Αχιλλέας Γραβάνης: Νίκο μου, σειρά του ΣΥΡΙΖΑ…

Κατηγορία: Απόψεις Πολιτικά


Μια απάντηση στο κείμενο του Νίκου Μαραντζίδη για το πώς και ποιοι πρέπει να ξεχάσουμε τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια της κρίσης. Διότι οι άλλοι άλλαξαν και καιρός είναι να αλλάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τότε θα είμαι σκεπτικός και με τις αρνητικές μου μνήμες.

-------------------

Με τιμά η ευαισθησία σου φίλε Νίκο να σχολιάσεις με το άρθρο σου στο Protagon το κείμενο μου σχετικά με τον προβληματισμό μου για την προσέγγιση στον ΣΥΡΙΖΑ («Νίκο μου, δεν μπορώ να ξεχάσω»). Μέσα σε αυτήν την γενικευμένη κατάθλιψη που ζούμε οι ανθρώπινες ευαισθησίες και ο σεβασμός στους ανθρώπους μας με διαφορετική άποψη θρέφει ελπίδες ουσιαστικές.

Θα με διευκόλυνε πολύ, φίλε Νίκο, να ξεχάσω εάν έβλεπα έμπρακτες, απτές αποδείξεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει ειλικρινά σε νοοτροπίες και διχαστικές πολιτικές συμπεριφορές. Για να είμαι ειλικρινής, βαθιά μέσα μου το εύχομαι γιατί δίνει ελπίδα στο αύριο αυτής της χώρας που τόσο αγαπούμε. Δεν το βλέπω όμως ακόμη, Νίκο μου!

Αντίθετα, διακρίνω να συνεχίζει την ίδια διχαστική συμπεριφορά και μάλιστα να την επαυξάνει όσο πλησιάζουμε στις επερχόμενες εκλογές. Δεν διακρίνω τη διάθεση κάποιας μορφής συγγνώμης που χαρακτηρίζει τον δυνατό προς τον αδύνατο! Αντίθετα, η όποια προσπάθεια υπέρβασης προέρχεται από τον δεύτερο!

Αυτό που προσάπτω σε αυτούς που καλοπροαίρετα και ανεπιτήδευτα προσπαθούν για την προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ όπως εσύ (δεν ισχύει αυτό για όλους φίλε μου) είναι η βιασύνη να συγχωρέσετε πριν καν δείτε πώς αυτός θα συμπεριφερθεί προς τις εκλογές αλλά πιο σημαντικά μετά τις εκλογές εάν χάσει και βρεθεί στην αντιπολίτευση.

Θα καίγονται πάλι οι πλατείες και το κέντρο των πόλεων μας; Θα ρίχνουν πάλι το ανάθεμα σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης με τη βίαιη κινητοποίηση των οπαδών του;

Συμφωνώ μαζί σου ότι η χώρα δεν θα πάει μπροστά αν δεν αφήσουμε πίσω αυτές τις διχαστικές συμπεριφορές. Ομως, ο πιο διχαστικός πρέπει να σύρει τον χορό της ομόνοιας. Εμπρακτα και όχι απατηλά και κατ’ επίφαση όπως έχει κάνει έως τώρα.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που ευθύνονται κατεξοχήν για την γενικευμένη χρεοκοπία, έχουν αλλάξει ηγεσίες και προσπαθούν για διαφορετικές πολιτικές και συμπεριφορές, πασχίζοντας να μείνουν μακριά από τον λαϊκισμό. Προσπαθούν για την υπέρβαση, ψηφίζουν νόμους στη Βουλή που κατεβάζει η κυβέρνηση μειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ (όταν οι ΑΝΕΛ δεν ψηφίζουν), υβριζόμενα και λοιδορούμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Καιρός είναι να αλλάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι τότε θα είμαι σκεπτικός και με τις αρνητικές μου μνήμες. Είναι νομίζω η στάση αυτή υπεύθυνη για τον τόπο. Όποιος καίγεται στο χυμό φυσάει και το γιαούρτι!

* Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης.

------------------

«ΝΙΚΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ...

Αδυνατώ να αποδεχθώ το πολιτικό, ταξικό, κοινωνικό μίσος, τον άκριτο και άκρατο διχασμό που βίωσα τα τελευταία πολλά χρόνια από τον ΣΥΡΙΖΑ.

του Αχιλλέα Γραβάνη

Το ένιωσα σαν εκπαιδευτικός από τους νεολαίους του στον χώρο εργασίας μου, στα συνέδρια της ΠΟΣΔΕΠ από τους ακαδημαϊκούς του, στο νοσοκομείο από τους γιατρούς του, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης από τους πολιτικούς του, στους κοινωνικούς χώρους και στις παρέες από τους γνωστούς και φιλους μου οπαδούς του. Το ένιωσα και το νιώθω τώρα να φουντώνει ξανά σαν βασικό στοιχείο των επικείμενων εκλογών.

