορισμών κατά πολύ ισχυρότερη από ό,τι σε άλλα πεδία δραστηριοτήτων. Γι’ αυτό άλλωστε η εκπαίδευση μπορεί να γίνει η προωθητική δύναμη της κοινωνικής ανάταξης.

Η κρίση την οποία βιώνουμε αποδείχτηκε ότι δεν έχει παροδικά χαρακτηριστικά. Η ελληνική κοινωνία, όπως άλλωστε και οι άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, έχουν εισέλθει σε μια περίοδο ύφεσης, δυσπραγίας, μεγέθυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, ανατροπής των μεταπολεμικών συνθηκών που έθεσαν την εκπαίδευση στο επίκεντρο του κοινωνικού κράτους. Οι κρίσεις αστάθειας είναι συνεχείς, καθιστώντας τους εκπαιδευτικούς θεσμούς οικονομικά τρωτούς. Οι μεταναστευτικές κρίσεις επίσης αλλάζουν τα δεδομένα της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης, όχι μόνο ως προς τη δυνατότητά της να απορροφήσει ομάδες αλλόγλωσσου μαθητικού πληθυσμού, αλλά και ως προς το διαμεσολαβητικό ρόλο που μπορεί να αναλάβει, ώστε να προλάβει συγκρούσεις που ανακύπτουν από πολιτισμικές και νοοτροπιακές διαφορές. Τέλος, με τις ιδεολογίες μίσους να ρηγματώνουν το πρόσωπο του πολιτισμού μας, η εκπαίδευση, τόσο ως διαδικασία μέσω της οποίας δομούνται κοινότητες όσο και ως περιεχόμενο μέσω του οποίου ενσταλλάσσονται ανθρωπιστικά ιδεώδη στη νέα γενιά, οφείλει να επωμιστεί τον ρόλο της διαμόρφωσης χαρακτήτων και προσωπικοτήτων. Πρόκειται για δυσκολίες και καθήκοντα που καθιστούν την εκπαίδευση και την μεταρρύθμισή της κεντρικό εγχείρημα των σύγχρονων κοινωνιών. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις επομένως χρειάζεται να έχουν ολικό χαρακτήρα τόσο ως προς τη θεσμική τους διάσταση, όσο και ως προς το περιεχόμενό τους.

Χρειάζονται βαθιές και σωστικές παρεμβάσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αλλά εκείνη που είναι νεκρή, είναι το λύκειο. Το εκπαιδευτικό σύστημα και η σχεδόν ολοκληρωτική εξάρτηση των μαθητών από θεσμούς παραπαιδείας για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει μετατρέψει αυτή την βαθμίδα της εκπαίδευσης σε ένα διάδρομο για τις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Μια περίοδος στην οποία ο νεανικός πληθυσμός της χώρας θα έπρεπε να διαμορφώνει την προσωπικότητά του και να αποκτά πρόσβαση στον κόσμο της γνώσης και του πολιτισμού, εξαντλείται σε έναν αγώνα άγονης γνώσης. Η απελευθέρωση του Λυκείου από το ζυγό των εξετάσεων είναι το πρώτο καθήκον. Έχουμε χρέος να επιστρέψουμε στ’ αγόρια και στα κορίτσια την κλεμμένη εφηβεία τους.

Οι δυο πρώτες βαθμίδες πρέπει να γίνουν πεδία πειραματισμών προς την κατεύθυνση της σφαιρικής εκπαίδευσης. Πώς θα ξανακερδίσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών για το σχολείο; Πώς θα αποσπάσουμε τους γονείς από το άγχος της επιτυχίας των παιδιών τους; Πώς θα υποκινήσουμε τη δημιουργικότητα στο δάσκαλο; Η εγκύκλια εκπαίδευση έχει βουλιάξει στο τέλμα εδώ και δεκαετίες. Έχει πάψει να αναρωτιέται τι είδους πολίτες δημιουργεί. Το σχολείο χρειάζεται να απελευθερωθεί από ένα πρόγραμμα παρωχημένο, που φορτώνει τα παιδιά και τους γονείς τους κουραστικές, ανούσιες και κατακερματισμένες γνώσεις. Το σχολείο πρέπει να λειτουργήσει με λιγότερο κόπο αλλά πιο έξυπνα. Αυτή τη δυνατότητα την προσφέρει η νέα ηλεκτρονική εποχή. Πρέπει να ξανασχεδιαστούν τα αναλυτικά προγράμματα, να ενισχύσουμε τη σχέση δασκάλων και μαθητών, την πρόσωπο με πρόσωπο διδασκαλία. Οι μαθητές από παθητικοί αποδέκτες γνώσεων πρέπει να μάθουν τη μέθοδο να λύνουν προβλήματα και να χειρίζονται πληροφορίες. Να μάθουν να μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν.

Η ανώτατη εκπαίδευση θέλει επίσης τολμηρό ανασχεδιασμό πανεπιστημίων, σχολών και τμημάτων. Το πρόβλημα των μετεγγραφών που βαραίνει οικονομικά τις οικογένειες, που ερημώνει τα περιφερειακά και επιβαρύνει τα κεντρικά πανεπιστήμια παραλύοντάς τα από το πλήθος, αποκαλύπτει κακό σχεδιασμό και προβληματική χωροθέτηση της ανώτατης εκπαίδευσης. Πρόκειται για ένα μεγάλο πρόβλημα που αφορά το μέλλον και τη βιωσιμότητα της ανώτατης εκπαίδευσης. Χρειάζεται στρατηγική ανασχεδιασμού του χάρτη της ανώτατης εκπαίδευσης, με συναίνεση και συζήτηση ασφαλώς, χωρίς παραχωρήσεις σε επί μέρους συμφέροντα αλλά και χωρίς το άγχος ότι πρόκειται για πρόφαση απολύσεων και περικοπών. Επίσης καμιά μεταρρύθμιση δεν μίλησε έως τώρα για τον πυρήνα της διδασκαλίας, για το σεμινάριο και την κατάργηση των αμφιθεάτρων, για τη δυνατότητα των φοιτητών να χτίζουν ελεύθερα το πρόγραμμά τους, για τον συνδυασμό επιστημονικών πεδίων στα πτυχία.

Ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός δεν έχει λάβει υπόψη του σοβαρά ως τώρα ότι βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δυο εποχών που χαρακτηρίζεται από μια ριζική αλλαγή τεχνολογικού περιβάλλοντος. Οι νέες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται είτε ως πανάκεια για τα όλα τα δεινά της εκπαίδευσης, είτε ως μια φτηνή λύση που μεταθέτει το κόστος της διδασκαλίας από το έμψυχο προσωπικό στις εταιρείες παραγωγής λογισμικού. Πρέπει να συλλάβουμε με τόλμη την έκταση και το βάθος των μεταβολών, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει αποσπασματικά. Απαιτεί ένα σχεδιασμό σε βάθος χρόνου, στον οποίο θα εμπλακεί η τεχνολογία, η παιδαγωγική επιστήμη και η φιλοσοφία των επιστημών και ο οποίος θα αφορά όλες τις παραμέτρους της εκπαίδευσης.

Τα προβλήματα είναι τόσο μεγάλα και σύνθετα, ώστε δεν αντιμετωπίζονται με την αλαζονεία των εκ των προτέρων έτοιμων λύσεων. Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία πρέπει να διερευνήσει και να καταγράψει τα προβλήματα. Να διευρύνει τον ορίζοντα προσδοκιών για τις αλλαγές στην εκπαίδευση και να συγκροτήσει μια ατζέντα αλλαγών με προοπτική για τις επόμενες δεκαετίες. Κυρίως πρέπει να εμφυσήσει στην πληγωμένη κοινωνία μας το πνεύμα των αλλαγών που η ίδια μπορεί να αναλάβει αυτομεταρρυθμίζοντας τον εαυτό της με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της και αυτοπεποίθηση. Οι προτάσεις θα περιλαμβάνουν αλλαγές που θα εισαχθούν με νομική μορφή, αλλά θα πρέπει να περιλαμβάνουν και προτάσεις για την αλλαγή νοοτροπιών και κλίματος στα σχολεία, προτάσεις μετεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών, προτάσεις για τα οικονομικά της εκπαίδευσης και τη σύνδεσή της με τις τοπικές κοινωνίες. Θα είναι προτάσεις που θα ανταποκρίνονται σε μια συνολική αλλαγή παραδείγματος στην εκπαίδευση και δεν θα συγκροτούν σε καμιά περίπτωση κατάλογο επί μέρους αιτημάτων.

Ο διάλογος έχει ορίζοντα τον Απρίλιο του 2016, οπότε θα πρέπει να έχει ετοιμασθεί η έκθεση με τα πορίσματά του προκειμένου να υποβληθεί στην πολιτική ηγεσία. Η διαδικασία του διαλόγου έχει τρείς πυλώνες. Την Εθνική Επιτροπή Διαλόγου, την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, και το ΕΣΥΠ.

Η πρώτη συνάντηση εργασίας θα γίνει τη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου. Θα είναι η πρώτη από τις τρεις συναντήσεις ολομέλειας έως τον Απρίλιο. Θα δημιουργηθούν ειδικές επιτροπές για ειδικά θέματα, με τη συμμετοχή ειδικών. Οι επιτροπές αυτές αφενός θα συγκεντρώσουν την εμπειρία των συντελεστών της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αφετέρου θα συνεργαστούν με επιστήμονες της εκπαίδευσης για τα ζητήματα αυτά. Στόχος του διαλόγου είναι να λειτουργήσει συνδυάζοντας εμπειρία και επιστημονική γνώση και να συνθέσει αναγνωρίζοντας διαφορές και αποκλίσεις. Στον διάλογο επίσης θα επιδιώξουμε το συντονισμό μας με τη διεθνή εμπειρία, καλώντας διακεκριμένους διεθνώς ειδικούς της εκπαίδευσης σε συναντήσεις εργασίας. Τα μέλη της επιτροπής θα πρέπει να δράσουν πρωτοβουλιακά στο χώρο τους με οργανωμένες συζητήσεις από τις οποίες θα προκύπτουν προτάσεις. Η επιτροπή διαλόγου δεν είναι μόνο οργανωτής συζητήσεων αλλά και δημιουργός ατζέντας για συζήτηση. Οι μεταρρυθμίσεις για να πραγματοποιηθούν χρειάζονται ευνοϊκό κλίμα και προσδοκίες στις οποίες θα ανταποκριθούν. Αυτές οι προσδοκίες υπάρχουν και πρέπει να αναδειχθούν, να εμπλουτιστούν, να αποσαφηνιστούν, να καλλιεργηθούν. Παράλληλα με τις συζητήσεις θα λειτουργεί η ηλεκτρονική πλατφόρμα Διάλογος στον κόμβο του ΥΠΕΠΘ και στην οποία πολίτες, ομάδες πολιτών και φορείς θα ανεβάζουν τις προτάσεις τους. Η πλατφόρμα θα είναι εμπλουτισμένη και με τα πορίσματα όλων των προηγούμενων διαλόγων για την εκπαίδευση καθώς και των πορισμάτων για την εκπαίδευση των προηγούμενων κυβερνήσεων καθώς και των διεθνών οργανισμών. Το χρονοδιάγραμμα είναι το εξής: Από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου θα οργανωθούν δημόσιες συζητήσεις σε επί μέρους θέματα σε εβδομαδιαία βάση, παράλληλα και σε αλληλοδραση με τις ειδικές επιτροπές. Έως το τέλος Μαρτίου θα έχει γίνει το πρώτο σχέδιο της έκθεσης της επιτροπής διαλόγου, το οποίο έως το τέλος Απριλίου θα έχει τεθεί σε συζήτηση στην οποία θα πάρει μέρος και η επιτροπή μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής.