Την γεμάτη μίσος δικαστική καταδίωξη και στοχοποίηση των πολιτικών του αντιπάλων και των οικογενειών τους, τον με μίσος και απαξίωση-ευτελισμό των συγγενών του πολιτικών κομμάτων που όψιμα τώρα καλεί σε συνεργασία.

Μου είναι δύσκολο να αποδεχθώ πολιτικούς διχως αρχές, με ύψιστη πολιτική και προσωπική επιδίωξη την εξουσία, να συνεργάζονται με ακροδεξιούς, να χρησιμοποιούν ακροαριστερούς για να την διατηρήσουν, ενώ παρουσιάζονται απατηλά σαν το άφθαρτο νέο.

Γι αυτό μου είναι εξίσου δύσκολο να κατανοήσω (μου προκαλεί θλίψη) την προσπάθεια αξιόλογων ανθρώπων όπως εσύ που υποστηρίζουν και κάποιοι έμπρακτα στηρίζουν την προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με προβληματίζει η ρηχή, η θα έλεγα πολιτικά ανεύθυνη μνήμη για τα πεπραγμενα του. Τίποτα καλό δεν προοιωνίζει αυτή η με ευκολία και ανεξάρτητα προθέσεων, χυλοποίηση της πολιτικης μας ζωής. Νομίζω ότι προσφέρει υπηρεσίες στην περαιτέρω απαξίωση της πολιτικης, στην σε βάθος χρόνου ενίσχυση αυτών που επιβουλεύονται την φιλελεύθερη αστική δημοκρατία.»

----------------------

Στη δημοκρατία καλό είναι καμιά φορά και να «ξεχνάμε»!


Στη δημοκρατία η μνήμη και η λήθη δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες λειτουργίες, είναι συμπληρωματικές. Οι ευθύνες της Δεξιάς, ο Εμφύλιος, τώρα οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ... Αν δεν ξεχνάμε ποτέ, όχι μόνο γινόμαστε εμμονικοί αλλά αδυνατούμε να σκεφτούμε καθαρά και ψύχραιμα την επόμενη μέρα

του Νίκου Μαραντζίδη

Ηταν αρχές του ’48. Ο πατέρας μου ήταν εξορία στην Ικαρία. Η μάνα μόνη με εμάς. Κρατιόμασταν από τη βοήθεια της ΟΥΝΡΑ και της γειτονιάς. Φτώχεια, άσ’ τα. Μοίραζαν εκείνη τη μέρα τη βοήθεια στην αλάνα της Τούμπας. Μας είχε πάρει η μάνα μας τα τέσσερα παιδιά και πήγαμε και περιμέναμε κι εμείς. Ηταν μια τεράστια ουρά, περιμέναμε ώρες στο κρύο. Είχαμε ξεπαγιάσει. Οταν πλησίαζε η ουρά, έβλεπα δύο άτομα: τη νοσοκόμα της ΟΥΝΡΑ και δίπλα της τον κομματάρχη του Λαϊκού Κόμματος στην Τούμπα. Μόλις έφτασε η σειρά μας να πάρουμε τη βοήθεια, ο κομματάρχης είδε τη μάνα μου, τη γνώρισε και φώναξε: «Εσείς, ρωσάκια, φύγετε, να πάτε στη Ρωσία να πάρετε βοήθεια». Η μάνα έκλαιγε, παρακάλαγε κι ο κόσμος φώναζε «δεν ντρέπεστε λίγο». Στο τέλος φύγαμε∙ νηστικοί, παγωμένοι και ντροπιασμένοι. Νίκο μου, αυτά δεν μπορώ να τα ξεχάσω, αυτούς δεν μπορώ να τους ψηφίσω.

Η παραπάνω αφήγηση ήταν του πατέρα μου, λίγο πριν από τις «δεύτερες» εκλογές του Ιουνίου 2012. Στο σπίτι συζητούσαμε, στην πραγματικότητα τσακωνόμασταν, για το τι θα ψηφίσουμε. Εκείνος, ο πατέρας μου, παλιός κεντρώος, γεννημένος στις αρχές της δεκαετίας του ’30, εντάχθηκε στα νιάτα του στο κόμμα του Σβώλου, και στη συνέχεια στην Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Μεταπολιτευτικά, αφού κατά την περίοδο της δικτατορίας στρατεύθηκε με τη Δημοκρατική Αμυνα, συμμετείχε διαδοχικά στην Ενωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία και το 1981 ψήφισε ΚΟΔΗΣΟ. Είσαι το «εξωκοινοβουλευτικό κέντρο», τον πείραζα.