………………………………………………….

Η Εισήγηση Αντώνη Λιάκου στην πρώτη συνάντηση εργασίας της επιτροπής διαλόγου για την παιδεία.

Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις υπήρξαν στην ιστορία των κοινωνιών από τις σημαντικότερες στιγμές τους.  Πρώτο, γιατί συμπύκνωναν τις προσδοκίες των κοινωνιών αυτών για το μέλλον τους. Το ερώτημα, σε κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι   τι πολίτες θέλουμε, πώς   να αναπαράγεται και να αναγεννιέται η κοινωνία στο μέλλον, εν τέλει τι είδους κοινωνία οραματιζόμαστε. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις  δεν είναι μια στιγμή απόφασης. Χρειάζονται ισχυρή συλλογική και πολιτική  βούληση και γίνονται πραγματικότητα μόνο με διαρκή δέσμευση.

Διαπίστωση: Όλοι μας εδώ όμως, είμαστε μάρτυρες του γεγονότος ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν αλλεπάλληλες απόπειρες μεταρρυθμίσεων οι οποίες αποδείχτηκαν ατελέσφορες, και μερικές από αυτές επιβλαβείς.  Το γεγονός αυτό θέτει τα   ζήτημα μήπως η ελληνική κοινωνία δεν έχει ένα όραμα για το μέλλον της, μήπως το φαντασιακό για την παιδεία αποτυπώνει ένακατακερματισμένο κοινωνικό σώμα, χωρίς  κοινές επιδιώξεις, το οποίο αντιμετωπίζει ευκαιριακά το παρόν του και χωρίς προοπτική; Ενδεχομένως ναι. Είναι σύμπτωμα ότι κάτι δεν  λειτουργεί  στην κοινωνία, στον τρόπο που αναπτύσσεται.

Αυτό που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως «αποτυχία» δεν είναι μόνο ένα ελληνικό ζήτημα. Έχει να κάνει με μια γενικότερη αποτυχία στη σημερινή Ευρώπη, να διατυπωθούν πειστικά οράματα για το μέλλον. Οράματα   που συμπεριλαμβάνουν στο συλλογικό το ατομικό.   Διαπιστώνουμε μια ριζική  αλλαγή της αντίληψης για την εκπαίδευση.  Από  εκπαιδευτικό αγαθό γίνεται υπηρεσία στην τροχιά της προσφοράς και της ζήτησης. Βέβαια η εκπαίδευση δεν είχε πάψει ποτέ να θεωρείται όχημα κοινωνικής ανόδου.  Πέραν όμως της αποσύνδεσης ατομικού-συλλογικού, το καθοριστικό γεγονός είναι ότι η εκπαίδευση έπαψε πλέον να λειτουργεί ως κοινωνικός ανελκυστήρας για τις λαϊκότερες τάξεις  και την άνοδό τους στα μεσοστρώματα.  Η απομείωση της κοινωνικής ενέργειας, που δεν μπορούσε πλέον να τραβήξει τον ανελκυστήρα,  αποδόθηκε στα προβλήματα του ίδιου του ανελκυστήρα. Γι αυτό και οι αλλεπάλληλες επιδιορθώσεις.

Στην Ελλάδα σήμερα, αλληλοεξουδετερώνονται δυο τάσεις, εξίσου προβληματικές. Η μία είναι η αυτοφυής παραδοσιακή εκπαιδευτική κακοδαιμονία: μια περικοκλάδα από  γραφειοκρατία και εξατομικευμένες στρατηγικές. Η άλλη είναι ένα μεταφερόμενο και επιβαλλόμενο μοντέλο μεταρρύθμισης, το οποίο κάνει την εκπαίδευση   εργαλείο κοινωνικής μηχανικής (socialengineering), όπου στη θέση της ρύθμισης των σχέσεων  κοινωνία και αγορά, τίθεται η  κοινωνία της αγοράς.       Και στις δυο περιπτώσεις η εκπαίδευση αδειάζει από το ανθρωπιστικό της περιεχόμενο και τη διαφωτιστική της κληρονομιά, αλλά και από τις σύγχρονες προκλήσεις και γίνεται μια μονόπλευρη προπόνηση   για τον στενό επαγγελματικό   βίο.  Καμιά από τις δυο αυτές παραδόσεις  δεν μπορεί να λειτουργήσει γιατί καμιά   δεν κατόρθωσε  να επιβληθεί στην άλλη. Το αποτέλεσμα; Η δημόσια εκπαίδευση σε στασιμότητα. Οιέχοντες, με ιδιωτικές διαδρομές και με σπουδές στο εξωτερικό, ακολουθούν μια ιδιωτική διαδρομή, οι φτωχοί γηγενείς αρκούνται σε μια φτωχή  εκπαίδευση εντός των οικονομικών ορίων  της χώρας που έχει χάσει πάνω από το ένα τέταρτο του εθνικού της εισοδήματος. Μιαεκπαίδευση για τους ενδεείς  μιας ενδεούς χώρας. Κάτι το αντίστοιχο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, απλώς δίχτυ για τις «ευάλωτες» ομάδες του πληθυσμού.

Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η δημόσια εκπαίδευση κάθε άλλο παρά δωρεάν και δημόσια στο σύνολό της είναι.  Τα δίδακτρα παροχετεύονται εκτός των κύριων εκπαιδευτικών φορέων, σε παράπλευρους ιδιωτικούς φορείς. Π.χ.  στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν δίδακτρα, αλλά αυτά καταβάλλονται στα  φροντιστήρια,  πριν τα παιδιά φοιτήσουν στο πανεπιστήμιο. Πληρώνονται η εκμάθηση των ξένων γλωσσών, της μουσικής και του χορού, αλλά εκτός δημόσιου σχολείου. Τέλος η δυαδικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν εμποδίζει να συνεχίζει το πανεπιστήμιο να   λειτουργεί, στην πραγματικότητα ή στο φαντασιακό, ως μηχανισμός κοινωνικής ανόδου, επιβάλλοντας ένα σιδερένιο ζυγό πάνω στο εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά, αρχίζοντας από το λύκειο το οποίο έχει εκμηδενίσει.  

Πώς μπορούμε να περιγράψουμε τη στιγμή που βρισκόμαστε; Δεν είναι ο αγώνας του καλού απέναντι στο κακό, όπως και να ονοματίσει κανείς την κάθε πλευρά. Βρισκόμαστε   σε μια  μεταιχμιακή εποχή  πολύ μεγάλων αλλαγών, η οποία προκαλεί  τεκτονικές μετατοπίσεις  που εκδηλώνονται και με μεγάλες κρίσεις. Αν δεν δούμε την ελληνική στιγμή που ζούμε ως μια στιγμή κρίσης σε έναν ευρύτερο κύκλο μεγάλων αλλαγών θα έχουμε χάσει τον ορίζοντα και τον προσανατολισμό μας. Από μιαν άλλη σκοπιάη εποχή μας θα μπορούσε να περιγραφεί επίσης ως ένας μεγάλος ανταγωνισμός για το  ποιες κοινωνικές ομάδες , ποιες κοινωνίες θα στρέψουν αυτές τις μεγάλες αλλαγές προς όφελός τους, ποιο χαρακτήρα θα δώσουν στην εκπαίδευση.

Προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να είμαστε σαφείς για τον χαρακτήρα που θα θέλαμε να αποδώσουμε στην εκπαίδευση. Οφείλουμε  να επιδιώξουμε τη μεγίστη δυνατή συναίνεση της κοινωνίας προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά δεν πρέπει να χάνουμε από τον ορίζοντά μας το γεγονός ότι δεν διαχειριζόμαστε ένα τεχνοκρατικό, πολιτικό ουδέτερο ζήτημα. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις είναι από τα σημαντικότερα και βαθύτερα πολιτικά διακυβεύματα. 

Το πρώτο μεγάλο ζήτημα που πρέπει να κατακτήσουμε είναι της εμπιστοσύνης. Γιατί εσείς θα καταφέρετε εκείνο που δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι; Ο ΥΠΕΠΘ κ. Φίλης βεβαίωσε ότι θα υιοθετήσει τα πορίσματα του Διαλόγου, αλλά έως την εφαρμογή τους στην πράξη είναι ένας μακρύς δρόμος μέσα από τη γραφειοκρατία, τον υπαλληλικό σχολαστικισμό, τις πολλές επί μέρους αντιρρήσεις που μπορούν να τις πριονίσουν ώστε στο τέλος να μην αλλάξει τίποτε, ή να ανατραπούν από πολιτικές μεταβολές.

Δεν υπάρχει καμιά διασφάλιση εδώ. Μόνο δύο προτάσεις:

1) Να έχουμε την ικανότητα να συμπυκνώσουμε τις αλλαγές που επιδιώκουμε σε στοχευμένες και συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις-κλειδιά, σε κρίσιμα σημεία, μεταρρυθμίσεις καταλύτες που θα αλλάξουν   τη  συμπεριφορά του συστήματος συνολικά.

2) Να προχωρήσουμε σε θεσμικές αλλαγές οι οποίες δεν μπορούν να ακυρωθούν γιατί δημιουργούν ένα νέο κατώφλι θεσμικών συμπεριφορών.  Μεταρρυθμίσεις δηλαδή οι οποίες θα διασφαλίσουν τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης ως δημόσιου αγαθού, και θα αποτελέσουν την ίσαλο γραμμή, για τις αλλαγές που θα προέλθουν από οποιαδήποτε πολιτική μεταβολή.

Ο διάλογος δεν είναι σκόπιμο να καταλήξει   σε ένα είδος μακρού καταλόγου αιτημάτων. Δεν θα ωφελήσει να αναλωθούμε σε συζητήσεις για επί μέρους αιτήματα που ασφαλώς υπάρχουν και μπορεί να είναι δίκαια. Δεν είναι αυτός ο στόχος μας. Δεν θέλουμε κατάλογο ασύνδετων αιτημάτων.