Εκείνες οι εκλογές του Ιουνίου ήταν η πρώτη και μοναδική φορά ως σήμερα που εγώ ψήφισα Νέα Δημοκρατία. Εβλεπα πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ κοντά στο να κερδίσει και πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο μέσα τις συνθήκες της απόλυτης κρίσης θα ισοδυναμούσε με το να αποφασίζαμε ως χώρα να πηδήξουμε στον γκρεμό. Δεν το έκανα χωρίς δυσκολία, τίποτε δεν με συνέδεε με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, και επιπλέον δυσκολευόμουν να καταπιώ δύο πράγματα ταυτόχρονα: τις τεράστιες ευθύνες της ΝΔ για την κατάσταση μέχρι το 2009 και τις προσωπικές ευθύνες του Αντ. Σαμαρά για το αντιμνημονιακό μέτωπο των ετών 2010-2011 καθώς και για τις αχρείαστες εν τέλει εκλογές του Μαΐου 2012 που φιλοδοξούσε ότι θα κέρδιζε με αυτοδυναμία. Εκλεισα τη μύτη μου και ψήφισα ΝΔ.

Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Συνεχίζω να νιώθω πως προοδευτικοί φιλελεύθεροι και κεντρώοι σαν κι εμένα, κάνοντας τεράστια ψυχολογική και πολιτική υπέρβαση, συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί ένα μη καταστροφικό για τη χώρα αποτέλεσμα, τηρουμένων των συνθηκών. Προσπάθησα να πείσω τον πατέρα μου, που μου απαντούσε με ένα περήφανο «δεν ξεχνώ».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, καθώς διάβασα την ανάρτηση του εξαιρετικού συναδέλφου και φίλου Αχιλλέα Γραβάνη, πως δεν μπορεί να ξεχάσει τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ για ό,τι περάσαμε ως χώρα, και δεν μπορεί επίσης να ξεχάσει τι τράβηξε ο ίδιος κατά χρόνια της κρίσης.

Οπως και στον πατέρα μου, έτσι και στον Αχιλλέα, υπενθυμίζω ακριβώς το ίδιο. Στη Δημοκρατία, η μνήμη και η λήθη δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες λειτουργίες, είναι συμπληρωματικές. Οπως και στη ζωή, αν δεν ξεχνάμε ποτέ, τότε όχι απλώς γινόμαστε εμμονικοί αλλά κυρίως αδυνατούμε να σκεφτούμε καθαρά και ψύχραιμα την επόμενη μέρα. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε τις δυνατότητες και τις εναλλακτικές που χαράσσονται μέσα στις νέες συνθήκες. Να σχεδιάσουμε το αύριο. Αν δεν ξεχνάμε τίποτε, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε έναν μόνιμο εφιάλτη. Αντίθετα από αυτό που καλλιεργούν οι ιστορικοί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, πρέπει «να ξεχνάμε», δηλαδή να «συγχωρούμε» ή έστω να «σχετικοποιούμε» το παρελθόν.

Αντί να συζητάμε όλη μέρα με όρους «μας έλεγαν γερμανοτσολιάδες», ας συζητήσουμε πιο γόνιμα, πιο νηφάλια πώς μπορούμε σήμερα να προχωρήσουμε. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή αλλά τώρα που είμαστε σε καλύτερη θέση από ότι ήμασταν το 2010 ή το 2015 αρνούμαι να αναπαράγω μια εμφυλιοπολεμική ρητορική. Πρέπει να πάμε παρακάτω, να διαμορφώσουμε τις νέες πολιτικές προτεραιότητες και τις νέες κατευθύνσεις. Γόνιμες αντιπαραθέσεις του αύριο.

Η χώρα δείχνει να γυρίζει σελίδα, σιγά-σιγά. Ούτε εύκολα γίνεται αυτό ούτε ανώδυνα. Οι πολιτικές δυνάμεις της επόμενης μέρας, πρέπει να μάθουν να ζουν σε έναν καινούργιο κόσμο. Η διαρκής συζήτηση με τους όρους του χθες, απλώς ανακυκλώνει τα αιώνια ερωτήματα που στην πορεία θα αποκτήσουν μόνο ιστορική σημασία: ποιος φταίει που φτάσαμε ως εδώ; Ηταν αναπόφευκτη η κρίση; Γιατί ο Παπανδρέου είπε λεφτά υπάρχουν; Υπήρχε λύση έξω από το Μνημόνιο και το ΔΝΤ; Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα αν αντί για τον ΣΥΡΙΖΑ αναδυόταν ένα άλλο αντιμνημονιακό κόμμα; Γιατί δεν πήραν είδηση τον γκρεμό οι Συριζαίοι, τόσο άσχετοι ήταν; Γιατί ο Σαμαράς έκανε τόση βίαιη αντιπολίτευση στον Παπανδρέου; Θα ήταν καλύτερα αν αντί για τον Σαμαρά είχε εκλεγεί η Ντόρα το 2009; Αν είχε κάνει εκλογές ο Γιώργος μετά το πρώτο μνημόνιο; Ο κατάλογος με τα ερωτήματα δεν έχει τέλος.