Γι’αυτό άλλωστε στην Επιτροπή του Κοινωνικού Διαλόγου δεν αντιπροσωπεύονται θεσμοί, συνδικάτα και ομάδες.       Η Επιτροπή αποτελείται από υπεύθυνα πρόσωπα   που στοχάζονται συνολικά το πρόβλημα της εκπαίδευσης.  Που φέρνουν βέβαια την εμπειρία τους από τα πεδία όπου δραστηριοποιούνται, αλλά δεν   αποτελούν αντιπροσώπους τους, δεν δεσμεύονται από συλλογικές αποφάσεις φορέων. Αποτελείται από πρόσωπα  που θα καταπιαστούν με συγκεκριμένα προβλήματα αλλά με συνολική στόχευση. Η επιτροπή διαλόγου δεν θέλει να υποκαταστήσει ούτε τη Βουλή, όπου αντιπροσωπεύονται κόμματα και ιδεολογίες, ούτε το ΕΣΥΠ το οποίο αντιπροσωπεύει θεσμούς. Καθένας έχει διακριτό ρόλο.  Επιδιώκει να σκύψει στην επιστημονική γνώση και  εμπειρία, να ακούσει φωνές που δεν ακούγονται  , να αφουγκραστεί κατά το δυνατόν τα βαθύτερα ρεύματα της εκπαίδευσης. Δεν σκοπεύει όμως να παραμείνει στην εμπειρία  αλλά να    διαμεσολαβήσει   την εμπειρία  με τη γνώση της επιστήμης  της εκπαίδευσης, να συνεργαστεί με επιστήμονες της ημεδαπής και της αλλοδαπής στη  διαμόρφωση δημόσιων πολιτικών για την εκπαίδευση.

Στο σχεδιασμό μας δεν θα πρέπει να χάσουμε από τα μάτια μας το στόχο μας. Την καταπολέμηση των διακρίσεων και τη μείωση των ανισοτήτων. Πολλοί  επικαλούνται την καταπολέμηση των (θρησκευτικών, γλωσσικών, πολιτισμικών κ.α.) διακρίσεων. Αλλά χωρίς την μείωση των ανισοτήτων οι διακρίσεις παραμένουν. Η αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική ανισότητα ανάμεσα στους πολίτες μετασχηματίζεται σε  πολιτισμική και πολιτική διάκριση. Επομένως η καταπολέμηση των διακρίσεων και η μείωση των ανισοτήτων είναι ο διπλός πολικός αστέρας από τον οποίο δεν πρέπει να αποκλίνουμε για κανένα λόγο. Ήδη από το 1999 σε μια καθοδηγητική διακήρυξή του  ο ΟΗΕ αναφέρεται σε τέσσερις θεμελιώδεις αρχές που πρέπει να διέπουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης:    availability, accessibility, acceptability, adaptability.  Δηλαδή υποχρέωση να παρέχεται η εκπαίδευση και στις πιο δύσκολες συνθήκες, ελεύθερη προσβασιμότητα και υποβοήθηση ώστε να είναι προσβάσιμη η εκπαίδευση από όλους, την υποχρέωση να παρέχεται μια εκπαίδευση που δεν θα έρχεται σε σύγκρουση και θα προσβάλει τις πεποιθήσεις των διδασκομένων και των γονιών τους, και τέλος μια εκπαίδευση που θα προσαρμόζεται στις ανάγκες της κοινωνίας και τις αλλαγές των καιρών. Αυτές τις αρχές θα ακολουθήσουμε. Είναι όμως αυτά διασφαλισμένα σήμερα; Οι στόχοι που προηγούμενες μεταρρυθμίσεις έθεταν τα ευνοούσαν ή μήπως τα όξυναν ως χρόνια προβλήματα;

Επομένως θα πρέπει να χαρτογραφήσουμε  προσεκτικά το έδαφος  πάνω στο οποίο επιχειρούμε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Η κοινωνία είναι καθημαγμένη από την κρίση, και θα πρέπει να  σκύψουμε πάνω στις συνέπειες της κρίσης   στα παιδιά, πάνω στα προβλήματα της σχολικής κοινότητας,  πάνω στη σχολική συμπεριφορά, στην εγκατάλειψη του σχολείου.    Αυτό είναι ένα από τα πρώτιστα καθήκοντά μας. Να χαρτογραφήσουμε τις συνέπειες της κρίσης, αλλά και των νέων πραγματικοτήτων που δημιουργούν τα μεταναστευτικά ρεύματα στο σχολικό πληθυσμό. Εδώ θα πρέπει να σκεφτούμε συγκεκριμένες προτάσεις .     (Ομάδα εργασίας  για τις συνέπειες της κρίσης)

Η ελληνική πολιτεία επίσης στα χρόνια της κρίσης δεν νομοθετεί κατά το δοκούν. Θα πρέπει να έχουμε συνείδηση των δημοσιονομικών περιορισμών για τις μεταρρυθμίσεις που θα προτείνουμε και της δημοσιονομικής στενότητας. Η ομάδα οικονομικών του Διαλόγου που θα συγκροτηθεί, έχει να ένα έργο δύσκολο, τόσο ως προς την εξεύρεση πρόσθετων πόρων, όσο επίσης ως προς την  εξοικονόμηση πόρων. Όσο και να φανεί παράδοξο, παρά τα πέντε χρόνια λιτότητας, υπάρχουν ακόμη πόροι που ξοδεύονται χωρίς αποχρώντα λόγο που δεν έχουν ανακατανεμηθεί σωστά, ή πόροι που μένουν αδρανείς.  

Θα πρέπει επίσης να έχουμε συνείδηση ότι η κυβέρνηση είναι εξαναγκασμένη  να παίρνει υπόψη της δεσμεύσεις που προέρχονται από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΟΣΑ, και από τις μνημονιακές υποχρεώσεις. Παίρνω υπόψη μου σημαίνει ότι φιλτράρω την πληροφορία και την πρόταση, δεν την απορρίπτω – ούτε την αποδέχομαι άκριτα. Στις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών υπάρχουν διαπιστώσεις στις οποίες έχουμε καταλήξει και εμείς, προτάσεις σωστές, αλλά και προτάσεις που δεν συμφωνούν με τις αρχές μας ή εκτός ελληνικής πραγματικότητας.   Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ανήκει σε έναν αλληλοσυνδεόμενο κόσμο εκπαιδευτικών συστημάτων,   οφείλει να επικοινωνεί και να βρίσκεται σε αλληλόδραση με αυτά, και στο διεθνές πεδίο δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς τις κυρίαρχες τάσεις  εκπαιδευτικής πολιτικής. Οφείλουμε να συμμετέχουμε   στη διαμόρφωση των πολιτικών αυτών, αλλά να είμαστε σαφείς ως προς τους στόχους μας: θέλουμε μια εκπαίδευση ανθρωπιστική, ανάπτυξης προσωπικοτήτων μέσα στο πλαίσιο των μεγάλων μεταβολών του 20ου αιώνα. Οι αρχές αυτές απαιτούν μια ανθρωπολογική ματιά στην ίδια την εκπαίδευση.  Πρέπει συνεχώς να έχουμε στο μυαλό μας ότι εκπαιδεύουμε  παιδιά,  εφήβους, νέους και ότι η εκπαίδευσή τους δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς τη συμμετοχή και το δικό τους ενθουσιασμό και όραμα για τη ζωή τους.    

 Ένα από τα σημαντικότερα, ίσως το πιο σημαντικό πρόβλημα  είναι η απελευθέρωση του Λυκείου από τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Το πρόβλημα είναι βαθιά κοινωνικό. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά συστήματα, διαχωρίζουν τους μαθητές αναλόγως των επιδόσεών τους από πολύ νωρίς, από την πιο τρυφερή ηλικία  και τους τροχιοδρομούν σε παράλληλα συστήματα. Πρόκειται για μια λογική ταξικού διαχωρισμού (class segregation). Επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε παρόμοιο αυστηρό σύστημα, η στιγμή του διαχωρισμού γίνεται μέσω του μηχανισμού των εξετάσεων προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Γι αυτό και οι εξετάσεις αποκτούν τεράστια κοινωνική σημασία. Ως αποτέλεσμα της υποταγής του συστήματος στις εξετάσεις, δεν είναι μόνο η απονέκρωση μιας ολόκληρης εκπαιδευτικής βαθμίδας, αλλά επίσης να μεταφέρεται   προς τις άλλες βαθμίδες αυτή η πίεση , με παραλυτικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα αυτό έχει εντοπιστεί από το 1985. Αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις κατέληγαν μόνο στην αλλαγή του συστήματος εξετάσεων, αλλά αυτές παραμένουν ακλόνητες στο κέντρο του συστήματος. Το πρόβλημα της σχέσης της εγκύκλιας εκπαίδευσης με την τριτοβάθμια έχει γίνει ο γόρδιος δεσμός κάθε μεταρρύθμισης. Δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς παρά με ένα ριζοσπαστικό τρόπο. Σύντομα μια ομάδα εργασίας θα φέρει σε συζήτηση τους σχετικούς προβληματισμούς.

  Η απελευθέρωση από το ζυγό των εξετάσεων θέτει το κρίσιμο ζήτημα της   ριζικής αναδιαμόρφωσης των προγραμμάτων σπουδών στο δημοτικό και στο Λύκειο που θα βάλει στο κέντρο την ενεργοποίηση και έρευνα των μαθητών, την παρατήρηση, την κριτική σκέψη και τις θεματικές προσεγγίσεις, τη βιβλιογραφική αναζήτηση, τις ερευνητικές εργασίες, το διάλογο και το επιχείρημα μέσα στη τάξη, που θα τους απαλλάξει από τον κατακερματισμό των επί μέρους μαθημάτων, θα απαλλάξει από την τυραννία του αναλυτικού προγράμματος, θα επιτρέψει τη συνεργασία ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς.

Οι παρατηρήσεις αυτές, και όσες ακολουθούν προέκυψαν μέσα από τις απαντήσεις των μελών της επιτροπής για τα κύρια ζητήματα που τους απασχολούν στον διάλογο αυτό.

Αρχίζοντας από τα κάτω προς τα πάνω, επομένως από το δημοτικό και το γυμνάσιο, στις πλέον πιο φτωχές και λαϊκές περιοχές, σε περιοχές με μεταναστευτικούς πληθυσμούς, ή στις απομακρυσμένες περιοχές, θα δημιουργήσουμε ένα δίκτυο πρότυπων δράσεων που θα μεταφέρει πολιτισμικούς πόρους στα παιδιά και τους γονείς και θα κάνει το σχολείο πολιτισμικό κέντρο με κυριολεκτικά ολοήμερη και εβδομαδιαία λειτουργία με μια πλούσια   προσφορά δράσεων και  προγραμμάτων. Θα δημιουργήσουμε μια ζώνη εκπαιδευτικής προτεραιότητας της οποίας στόχος θα είναι η καταπολέμηση των ανισοτήτων και των διακρίσεων με τη δημιουργία ενός δικτύου που θα μετατρέψει τα σχολεία σε εργαστήρια πολιτισμού.   Εκεί, στις δύσκολες περιοχές, εκεί όπου υπάρχουν οι περισσότερες ανάγκες, εκεί θα δώσουμε τη δική μας μάχη αριστείας.