Η συναισθηματική προσέγγιση του «δεν ξεχνώ» μπορεί να προσφέρει ίσως κάποια ανακούφιση, κάποια εκτόνωση, ίσως κάποια like παραπάνω, θα αποδειχτεί άγονη, όπως κάθε «δεν ξεχνώ».

Στη δημοκρατία πρέπει πάντα να πηγαίνεις παρακάτω.

Α, να μην το ξεχάσω. Ο πατέρας μου δεν ψήφισε τελικά ΝΔ, τότε. Ούτε και ποτέ του άλλωστε.

* Ο Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Πηγή: protagon.gr

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση



«ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ» - 22 ρεμπέτικα πορτρέτα –του Ηλία Βολιότη Καπετανάκη

Στέγαστρο ΣΜΑ Περιστερίου: Το νέο μεγάλο Περιβαλλοντικό, Πολεοδομικό και Διαχειριστικό «ΣΚΑΝΔΑΛΟ» της Διοίκησης Παχατουρίδη (Βίντεο-Φωτό)

" Η Διοίκηση Ανδρέα Παχατουρίδη «Καταπατά νόμους, μολύνει & αδιαφορεί για υγεία των κατοίκων, μόνο για λίγες χιλιάδες ευρώ». Κατασκευάζει «παράνομο» μεταλλικό Στέγαστρο για να καλύψει τις παράνομες εγκαταστάσεις επεξεργασίας και μεταφόρτωσης σκουπιδιών στο Αμαξοστάσιο, αυθαίρετα και χωρίς άδεια, ώστε να «καλύψει» το τι δηλητήρια «ταΐζει» κατοίκους και εργαζόμενους … "

Περιστέρι: Μεγάλο Σκάνδαλο αιρετών, με απαλλοτριωμένα οικόπεδα - “Πληρώθηκαν” αλλά συνεχίζουν να τα “έχουν” - Το εμπορικό κέντρο ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ, το “Πάρκινγκ” του και ο κ. Παχατουρίδης

" Ο Δήμος Περιστερίου, πλήρωσε πολύ ακριβά οικόπεδο διαχρονικού αιρετού της Πόλης, για να κάνει διάνοιξη δρόμου σε κεντρικό σημείο, σύμφωνα με το ισχύον πολεοδομικό σχέδιο. Παρόλα αυτά, όμως 15 χρόνια μετά αυτό παραμένει στους αρχικούς ιδιοκτήτες του, αυξάνοντας την εμπορική αξία της ακίνητης περιουσίας τους. Δείτε ποιόν αφορά και πως έχει μεθοδευτεί η όλη κατάσταση… "

Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία: Η ριξηκέλευθη πρόταση του Vukentra.gr για όλα τα θέματα που απασχολούν αλλά και συνθέτουν την Β/θμια Εκπαίδευση

" Για την πραγματική εκπαίδευση, ακόμη δεν έχει διατυπωθεί τίποτα, στον εθνικό διάλογο που κατά πολλούς θεωρείται προσχηματικός, προκειμένου η Κυβέρνηση να περάσει αυτά που θέλει. Το Vukentra.gr, καταθέτει τη δική του, αιρετική κατά μία άποψη αλλά και ιδιαίτερα «επαναστατική» για τα σημερινά δεδομένα. Διαβάστε την και διατυπώστε τις δικές σας προτάσεις…. "

Περιστέρι Αττικής: Διαπλοκή, διαφθορά ή ανικανότητα των υπηρεσιών του ή κάποιος τα «παίρνει»; Ο Δήμαρχος κ. Παχατουρίδης οφείλει να απαντήσει άμεσα…

" «Άγνωστοι» εκμεταλλεύονται τα διαφημιστικά ταμπλό των στάσεων χωρίς να πληρώνουν τίποτα στο Δήμο. Ο Δήμαρχος της Πόλης κ. Ανδρέας Παχατουρίδης, οφείλει να ερευνήσει άμεσα το θέμα και να δώσει απαντήσεις … Άλλως θα μείνει η εντύπωση ότι η Διοίκησή του «γνωρίζει» και σιωπά, με ότι κι αν αυτό σημαίνει… είτε ότι κάποιος τα «παίρνει», είτε ότι… "