Μια άλλη καταλυτική αλλαγή, που προκύπτει από αυτή την πρώτη διαβούλευση,  αφορά το  πρόβλημα  της εκπαίδευσης και της επανεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών, τόσο των δασκάλων όσο και προπαντός των καθηγητών, και σύντομα μια επιτροπή θα παρουσιάσει τα πορίσματά της. Σήμερα οι καθηγητές, ως προς το τι διδάσκουν, είναι ηρωϊκά αυτοδίδακτοι, και συχνά διδάσκουν μαθήματα που ουδέποτε διδάχτηκαν  στο πανεπιστήμιο. Πάνω από 100 ειδικότητες συνωστίζονται στα αναλυτικά προγράμματα. Αυτά όλα οφείλουν να αλλάξουν, και θα αλλάξουν μέσω της εκπαίδευσης του νέου στελεχικού δυναμικού της εκπαίδευσης και την επανεκπαίδευση των υπηρετούντων.

Ελάφρυνση των προγραμμάτων στο σχολείο, ερευνητικό πνεύμα και καταπολέμηση του κατακερματισμού της γνώσης. Ιδιαίτερα το Λύκειο θα συζητήσουμε τη δυνατότητα τριών αξόνων, ένας από τους οποίους θα είναι  η ισχυρή παρουσία της Τέχνης, ως τρόπου έκφρασης, και μάλιστα η εισαγωγή του κινηματογράφου, των πολιτισμικών σπουδών, της    μελέτης του πολιτισμού της εικόνας.

Ένα τεράστιο πρόγραμμα απέναντι στο οποίο υπάρχει ερωτηματικό, σε πολλές απαντήσεις, είναι η επαγγελματική και τεχνική εκπαίδευση, η οποία περιλαμβάνει όλη την κλίμακα, από τα επαγγελματικά και τεχνικά λύκεια έως το Πολυτεχνείο και τις ιατρικές σχολές. Κάθετη ή οριζόντια οργάνωση; Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση, και εδώ θα πρέπει να κινηθούμε και με τη διεθνή εμπειρία.  Χρειαζόμαστε προτάσεις, και προτάσεις από όλους, όχι μόνο τους ειδικούς εκπαιδευτικούς.

Τέλος, τα πανεπιστήμια. Ο ενιαίος χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης και της έρευνας φαίνεται να είναι μια κοινή παραδοχή, αλλά πρέπει να αποσαφηνιστεί, και κυρίως να υπάρξει ένα εξορθολογισμός τμημάτων-σχολών και πανεπιστημίων, απέναντι στη   χαώδη κατάσταση που υπάρχει τώρα.

Τελειώνω με τρία σημεία που ανακύπτουν και πρέπει να διερευνηθούν .

  1. Τα οικονομικά του πανεπιστημίου.

  2. Η σχέση τοπικής αυτοδιοίκησης με την εκπαίδευση. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα κρίνεται υπερβολικά συγκεντρωτικό, από την άλλη η αυτοδιοίκηση αδύναμη και χωρίς πόρους.

  3. Η προετοιμασία για την PISA  και τη διεθνή αξιολόγηση των εκπαιδευτικών προβλημάτων της χώρας. Το ζήτημα της αξιολόγησης πρέπει να πάψει να λειτουργεί είτε ως φόβητρο, είτε ως γραφειοκρατικό βαρίδι και δαπάνη χρόνου, χωρίς να εξασφαλίζει την ανάδραση και τον αναστοχασμό της εκπαιδευτικής μας δουλειάς. 

  Η πρώτη αυτή συνάντηση έχει το χαρακτήρα brain storming. Θα  ακολουθήσει τις επόμενες μέρες η σύγκλιση επιτροπών και ομάδων εργασίας. Στις δραστηριότητες της επιτροπής διαλόγου περιλαμβάνεται ο κόμβος που ανέβηκε,  δημόσιες συζητήσεις σε εβδομαδιαία βάση, ειδικές ημερίδες, εργασία των επιτροπών. Ο Ιανουάριος είναι ο μήνας της διερεύνησης. Ο Φεβρουάριος θα είναι ο μήνας της σύνταξης των προτάσεων. Ο Μάρτιος ο μήνας που οι προτάσεις αυτές θα τεθούν σε διαβούλευση και θα συναχθούν τα συμπεράσματα. Τέλος ο Απρίλιος θα είναι ο μήνας της σύνταξης των προτάσεων. 

………………………………………………………

Η διαδικασία υποβολής πρότασης για τον Εθνικό διάλογο

Στο site του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία αναφέρεται: Για την επιτυχή υποβολή της πρότασής σας είναι απαραίτητα τα παρακάτω στοιχεία:

  • Το ονοματεπώνυμό σας ή η επωνυμία του Φορέα ο οποίος υποβάλλει την πρόταση
  • Ο τίτλος της πρότασης.
  • Μια σύντομη περίληψη (έως 200 λέξεις) στα Ελληνικά και στα Αγγλικά -Λέξεις- κλειδιά (keywords) στα Ελληνικά.
  • Η πρότασή σας χρειάζεται να έχει μετατραπεί σε μορφή pdf, ώστε να μπορεί να εμφανίζεται με την μορφοποίηση που επιλέγετε, αλλά και για λόγους ασφαλείας.

Είναι σημαντικό να επιλέξετε έναν τίτλο ο οποίος να αποτυπώνει με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια το περιεχόμενο του κειμένου σας.

Επίσης, δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των λέξεων-κλειδιών, ώστε να μεγιστοποιηθεί η ορατότητα της πρότασής σας.

Ενδεικτικές λέξεις κλειδιά που μπορείτε να επιλέξετε (χωρίς να περιορίζεστε σε αυτές): πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, ΕΠΑΛ, τριτοβάθμια, ΑΕΙ, Πανεπιστήμια, ΤΕΙ, διοίκηση, σχολείο, αναλυτικό πρόγραμμα, εκπαιδευτικοί, καθηγητές, φοιτητές, μαθητές, τεχνική εκπαίδευση, μαθηματικά, δαπάνες.

Η πρότασή σας θα ανέβει στην σελίδα από τον διαχειριστή και θα ειδοποιηθείτε με ηλεκτρονικό μήνυμα. ( http://dialogos.minedu.gov.gr/?page_id=472 )

Προφανώς διάλογος με αυτές τις προϋποθέσεις ΔΕΝ μπορεί να γίνει. Θα είναι κατάθεση μονολόγων από ανθρώπους που γνωρίζουν αγγλικά.

Η λογική του διαλόγου έπρεπε να είναι ίδια με αυτή που ακολουθείτε στο http://www.opengov.gr/ πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις ή θεματικούς άξονες. Ένα παράδειγμα για το Υπουργείο Παιδείας εδώ : http://www.opengov.gr/ypepth/?p=2450.

Οι κύριοι Θεματικοί άξονες για τον Εθνικό Διάλογο θα έπρεπε να είναι Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια. Σε κάθε κύριο άξονα έπρεπε να υπάρχουν δευτερεύοντες άξονες. Ένα παράδειγμα για την Δευτεροβάθμια:

  • Υπηρεσιακές Μεταβολές Εκπαιδευτικών (Αποσπάσεις, Μεταθέσεις, Μετατάξεις, Διορισμοί)
  • Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών
  • Μαθήματα, προγράμματα σπουδών, σχολικά βιβλία, προαγωγή, αξιολόγηση μαθητών στο Γ/σιο
  • Μαθήματα, προγράμματα σπουδών, σχολικά βιβλία,προαγωγή, αξιολόγηση μαθητών στο Λύκειο
  • Μαθήματα, προγράμματα σπουδών,σχολικά βιβλία, προαγωγή, αξιολόγηση μαθητών στα ΕΠΑΛ
  • Σύστημα Πρόσβασης και Πανελλαδικές Εξετάσεις -Σχολικές μονάδες (Διαχείριση, αξιολόγηση, υποδομές, προμήθειες, ιδρύσεις, συγχωνεύσεις)

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση



«ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ» - 22 ρεμπέτικα πορτρέτα –του Ηλία Βολιότη Καπετανάκη

Στέγαστρο ΣΜΑ Περιστερίου: Το νέο μεγάλο Περιβαλλοντικό, Πολεοδομικό και Διαχειριστικό «ΣΚΑΝΔΑΛΟ» της Διοίκησης Παχατουρίδη (Βίντεο-Φωτό)

" Η Διοίκηση Ανδρέα Παχατουρίδη «Καταπατά νόμους, μολύνει & αδιαφορεί για υγεία των κατοίκων, μόνο για λίγες χιλιάδες ευρώ». Κατασκευάζει «παράνομο» μεταλλικό Στέγαστρο για να καλύψει τις παράνομες εγκαταστάσεις επεξεργασίας και μεταφόρτωσης σκουπιδιών στο Αμαξοστάσιο, αυθαίρετα και χωρίς άδεια, ώστε να «καλύψει» το τι δηλητήρια «ταΐζει» κατοίκους και εργαζόμενους … "

Περιστέρι: Μεγάλο Σκάνδαλο αιρετών, με απαλλοτριωμένα οικόπεδα - “Πληρώθηκαν” αλλά συνεχίζουν να τα “έχουν” - Το εμπορικό κέντρο ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ, το “Πάρκινγκ” του και ο κ. Παχατουρίδης

" Ο Δήμος Περιστερίου, πλήρωσε πολύ ακριβά οικόπεδο διαχρονικού αιρετού της Πόλης, για να κάνει διάνοιξη δρόμου σε κεντρικό σημείο, σύμφωνα με το ισχύον πολεοδομικό σχέδιο. Παρόλα αυτά, όμως 15 χρόνια μετά αυτό παραμένει στους αρχικούς ιδιοκτήτες του, αυξάνοντας την εμπορική αξία της ακίνητης περιουσίας τους. Δείτε ποιόν αφορά και πως έχει μεθοδευτεί η όλη κατάσταση… "

Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία: Η ριξηκέλευθη πρόταση του Vukentra.gr για όλα τα θέματα που απασχολούν αλλά και συνθέτουν την Β/θμια Εκπαίδευση

" Για την πραγματική εκπαίδευση, ακόμη δεν έχει διατυπωθεί τίποτα, στον εθνικό διάλογο που κατά πολλούς θεωρείται προσχηματικός, προκειμένου η Κυβέρνηση να περάσει αυτά που θέλει. Το Vukentra.gr, καταθέτει τη δική του, αιρετική κατά μία άποψη αλλά και ιδιαίτερα «επαναστατική» για τα σημερινά δεδομένα. Διαβάστε την και διατυπώστε τις δικές σας προτάσεις…. "

Περιστέρι Αττικής: Διαπλοκή, διαφθορά ή ανικανότητα των υπηρεσιών του ή κάποιος τα «παίρνει»; Ο Δήμαρχος κ. Παχατουρίδης οφείλει να απαντήσει άμεσα…

" «Άγνωστοι» εκμεταλλεύονται τα διαφημιστικά ταμπλό των στάσεων χωρίς να πληρώνουν τίποτα στο Δήμο. Ο Δήμαρχος της Πόλης κ. Ανδρέας Παχατουρίδης, οφείλει να ερευνήσει άμεσα το θέμα και να δώσει απαντήσεις … Άλλως θα μείνει η εντύπωση ότι η Διοίκησή του «γνωρίζει» και σιωπά, με ότι κι αν αυτό σημαίνει… είτε ότι κάποιος τα «παίρνει», είτε ότι… "